profil

Który z bohaterów, który ze światów jest ci bliższy: Shakespear'a, Corneill'a, a może Molier'a.

poleca 85% 102 głosów

Treść Grafika Filmy
Komentarze
William Szekspir Charakterystyka Makbeta

Zanim zdecyduję się na konkretną odpowiedz, najpierw postaram się przybliżyć postacie głównych bohaterów oraz charakterystyczne cechy poszczególnych światów.

Otóż, rozpocznę od "Makbeta" William'a Shakespear'a . Jan Kot streścił ten dramat w następujący sposób: "(...) zdławienie buntu postawiło Makbeta w pobliżu tronu. Może zostać królem, a więc musi zostać królem. Zabija prawowitego władcę. Zabić musi świadków zbrodni i tych, którzy ją podejrzewają . Zabić musi synów i przyjaciół tych, których przedtem zabił. Potem musi zabijać wszystkich, bo wszyscy są przeciwko niemu (...) - powstaje błędne koło. Historia ta została pokazana jako koszmar, który przeraża i zdumiewa. Lionel Charles Knight pisał, iż "'Makbet' jest stwierdzeniem zła". Czyny Makbeta są wynikiem jego własnych decyzji i nie są karą za pychę, lecz jej rezultatem. Są wynikiem wiary nie w to, że jest się bóstwem, lecz w to, że można robić, co się chce, nie bacząc na wolę Boga. W każdej chwili Makbet, mimo wszystko, twierdzi Auden, może zejść z obranej drogi występku, na którą wszedł za podszeptem czarownic i wspierany duchowo przez ambitną żonę. Mimo to, Makbet może uchodzić za ofiarę okoliczności, człowieka popchniętego w otchłań zła. Popełniając zbrodnie, przeżywa katusze wyrzutów sumienia, lęki, poznaje kruchość władania. Wielorakie możliwości interpretacyjne stawiają 'Makbeta' wśród najciekawszych dramatów wszechczasów, przy pomocy których można opisać sytuację człowieka w absurdalnym świecie. Człowiek prawy może z dnia na dzień stać się nie tylko mordercą, ale także człowiekiem o rozdwojonym widzeniu świata: oficjalnym, reprezentowanym wobec innych i rzeczywistym, jasno odczuwanym poczuciem moralnej ohydy sytuacji. Śmierć Makbeta uwalnia go z kręgu zła, ujawniając jednocześnie ironię przepowiedni- Makbet żyje w przekonaniu swej nietykalności.

Kolejny utwór tego samego autora, który zamierzawaniówić jest 'Hamlet'. Główny bohater uchodzi za synonim postawy niezdecydobarda, wewnętrznego kryzysu wartości i niedostosowania do reguł obowiązujących w świecie władzy. "Dania jest wiezieniem (...)" - to podstawowe odkrycie Hamleta, który nie może przystać na świat, jaki jest, ale też nie potrafi mu się przeciwstawić. 'Hamlet' umożliwia wielorakie interpretacje. Dokładnie określił to Jan Kott:"(...)'Hamlet' jest jak gąbka. Jeśli go tylko nie stylizować i nie grać antykwarycznie, wchłania w siebie od razu całą współczesność (...)". Widziano w tej tragedii zarówno stadium psychologiczne człowieka-humanisty, który nie może znaleźć odpowiedniego wyjścia z sytuacji, w której na zbrodnię trzeba odpowiedzieć zbrodnią. Podważano niekiedy tzw. 'hamletyzm', czyli przypisywanie Hamletowi chorobliwego niezdecydowania: "(...) to świat wyszedł z formy- pisał angielski badacz- Arnold Kettle- a nie Hamlet. Trudność jego dylematu polega na tym, iż widzi on zbyt jasno, by móc zachować spokój, że jednie przywracając świat do normy odzyska sam równowagę. Tylko ta świadomość, a nie metafizyczna skaza, jest ową przeklętą złośliwością , która kryje się za jego tajemnicą (...)".

