Charakterystyka Wertera

Werter to główny bohater utworu Johanna Wolfganga Goethego "Cierpienia młodego Wertera". Pochodził z rodziny mieszczańskiej, a co za tym idzie, nie był zbyt bogaty. Jako młody chłopak nie lubił się uczyć; zamiast tego wolał radosne zabawy poza miastem. Mimo to uzyskał wykształcenie prawnicze.

Werter to osoba o wielkiej wrażliwości i skłonności do marzeń, lubiąca uciekać w świat myśli i bujnej wyobraźni. Był emocjonalnie pobudliwy i pragnął uczuć wzniosłych, wielkich, ostatecznych, które mogłyby zaspokoić jego wiecznie nienasycone serce.

Był zafascynowany naturą. To ona dawała mu ukojenie i stanowiła dla niego miejsce schronienia, które zawsze go przyjmie. Jego zachwyt nad przyrodą nie miał granic. Dostrzegał jej ogromną różnorodność, jednak postrzegał ją przez pryzmat uczuć, które nim w danej chwili kierowały. Im był szczęśliwszy, tym bliżej był natury i wtedy stanowił z nią jedność. Gdy jednak stawał się nieszczęśliwy, zmieniał swoje spojrzenie na świat. Cierpiąc, zauważał jej niedoskonałości i niezmienność.

W dużej mierze osobowość Wertera kształtowały także książki. One również, podobnie jak natura, odzwierciedlały jego stany emocjonalne. Będąc szczęśliwym i zakochanym do szaleństwa, czytał Homera. Gdy radość i miłość ustąpiły miejsca smutkowi, Homer został zastąpiony "Pieśniami Osjana".

Werter to indywidualista, nie widzący dla siebie miejsca na świecie. Nie godził się z rzeczywistością, jednak buntował się przeciwko niej w sposób bierny. Dlatego też, nie mogąc pogodzić się z istniejącym światem i porządkiem społecznym, wycofał się z życia. Aktywne życie przynosiło mu same rozczarowania. To właśnie ten wybujały indywidualizm utrudniał mu kontakty ze światem, bowiem zbyt wiele od niego wymagał, nie dając nic od siebie. Utrudnione relacje z ludźmi wzmagały w nim poczucie odrzucenia, nudy i samotności.

Werter jako mieszczanin żył w niższej warstwie społecznej, stąd też krytykował ówczesny podział społeczny. Było to spowodowane mniejszymi prawami, wywyższaniem się arystokracji i złym traktowaniem niższych warstw społecznych. Uważał, że wszyscy ludzie są równi, a ich majątki nie powinny dzielić ich na klasy społeczne.

Na jednym z bali poznał Lottę. Kochał ją miłością wszechogarniającą, ale destrukcyjną. Kochał nie jej ciało – kochał jej duszę. Postrzegał ją jako osobę wrażliwą, dobrą, umuzykalnioną, czułą, lubiącą poezję oraz kontemplację. Widział swoją ukochaną nie taką, jaka była naprawdę, ale taką, jaką on by chciał, aby była. Niestety, dziewczyna miała już wybranka swojego serca, którego w niedługim czasie poślubiła.

Bohater, pogrążając się w beznadziejnej miłości do Lotty, jeszcze bardziej skomplikował swoje życie. Okoliczność ta, niesprzyjająca rozwojowi sytuacji, sprawiła, iż przeżywał swoje uczucie w duszy i w myślach. Miłość do Lotty stała się dla niego najświętszą wartością, jedynym sensem jego życia i przyczyną głębokiego cierpienia. Wszystkie swoje nadzieje wiązał z tą kobietą, czyniąc z niej rodzaj bóstwa, nieosiągalnego za życia. Dlatego, stając przed wyborem życia z ciągłym bolesnym uczuciem utraconej miłości lub odebrania sobie życia, bez wahania wybrał to drugie rozwiązanie.

Cechy charakteru Wertera

1. Wrażliwy – głęboko odczuwał emocje i był podatny na nastroje.
2. Marzyciel – miał skłonność do bujnej wyobraźni i uciekania w świat marzeń.
3. Emocjonalny – reagował intensywnie na bodźce zewnętrzne, łatwo się wzruszał.
4. Samotnik – czuł się niezrozumiany, izolował się od społeczeństwa.
5. Indywidualista – nie dostosowywał się do norm społecznych, podążał własną drogą.
6. Idealista – dążył do wzniosłych ideałów, zarówno w miłości, jak i w życiu.
7. Bierny buntownik – nie akceptował świata, ale buntował się w sposób pasywny.
8. Przepełniony pasją – jego uczucia były intensywne i wszechogarniające.
9. Zafascynowany naturą – odnajdywał w niej ukojenie i źródło inspiracji.
10. Krytyczny wobec społeczeństwa – nie godził się z podziałami klasowymi i niesprawiedliwością.
11. Nieodwzajemniona miłość – jego uczucie do Lotty było jednostronne i destrukcyjne.
12. Skłonny do skrajności – przechodził od euforii do rozpaczy.
13. Depresyjny – jego nieszczęśliwa miłość prowadziła go do stanów depresyjnych.
14. Tragiczny – jego życie zakończyło się samobójstwem z powodu nieodwzajemnionej miłości.
15. Idealizujący – widział ludzi nie takimi, jakimi są, ale takimi, jakimi chciałby ich widzieć.