Juliusz Cezar

Gajusz Juliusz Cezar był najwybitniejszym z rzymskich wodzów pod koniec rządów Republiki. Urodził się w arystokratycznej rodzinie i od dzieciństwa brał czynny udział w życiu politycznym Rzymu.

W 59 r.p.n.e. został wybrany konsulem. Tego samego roku wraz z Pompejuszem Wielkim i Krassusem założył I triumwirat. Dzięki temu układowi członkowie zapewnili sobie kontrolę nad całym państwem.

W roku 58 p.n.e. Cezar wyruszył na podbój Galii (obecnej Francji). W ciągu trzech lat udało mu się ją zdobyć, a także ruszył na południową Brytanię.

W 49 p.n.e., wbrew woli senatu, który obawiał się wzrastającej potęgi Juliusza, rozkazał mu powrót bez wojska. On jednak przekroczył ze swoją armią rzekę Rubikon, oddzielając Galię od Italii. W ten sposób doprowadził do wojny domowej, w której zajął Rzym i pokonał Pompejusza Wielkiego.

W czasie pobytu w Egipcie Cezar nawiązał romans z królową Kleopatrą, która odwiedziła go w Rzymie. Zwycięstwo w wojnie domowej pozwoliło mu uzyskać dożywotnie stanowisko dyktatora.

Jednak już 15 marca (Idy Marcowe) 44 p.n.e. został zamordowany przez spiskowców (z senatu), którzy sprzeciwili się władzy absolutnej w Republice.

Cezar zasłynął nie tylko jako wybitny strateg i polityk, ale również jako utalentowany mówca i historyk. Do jego najwybitniejszych dzieł należy literackie sprawozdanie z podboju Galii ("De Bello Gallico"). Przeprowadził również reformę kalendarza, zwanego od jego imienia kalendarzem juliańskim, w którym różnica pomiędzy długością lat nie przekraczała 11 minut. Na tym kalendarzu opiera się dzisiejszy kalendarz gregoriański.

Po śmierci Cezara w kraju na nowo rozpętała się wojna domowa. Zwycięzcą w konflikcie ukazał się w 31 p.n.e. Oktawian, adoptowany przez Juliusza syn.