Władcy mitologiczni

Władców mitologicznych spotykają liczne ludzkie nieszczęścia. Król Priam – bohater Iliady, przeżywa śmierć swego ukochanego syna Hektora (w pojedynku z Achillesem) oraz zapowiedź zbezczeszczenia zwłok syna.Jako zbolały ojciec przybywa do obozu wroga błagać zabójcę syna – Achillesa,o zwrot drogich starcowi zwłok. Achilles, przez szacunek dla siwej głowy i litość dla cierpiącego, wydaje ciało Hektora, mimo iż wcześniej nienawidził przeciwnika, który zabił mu przyjaciela – Patroklosa (Patroklesa, Patrokla).
Inny grecki król, Edyp, cierpi z powodu klątwy. Dopuszcza się, nieświadomie, zbrodni ojcobójstwa i kazirodztwa, choć stara się uciec przed przeznaczeniem. Ogląda śmierć żony-matki Jokasty, która wiesza się, dowiedziawszy się,iż dzieliła małżeńskie łoże z synem. Edyp wyłupia sobie oczy i uchodzi na wygnanie. O tym wszystkim traktuje mit (z którego zaczerpnięto słynny termin psychologiczny „kompleks Edypa”) i dramat Sofoklesa Król Edyp.
To nie koniec klątwy – w Antygonie Sofoklesa mowa o śmierci synów Edypa, Eteoklesa i Polinejkesa, w bratobójczej walce oraz okrutnym rozkazie Kreona, który zakazuje grzebać zwłoki Polinika jako zdrajcy. Antygona, która przeciwstawiła się zakazowi króla, zostaje skazana na śmierć głodową i, zamurowana, popełnia samobójstwo. Tu dotykamy tragedii kolejnego władcy – Kreona, który wydaje nieludzki zakaz i potem nie może go odwołać – w efekcie daje się poznać jako tyran, traci krewną i narzeczoną syna Antygonę, a potem samego Hajmona, który w obliczu śmierci ukochanej popełnia samobójstwo, a także żonę Eurydykę, niemogącą pogodzić się ze śmiercią swego dziecka.
Inne portrety królów nakreślone w mitologii to np. postać władcy Krety Minosa, który rozkazał zbudować labirynt dla syna swej żony – potwora Minotaura i który więził Dedala i Ikara, oraz postać Midasa, na którego prośbę Dionizos wszystko, czego dotknął, zamieniał w złoto (omal nie doprowadziło to skąpca do śmierci głodowej!). Midasa znamy także jako tego władcę, który został ukarany przez Apollina... oślimi uszami za to, że w czasie pojedynku boga sztuki z Panem (bądź Marsjaszem) głosował przeciw Apollinowi.
Niektórzy królowie mitologiczni, np. Syzyf, ucztują z bogami, co niekiedy źle się kończy. Za swe oszustwa, a zwłaszcza zdradzanie boskich tajemnic i – co przeważa szalę – podstępną ucieczkę z Hadesu, władca Koryntu zostaje skazany na okrutną karę – syzyfową pracę: musi wtaczać ogromny głaz pod górę. Gdy dochodzi do szczytu, kamień spada... Z kolei królowe stają się niejednokrotnie wybrankami i kochankami bogów, zwłaszcza kochliwego Zeusa. Np. córka fenickiego władcy Agenora, królewna Europa, zostaje porwana przez króla bogów przemienionego w pięknego białego byka, rodzi mu troje dzieci, po czym wychodzi za mąż za króla Krety Asteriosa, który je adoptuje.