Julian Tuwim „Do prostego człowieka” Analiza i interpretacja.

Podmiot liryczny w tym wierszu występuje w roli nauczyciela , który pomaga otworzyć oczy naiwnemu człowiekowi. Utwór nie posiada zwrotek jest wierszem ciągłym. Na początku w wierszu występuje anafora. Podmiot liryczny odnosi się z sympatią do prostego człowieka „mój bliźni” o „przyjacielu nie uczony” lecz negatywnie ocenia dysydentów „Króle z panami brzuchatemi”, „panowie szlachta”, „tłuste szuje”. Tak więc podmiot liryczny mówi , że wojny wywołują bogaci , aby zdobyć nowe rynki zbytu , roponośne tereny i ogólnie kierują się przede wszystkim własnymi interesami. Autor sięga po proste słowa i zwroty z potocznego języka a nawet wulgaryzmy „drab” , „judzić”. Wiersz podzielony jest na dwie części. Pierwsza przedstawia okoliczności w jakich może znaleźć się „prosty człowiek” w razie wojny. Druga część wiersza to mobilizacja „prostego człowieka” , powołanie go do walki w imię Ojczyzny . Tytuł wiersza „Do prostego człowieka” , a w zasadzie jego zwrot kierowany jest do przeciętnego , zwykłego człowieka, obywatela.
Poeta obnaża w wierszu kłamstwo wojennej propagandy. Odwołuje się do uczuć patriotycznych. Celem poety było uświadomienie ubogiemu człowiekowi, że wojna służy niecnym interesom najzamożniejszym.