profil

Młoda Polska : Zapamiętaj tych pisarzy

drukuj
poleca 84% 157 głosów

Jan Kasprowicz (1860-1926) – poeta, dramaturg i tłumacz.W swoich wierszach pojawia się w roli franciszkanina, dekadenta albo rzecznika skrzywdzonych. Był samoukiem, który doskonale opanował klasyczną łacinę, grekę, francuski i angielski.Tłumaczył wielkie dzieła literatury, m.in. Ajschylosa, Szekspira, Ibsena, Byrona i Schillera.

Kazimierz Przerwa-Tetmajer (1865-1940) – poeta,prozaik i dramaturg. Wydał osiem serii Poezji – nastrojowy charakterze branych tam utworów bardzo odpowiadał dekadentom i bohemie młodopolskiej. Jego zmysłowe erotyki uwielbiały kobiety. Był też zachwycony góralskim folklorem i stąd w jego twórczości cykl opowieści Na skalnym Podhalu i epopeja tatrzańska Legenda Tatr.

Stanisław Przybyszewski (1868-1927) – poeta młodopolski, który tak zafascynował się satanizmem i filozofią Nietzschego, że porzucił naukę i dołączył do artystycznej cyganerii. Dużą popularność przyniosło mu hasło „sztuka dla sztuki”, dotyczące działalności artystycznej, która nie ma żadnego celu i jako taka nie może być ograniczana przez żadną formę. Charakterystyczna była też atmosfera, którą wokół siebie wytwarzał – na przełomie XIX i XX w. był legendą europejskiej bohemy.

Władysław Stanisław Reymont (1867-1925)– prozaik i nowelista, jeden z głównych przedstawicieli realizmu krytycznego i naturalizmu. Niewielką część jego twórczości stanowią wiersze. Znany głównie z powieści Chłopi i Ziemia obiecana. Ta ostatnia jest powieścią najczęściej tłumaczoną na obce języki. Przez rok mieszkał w Łodzi, aby zebrać materiały do powieści, której prawdziwym bohaterem jest właśnie ówczesna Łódź – drapieżne kapitalistyczne miasto. Porównywał ją wtedy do potwora, który niszczy zwykłych ludzi.

Leopold Staff (1878-1957) – poeta, który pod koniec XIX w. zetknął się z twórczością Nietzschego, co miało wielki wpływ na jego światopogląd i twórczość. Można go nazwać poetą trzech epok (Młodej Polski, dwudziestolecia międzywojennego i współczesności), bo wraz ze zmieniającymi się tendencjami w literaturze zmieniały się jego wiersze. Został doktorem honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Jagiellońskiego, otrzymał też nagrodę Pen Clubu za przekłady(z greki, łaciny, francuskiego, włoskiego i niemieckiego).

Stanisław Wyspiański (1869-1907) – polski dramaturg, poeta, malarz, architekt. Jego pogrzeb w Krakowie w 1907 r. stał się manifestacją narodową. Pochowany został w Krypcie Zasłużonych na Skałce.

Gabriela Zapolska (1857-1921) – dramatopisarka,powieściopisarka i publicystka. Wykpiwała moralną obłudę mieszczaństwa; pisała dramaty, komedie i powieści. Znana także jako niespełniona aktorka, wędrowała z różnymi teatrami objazdowymi ówczesnej Galicji, Kongresówki i Poznańskiego. Aktorstwa uczyła się również we Francji, pięć lat grając w zespole słynnego Théâtre Libre A. Antoine’a, a potem modernistycznego Théâtre de l’Oeuvre.

Tadeusz Żeleński-Boy (1874-1941) – założył kabaret„Zielony Balonik”, był też krytykiem literackim i teatralnym. Znany jest jego termin „brązownicy” – tak nazywał historyków, którzy upiększali biografie pisarzy. Tworzył też w dwudziestoleciu międzywojennym.

Stefan Żeromski (1864-1925) – pisał też pod pseudonimami Maurycy Zych i Józef Katerla; nazywany jest sumieniem polskiej literatury. Poprzez swoich bohaterów stał się autorytetem moralnym tamtych czasów. Publicyści często określali go terminem „serc nienasycenie” ze względu na wysokie wymagania, jakie stawiał Polakom.

Przydatne hasło? Tak Nie