profil

Tolerancja w Polsce

drukuj
poleca 77% 462 głosów

Treść
Obrazy
Wideo
Komentarze


Tolerancja ( z języka łacińskiego tolerare – “znosić”, “cierpieć”), świadoma zgoda na wyznawanie i głoszenie przez innych ludzi poglądów, z którymi się nie zgadzamy. Wyróżniamy dwa rodzaje tolerancji, negatywną i pozytywną. Ta ostatnia polega na dopuszczeniu wszystkich innych postaw, działań i poglądów jako równouprawnionych.

Dzisiaj większość z nas powie, że Polska jest państwem bardzo nawet tolerancyjnym. Ale spójrzmy na statystyki, 95% mieszkańców kraju to Polacy, ponad 95% ludności to katolicy, czy przy takim stosunku mniejszości narodowych i wyznaniowych trudno być tolerancyjnym. Jednak przecież nie zawsze tak było. Wiele wieków w skład Rzeczypospolitej wchodziły otaczające ją obecnie kraje lub ich części.
Chrześcijaństwo towarzyszy narodowi polskiemu od początków państwa. To właśnie chrześcijaństwo wprowadziło Polskę do Europy, było „oknem” na świat. Jan Paweł II mówił : „Nie można zrozumieć historii tego narodu bez Chrystusa”. Jednocześnie czasem nawet dochodziło do spięć z Rzymem, gdyż szlachta polska zachowywała niepraktykowaną w innych krajach tolerancję. Z biegiem czasu, kiedy w skład Rzeczypospolitej wchodziły również Kresy, ta tolerancja nie zanikła. Przez długi czas rodowici Polacy tolerowali Litwinów, Ukraińców, a także Tatarów czy Kozaków, którzy nie zawsze dawali powody do zaufania. Przez jakiś okres Polskę zamieszkiwali muzułmanie i tolerowano nawet tak odmienną dla chrześcijan religię. W okresie Reformacji również w Polsce nie zabrakło luteranów, kalwinistów i ewangelików.
A więc dobrze traktowano ludzi innej narodowości i wyznania, a jak odnoszono się do innych ludzi? Z tym, podobnie jak i w innych krajach było gorzej. Jeżeli wygląd człowieka odbiegał od stereotypów, uznawany był za odszczepieńca, groźnego, a czasem nawet wampira. W kilku miejscach w Polsce znaleziono ludzi pochowanych właśnie tak, jak chowano wampiry. Z kronik wiemy też, że zanotowano kilka wypadków spalenia kobiet, uznawanych za czarownice. Jednak wraz z rozwojem nauki również w tej dziedzinie Polacy stali się tolerancyjnym narodem.
Przyszedł wiek dwudziesty, wielkie zmiany, ważne wydarzenia i nowe wyzwania dla tolerancji społeczeństwa. Po ponad wieku tak bolesnej dla Polaków niewoli znów przychodzi wojna i lata zależności. Po czymś takim wielu straciło tolerancję dla zaborców: Rosjan, Niemców. Polacy, nauczeni, co to niewola i podległość z trudem na nowo uczyli się ufności do tych, którzy chcieli im zabrać to, co najcenniejsze – ojczyznę. Rany goiły się długo, ale stosunek do wyżej wspomnianych już w całości się ustatkował.
II wojna światowa sprawdziła też, jak tolerancyjni są Polacy względem Żydów. Naród ten zamieszkiwał Polskę od początków państwa i nieraz cierpiał prześladowania nawet w tolerancyjnej Rzeczpospolitej. Jednak najstraszniejszy był holokaust. Ponad 400 gett na terenie kraju, okropne warunki – to wszystko mówi za siebie. Polska była jedynym krajem w Europie, w którym groziła kara śmierci za pomaganie Żydom (za taką pomoc w państwie zginęło około 800 osób). W Polsce zamordowano 89% Żydów. Zdarzały się również hańbiące imię Polaka wyjątki: ludzie którzy dla zapewnienia sobie bezpieczeństwa skazywali innych na śmierć lub nawet brukali ręce krwią. Minęły lata i głowy państwa potrafią szczerze i ze skruchą w sercu przepraszać wszystkich skrzywdzonych w imieniu całej Polski i własnym. To wszystko znamy z powodu wypadków w Jedwabnem .
Wojna minęła, mamy XXI wiek i na szczęście Polska nadal jest tolerancyjnym krajem. Od czasów Konstytucji 3 Maja, kiedy prawnie uznano wszystkich za wolnych ludzi i dano wolność chłopom nie-Polakom, wydarzyło się bardzo wiele. Każde prawidło posiada wyjątki i w dziejach tolerancji w Polsce również było wiele ciemnych stron . Bo przecież i między Polakami zdarzali się nacjonaliści i fanatycy religijni. W ciągu stuleci zmieniało się pojęcie tolerancji, to co było tolerowane kilka wieków temu nie zawsze jest uznawane za moralne dzisiaj i na odwrót. Od czasów przyjęcia chrześcijaństwa jednym z głównych kanonów postępowania pozostaje Dekalog. Polska nie ma w swojej historii okrutnych wojen religijnych, które w wielu państwach doprowadziły wręcz do wojen domowych. W dobie obecnej myślę, że Polska jest normalnym krajem, w którym panują normalne warunki dla każdego bez względu na kolor skóry, narodowość czy wyznanie.


Polecasz? Tak Nie
Komentarze (12) Brak komentarzy
23.11.2011 (18:31)

fajne ale ciut za długie :)

28.10.2008 (22:19)

Mocno tendencyjne, a jeżeli to miala byc rozprawka to brakuje tezy i zakończenia :PP

2.2.2008 (09:53)

dobre jest

Gramatyka i formy wypowiedzi