Podstawowe informacje o bohaterze
Rachela, bohaterka *Wesela* Wyspiańskiego, była wzorowana na Pepie Singer, córce żydowskiego karczmarza Hirsza Singera. W rzeczywistości Pepa była przyjaciółką sióstr Mikołajczykównien, dlatego uczestniczyła w słynnym weselu w Bronowicach w 1900 roku. Przez długi czas jej postać otaczała legenda – uważano ją za osobę zafascynowaną poezją i artystycznym środowiskiem. Jednak rzeczywistość okazała się bardziej przyziemna: Pepa była raczej przeciętną osobą, stroniącą od bohemy. Dopiero po premierze *Wesela* zaczęła bardziej identyfikować się z literacką Rachelą, starając się naśladować tę poetycką postać. Jej życie było pełne trudności – po wojnie, podczas której straciła większość rodziny, powróciła do Krakowa po przeżyciu obozu w Pruszkowie.
Charakterystyka
Rachela pojawia się w *Weselu* już w scenie zapowiadanej przez swojego ojca, Żyda. Ojciec przedstawia ją jako nowoczesną kobietę, wyróżniającą się na tle innych. Jest wykształcona, obyta w świecie, chodzi na opery, zna sztukę i literaturę, czyta Przybyszewskiego, a przy tym wykonuje codzienne domowe obowiązki, takie jak pieczenie i pranie. Mimo swojego żydowskiego pochodzenia, Rachela odcina się od tradycyjnych wartości swojej rodziny, podkreślając różnice między sobą a ojcem:
„Interesujące, co? / Wyzysk, handel, ja i on - ?”
Jej życie obraca się wokół sztuki, a wszystko, co ją otacza, kojarzy się jej z poezją. Mimo że sama nie pisze wierszy, to poezja stanowi dla niej najważniejszą wartość:
„ale za to, kędy spojrzę, to widzę / poezję żywą zaklętą, / tę świętą.”
Rachela jest wyemancypowaną kobietą, otwarcie mówi o swoich marzeniach o wolnej miłości i niezależności. Nie pragnie tradycyjnego życia rodzinnego, a Poeta, który się nią interesuje, postrzega ją jako tajemniczą, nieprzeciętną postać, której niezależność i poetycka natura go pociąga. Rachela i Poeta wspólnie wpadają na pomysł zaproszenia duchów na wesele, co wprowadza element nadprzyrodzony do fabuły. Rachela jednak znika przed pojawieniem się zjaw, nie zostaje jej ukazany żaden duch.
Postać Racheli pełni w dramacie funkcję osoby, która otwiera przestrzeń na pojawienie się zjawisk nadprzyrodzonych. Jej odmienność, zarówno intelektualna, jak i emocjonalna, wyróżnia ją na tle innych bohaterów, co czyni ją postacią nietypową i ciekawą. Wyspiański wprowadził ją, by dodać dynamiki i różnorodności akcji, a także ukazać bardziej nowoczesną, niepospolitą kobiecą postać.
