Streszczenie "Mitu o Syzyfie"

Syzyf był królem Koryntu, ulubieńcem bogów, co sprawiało, że często bywał na górze Olimp. Pewnego razu, gdy wrócił z Olimpu, zorganizował huczną ucztę, na której zdradził boską tajemnicę. Za ten czyn zapłacił najwyższą ceną – stracił życie. Syzyf nie chciał ujawniać tajemnicy, ale gdy to zrobił, musiał bronić się przed boską karą. Postanowił więc opracować plan. Gdy leżał na łożu śmierci, prosił żonę, by nie organizowała pogrzebu ani nie okazywała mu smutku.

Po śmierci Syzyf trafił do podziemi, gdzie musiał zapłacić przeprawę przez rzekę Styks. Nie miał jednak środków na opłatę, ponieważ jego żona nie spełniła jego prośby o brak pogrzebu. Jego jęki dotarły do Hadesa, który znał Syzyfa i postanowił wysłuchać jego skarg. Syzyf opowiedział Hadesowi o swojej żonie, co wzbudziło litość w Hadesie. Postanowił wysłać Syzyfa z powrotem na Ziemię pod opieką Tanatosa, boga śmierci.

Po powrocie na Ziemię Syzyf udał się do swojego pałacu, gdzie kazał związać Tanatosa, co uniemożliwiło bogom zabijanie ludzi. Ta sytuacja trwała przez kilka lat, podczas których nikt nie umierał. Hades zauważył brak zgonów i przypomniał sobie o Syzyfie oraz Tanatosie. Nakazał przeszukać wszystkie zakamarki podziemi, lecz bezskutecznie. Wysłał więc Hermesa, aby poszukał Syzyfa na Ziemi.

Hermes odnalazł Syzyfa na tarasie, gdzie ten ucztował ze swoim dworem. Następnie udał się do lochów, by uwolnić Tanatosa. Po uwolnieniu Tanatosa, bóg śmierci powrócił do swojej roli, co przywróciło naturalny porządek – ludzie zaczęli ponownie umierać. Jednak gniew Tanatosa spowodował, że w pałacu Syzyfa zginęło więcej ludzi niż powinno.

Za swój czyn Syzyf został surowo ukarany – musiał nieustannie wtaczać głaz na szczyt wzgórza. Za każdym razem, gdy prawie osiągał szczyt, głaz zsuwał się na dół, a Syzyf musiał zaczynać od nowa. Jego kara trwa wieczność, a Syzyf nadal wykonuje swoje beznadziejne zadanie.