Częstość kołowa drgań własnych
Częstość kołowa drgań własnych
Częstość kołowa drgań własnych, którą oznaczamy tutaj jako ω 0 , to częstość kołowa prostych drgań harmonicznych, które wykonywałby oscylator, gdyby działała na niego wyłącznie siła sprężystości:
Ruch harmoniczny: charakterystyka, właściwości i zastosowania
można opisać równaniem: \[ x(t) = A \cdot \cos(\omega t + \phi) \] gdzie: - \( x(t) \) – wychylenie w czasie \( t \), - \( A \) – amplituda drgań , - \( \omega \) – częstość kołowa
Prąd stały i prąd przemienny
), - \( \omega \) – częstość kołowa (rad/s), - \( t \) – czas (s). Moc prądu przemiennego: \[ P(t) = U(t) \cdot I(t) = U_0 I_0 \sin^2(\omega t) = \frac{I_0^2 R}{2} \left(1 - \cos(2\omega t)\right
Fale mechaniczne
) -- dla fali biegnącej w prawo x=Asin(kx+amplituda*t) --- dla fali biegnącej w lewo Wielkość amplituda definiuje się jako częstość kołową , Natomiast k - liczba falowa Wielkość
Fale elektromagnetyczne.
= u0cos(ωt-k⋅r+δ), gdzie: u0 - amplituda fali, ω = 2π /T - częstość kołowa fali, T - okres, k = (2π /λ)x - wektor falowy, λ- długość fali, x - wersor kierunku rozchodzenia się fali, δ - faza początkowa
Polaryzacja światła
Kołowa Eliptyczna Przypadek po lewej jest szczególny, ponieważ dwie składowe wektora pola elektrycznego opisują funkcje sinusoidalne o fazach przesuniętych o 180°. W tym przypadku wektor pola