Jezus
Imię Jezus pochodzi od hebrajskiego "Jeshua" lub "Jehoszua", co oznacza "Bóg jest zbawieniem" lub "Jahwe jest zbawieniem". Za panowania Heroda Wielkiego w Judei, gdy cały kraj znajdował się pod okupacją rzymską, anioł Gabriel przybył do Maryi w Nazarecie. Bóg wybrał Ją, by była matką obiecanego Mesjasza. Jej oblubieniec, Józef, otrzymał we śnie polecenie, by nazwać Dziecko imieniem Jezus, ponieważ On "zbawi swój lud od jego grzechów". W związku ze spisem ludności zarządzonym przez cesarza Augusta, Maryja i Józef udali się do Betlejem, miasta Dawida, swojego przodka. Tam urodził się Jezus.
Herod, obawiając się, że Jezus będzie rywalem do tronu, usiłował Go zabić, nakazując wymordowanie wszystkich chłopców w Betlejem w wieku do dwóch lat (rzeź niewiniątek). Jednak Bóg ostrzegł Józefa we śnie, i rodzina uciekła do Egiptu. Po śmierci Heroda Józef i Maryja wrócili do swego miasta rodzinnego, Nazaretu w Galilei. Tam Jezus dorastał, pracując prawdopodobnie jako cieśla (greckie słowo "tekton" może oznaczać cieślę lub rzemieślnika).
1 List św. Pawła do Koryntian
W 1 Liście do Koryntian, w rozdziale 13, znajdziemy jeden z najważniejszych tekstów o miłości, nie tylko w Biblii, ale i w całej literaturze. Święty Paweł jest autorem "Hymnu o miłości". Utwór ten wychwala miłość, traktując ją jako uczucie krystalicznie czyste, pozbawione pychy, zazdrości i niesprawiedliwości. Miłość jest darem Boga i uczuciem wiecznym, najważniejszym w życiu Kościoła i każdego człowieka. Paweł pisze, że choćby człowiek posiadał wszelkie dary i wiedzę, ale nie miał miłości, nic by nie znaczył.
Przypowieści
Przypowieść o synu marnotrawnym
Jezus opowiada historię młodszego syna, który prosi ojca o swoją część majątku i postanawia wyruszyć w świat. Roztrwania swój majątek na hulaszcze życie. Kiedy nastał głód, a on znalazł się w nędzy, zdecydował wrócić do ojca, wyznając swoją winę i prosząc o przyjęcie choćby jako najemnika. Ojciec jednak, pełen miłosierdzia, przyjmuje go z otwartymi ramionami, każe przynieść najlepszą szatę i zabić utuczone cielę, by uczcić powrót syna. Starszy syn, wierny i pracowity, jest oburzony tym faktem. Ojciec tłumaczy mu, że trzeba się cieszyć, gdyż "ten brat twój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się". Przypowieść w wymiarze alegorycznym mówi o Bożym miłosierdziu, które zawsze chętnie i z otwartymi ramionami przyjmuje tych, którzy zabłądzili, lecz powrócili do Boga.
Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie
Jezus opowiada historię człowieka, który schodził z Jerozolimy do Jerycha i został napadnięty przez zbójców, którzy ograbili go, pobili i zostawili na wpół martwego. Przechodził tą drogą kapłan, a potem lewita, ale obaj minęli go obojętnie. Natomiast pewien Samarytanin (członek ludu pogardzanego przez Żydów) wzruszył się jego losem, opatrzył rany, zawiózł do gospody i pielęgnował. Na zakończenie Jezus pyta: "Któryż z tych trzech okazał się bliźnim tego, który wpadł w ręce zbójców?". Gdy słuchacz odpowiada: "Ten, który okazał mu miłosierdzie", Jezus rzekł: "Idź, i ty czyń podobnie". Przypowieść ta uczy o uniwersalnej miłości bliźniego, niezależnie od podziałów społecznych czy etnicznych.
Apokalipsa świętego Jana
Apokalipsa św. Jana to jedna z najbardziej tajemniczych i najtrudniejszych ksiąg biblijnych. Słowo "apokalipsa" pochodzi z języka greckiego i oznacza "objawienie". Gatunkowo jest to proroctwo apokaliptyczne, które mówi o tym, co wydarzy się w czasach ostatecznych, i jest dane przez Boga wybranemu prorokowi.
Święty Jan spisał tę księgę najprawdopodobniej około 95 roku n.e. na wyspie Patmos, gdzie przebywał na wygnaniu za głoszenie Ewangelii. Apokalipsa zawiera wizje dotyczące walki dobra ze złem i ostatecznego triumfu Boga.
W wizjach Jana Baranek (symbolizujący Jezusa Chrystusa) otwiera księgę z siedmioma pieczęciami. Każde otwarcie pieczęci zapowiada kolejne wydarzenia: pojawiają się czterej jeźdźcy Apokalipsy, dusze męczenników, kataklizmy na ziemi. Następnie zagrzmiało siedem trąb, po których następują kolejne plagi i znaki.
W Apokalipsie przedstawiona jest walka między siłami dobra a zła. Bestia oznaczona liczbą 666 symbolizuje szatana lub antychrysta – ucieleśnienie zła. Dochodzi do walki pomiędzy Bestią a siłami niebiańskimi. Archanioł Michał i jego aniołowie walczą z Smokiem (symbol szatana) i strącają go na ziemię.
Ostatecznie zło zostaje pokonane. Babilon Wielki (symbol zepsucia i grzechu świata) upada. Następuje Sąd Ostateczny, po którym powstaje Nowe Jeruzalem – Królestwo Boże, gdzie nie ma już cierpienia ani śmierci. Apokalipsa kończy się wizją odnowionego świata i wiecznego zjednoczenia ludzi z Bogiem.
