profil

Niemcy - historia

poleca 88% 102 głosów

Treść Grafika Filmy
Komentarze
Wiosna Ludów Zjednoczenie Niemiec Wojna Trzydziestoletnia Niemcy

Historia
Początek dziejów
W I tysiącleciu p.n.e. obszar obecnych Niemiec zasiedlali Celtowie, którzy do I w. p.n.e. zostali wyparci przez plemiona germańskie. Germanów żyjących między Renem i Łabą zjednoczyli w VI-VIII w. Frankowie. W okresie panowania Franków dokonała się chrystianizacja ziem niemieckich. W 843 po podziale państwa frankońskiego zgodnie z postanowieniami traktatu w Verdun wschodnią część królestwa, m.in. Saksonię, Szwabię i Frankonię, otrzymał Ludwik Niemiecki. Jego dzielnica stała się zaczątkiem odrębnego królestwa, zwanego później niemieckim.
Po wygaśnięciu dynastii Karolingów (911) Niemcy stały się feudalną monarchią elekcyjną. Za panowania Henryka I Ptasznika (919-936), pierwszego króla z dynastii saskiej, Niemcy umocniły się wewnętrznie, a w wyniku wojen rozbudowały terytorialnie. Granice państwa przesunęły się znacznie na zachód, obejmując Lotaryngię, i na wschód, gdzie do Niemiec włączono ziemie Słowian połabskich. Kontynuatorem polityki Henryka I był jego syn Otton I Wielki, który tłumiąc powstania Słowian połabskich i zakładając na ich ziemiach marchie trwale uzależnił nowe terytoria od państwa niemieckiego.
Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego
Interwencje w sprawy włoskie i papieskie zapoczątkowały nowy kierunek ekspansji niemieckiej. Znaczenie Niemiec wzrosło w 962, po koronacji Ottona I na cesarza Św. Cesarstwa Rzymskiego. Zainteresowanie następców Ottona sprawami włoskimi umożliwiło uniezależnienie się Słowian. Skutkiem osłabienia niemieckiej polityki wschodniej było m.in. umocnienie się państwa polskiego za Bolesława I Chrobrego. Średniowieczne cesarstwo niemieckie przeżywało okres szczytowego rozwoju w 1. połowie XI w., za panowania Konrada II i Henryka III z dynastii salickiej. Okres ich panowania przyniósł m.in. przyłączenie królestwa Burgundii, uzależnienie Polski (1033) i Węgier (1044-1045) oraz lenno z Czech (1041). Ponadto umocniły się wpływy cesarzy we Włoszech, gdzie uzyskali oni decydujący wpływ w kwestii wyboru papieża. W sprawach wewnętrznych nastąpiło pełne podporządkowanie Kościoła władzy świeckiej.
Od połowy XI w. zaznaczyło się osłabienie monarchii niemieckiej wskutek umacniania się tendencji odśrodkowych oraz utraty wpływów na papiestwo i miasta włoskie. W XII w. wzrosło znaczenie książąt terytorialnych. Umocniły się księstwa arcybiskupie nad Renem, księstwo magdeburskie, Bawaria, Brandenburgia, Miśnia, Austria ze Styrią i Karyntia z Tyrolem.
Książęta północno- i wschodnioniemieccy zainicjowali ponowną ekspansję na tereny zachodniosłowiańskie. Towarzyszyła jej kolonizacja chłopów niemieckich na obszarach pozyskanych w wyniku przesiedleń ludności słowiańskiej. W migracjach na wschód brali również udział mieszczanie i kupcy niemieccy, którzy osiedlali się głównie w Polsce i na Węgrzech. Znaczną rolę w ekspansji odegrał hanzeatycki związek miast. Zasługą Hanzy był podbój i kolonizacja Inflant, popieranie polityki niemieckich zakonów: Kawalerów Mieczowych i Krzyżaków.
