Charakterystyka Urszuli Kochanowskiej na podstawie Trenu V, VIII, X, XIX

Urszula Kochanowska była ukochanym dziecięciem taty, który będąc poetą, próbował złagodzić swoją rozpacz poprzez pisanie wierszy wspominających swoją córkę. *Treny* to cykl utworów opowiadających o uczuciach ojca wobec śmierci córki. Czytając *Treny*, czujemy, jak Jan Kochanowski cierpiał i rozpaczał po jej stracie. Urszulka, często nazywana Orszulą w Trenach, była ładną, małą dziewczynką. Jej rumiana i promieniejąca twarz tchnęła zdrowiem. Złote loki okalające swobodnie jej małą główkę były piękne i lśniące. Wyglądem przypominała aniołka. Tak wyglądała Urszulka, zanim w wieku trzech lat zmarła prawdopodobnie na grypę. Warto jednak wspomnieć, że Urszulka posiadała wiele cech, które w tak młodym wieku były niezwykłe.

Urszula była utalentowana muzycznie i poetycko. Na obrazach często można ją zobaczyć z lutnią lub piórem w ręku. W Trenach Jan Kochanowski opowiada, jak czasami słuchał pięknego śpiewu Urszuli, a ona sama również czasem układała piosenki. Była obiecującą poetką.

Jej kolejną cechą była niesamowita wesołość. Urszula śmiała się do wszystkich, wszędzie było jej pełno, a czasem nieświadomie pomagała Kochanowskiemu w pracy. Siedząc i tworząc pod lipą, słuchał śmiechu Urszulki dobiegającego z głębi domu, co pomagało mu w napisaniu kolejnych utworów. Była pogodnym duchem domu Kochanowskich, chętnie pomagała wszystkim, słuchała rodziców. Była bardzo posłuszna i szanowała ich.

Urszulę cechowała pobożność; nie jadła śniadania bez wcześniejszej modlitwy. Nie była rozpieszczona, z chęcią pomagała innym. Była kulturalna, miała dobre obejście i umiała się zachować w towarzystwie. Nie przeszkadzała ojcu, gdy ten pracował. Nigdy nie pozwoliła, by jej matka zbytnio się męczyła.