W latach wielkiego bezkrólewia (1250-1273) nastąpiło osłabienie gospodarki niemieckiej oraz wzrost wpływów magnackich rodów Habsburgów i Luksemburgów. Postępujące rozdrobnienie cesarstwa podkreśliła Złota Bulla cesarza Karola IV wydana w 1356. Bulla ustalała sposób wyboru panującego w Niemczech oraz wyznaczała skład kolegium elektorskiego. W praktyce legalizowała istnienie siedmiu niezależnych państw Rzeszy, luźno związanych niemiecką koroną królewską bądź cesarską. W 2. połowie XV w. wzrosło znaczenie wschodnioniemieckich elektoratów: Brandenburgii i Saksonii.
Wynalazek druku (ok. 1450) wpłynął na rozwój i upowszechnienie kultury. Na przełomie XV i XVI w. pojawiły się znamiona kryzysu ekonomicznego spowodowanego głównie brakiem powiązań pomiędzy poszczególnymi częściami składowymi Niemiec. Niemałą rolę odegrały tendencje do przeobrażenia stosunków w Kościele. Zapoczątkowana przez wystąpienie M. Lutra (1517) reformacja zyskała sobie zwolenników wśród książąt niemieckich, dążących do powiększenia swojej roli politycznej i ekonomicznej. Konflikty wewnętrzne (powstanie rycerstwa 1522-1523, wojna chłopska 1525) przyniosły spustoszenie i wyludnienie Niemiec, doszło do podziału państwa na protestancką północ i katolickie południe. Pokój religijny w Augsburgu 1555 wzmocnił znaczenie książąt terytorialnych.
Próby odbudowy władzy monarszej zniweczyła wojna trzydziestoletnia (1618-1648), po której ok. 300 niemieckich księstw przekształciło się w niezależne państewka. Spośród nich największe znaczenie uzyskała monarchia brandenbursko-pruska Hohenzollernów oraz Austria Habsburgów. Przeprowadzone w tych krajach reformy unowocześniły ich administrację, gospodarkę, skarbowość i wojskowość oraz poprawiły sytuację społeczną. W XVIII w. rozpoczęła się rywalizacja Austrii i Prus o prymat wśród państw Rzeszy.
Na początku XIX w. Niemcy popadły w częściową zależność od Francji. W 1806 16 państw południowo- i zachodnioniemieckich wystąpiło z Rzeszy i pod protektoratem Napoleona I Bonaparte utworzyło antyaustriacki Związek Reński. Kongres wiedeński (1815) oddał hegemonię Austrii, która stanęła na czele Związku Niemieckiego. Po 1815 polityka niemiecka prowadzona była w myśl głównych zasad Świętego Przymierza zrzeszającego Austrię, Rosję i Prusy.
W okresie Wiosny Ludów ujawniły się nastroje antyabsolutystyczne i zjednoczeniowe (rewolucja marcowa 1848). Równolegle z dążeniami do zjednoczenia ziem niemieckich pod panowaniem pruskim postępował szybki rozwój gospodarczy. Wojna austriacko-pruska (1866) przyniosła hegemonię Prusom, które potwierdziły swą mocarstwową pozycję w zwycięskiej wojnie z Francją (wojna francusko-pruska 1870-1871).
Zjednoczenie Niemiec
W 1871 utworzono Cesarstwo Niemieckie pod berłem Prus, które nie objęło Austrii. Na cesarza wybrano Wilhelma I pruskiego, a urząd kanclerski otrzymał Otto von Bismarck.
Na przełomie XIX i XX w. nastąpił wzrost potęgi ekonomicznej Niemiec, które rozwinęły się w najważniejsze gospodarczo państwo w Europie. Ekspansja kolonialna Niemiec w Afryce, w rejonie Oceanu Spokojnego i na Dalekim Wschodzie kolidowała z interesami innych państw kolonialnych. Sprzeczności i antagonizmy między mocarstwami doprowadziły do powstania dwóch antagonistycznych bloków, trójprzymierza, wewnątrz którego znalazły się m.in. Niemcy, i trójporozumienia (Ententy).

Podoba się? Tak Nie

Czas czytania: 5 minut