Kolejnym poetą wymienionym w temacie wypracowania jest Pierre Corneill. Do tej pory poznaliśmy tylko jeden jego utwór, pt.: 'Roderyk'. Dramat ten, można streścić w kilku zdaniach:

"(...) Honor! Miłość! Ojcze! Panno!

Niemiłosierne prawo,
gwałcie niejednaki
Albo mi sławę bierzesz,
albo wszystkie smaki;
Takiem ja niegodzien żyć
tak serce ranno (...)".

Uzewnętrzniony jest tutaj konflikt między uczuciem a honorem i obowiązkiem. Cyd musi rozstrzygnąć na czym zależy mu bardziej: czy na miłości ukochanej kobiety, czy może na miłości ojca. Odczuwa wewnętrzne rozdarcie. Wie, że powinnością jest bronić honoru rodziny, co jednocześnie oznacza walkę z krewnymi Chimery. Musi dokonać wyboru między: respektem w oczach ojca, a ukochaną, na której mu bardzo zależy.

Trzecim i ostatnim autorem, którego dzieła mam zamiar omówić w tej pracy, jest Molier. Jako przykład jego twórczości zaprezentuję dwie jego najsłynniejsze i najlepsze komedie: "Świętoszek" oraz "Skąpiec". Pierwsza narobiła wiele zamieszania i narażona była na długie prześladowania. Losy jej stanowią niewymowny dowód, że ludzie, których wyszydza, są we Francji o wiele potężniejsi niż wszyscy, z których autor dotąd sobie żartował. Komedia ta, wymierzona była swym ostrzem nie tylko w religijną obłudę, ale wszystkie formy życia religijnego. Narzucały one społeczeństwu gorset, tumaniły go albo pozbawiały zdolności krytycznego myślenia. Nic dziwnego, że utwór ten spotkał się z gwałtowną reakcją ze strony Kościoła i wspierających go sił. Trudno zdecydować, kto jest głównym obiektem krytyki Moliera. Czy Tartufe, który wkradając się w laski naiwnego Orgona staje się faktycznym zarządcą majątku i losów rodziny, a pod maska pobożności kryje ziemskie namiętności? Czy tez Orgon, otumaniony przez pobożnisia, sam świętoszkowaty i głupi, z uporem graniczącym maniactwu wystawiający los swojego domu na ryzyko hańby i bankructwa? Czy tez matka Orgona, bodaj najbardziej zatwardziała w dewocji i uwielbieniu pozorów branych za dobra monetę?

Satyra Moliera ogarnęła nie tylko fałszywych religantów, ale również i atmosferę społeczną, która pozwala religijnym demagogom i oszustom mościć sobie wygodne życie przy chórze zachwytów ze strony odpowiednio wychowanego otoczenia. "Komedia Tartufe- ocenia Boy-Żeleński- jest bezwarunkowo szczytem geniuszu Moliera, zarazem jednym z najśmielszych czynów artystycznych jakie ludzkość wydala. Dość powiedzieć, ze dziś, gdyby ktoś napisał tę sztukę na nowo w naszej wolno myślącej epoce, była by nie do wystawienia. Żadna cenzura nie puściłaby jej na scenę. Tylko Molier był w stanie zamknąć ten temat w ramach komedii nie obrażając na każdym kroku odczuć widza, a zarazem przytłaczając go ponurością obrazu".

Kolejną komedią, zasługującą na uznanie jest "Skąpiec". Główny bohater, Harpagon, wzbudza w nas dwojakie uczucia: litość i odrazę. Tyranizuje on swoje dzieci podporządkowując ich życia oraz całe ich środowisko swojej manii oszczędzania pieniędzy. Jest on uzależniony od talarów i miedziaków. Oszukuje innych tzn. biedniejszych od niego tylko po to, by zdobyć choćby kilka monet. W domu oszczędza, a raczej skąpi. Za przykład może posłużyć następujący cytat: " (...) Ciebie, Ździebełko, i ciebie Szczygiełek, wyznaczam do płukania szklanek i nalewania wina, ale tylko wówczas, gdy ktoś będzie miał pragnienie, a nie wzorem tych błaznów lokai, co to naprzykrzają się ludziom i namawiają do picia, kiedy się nikomu o tym nawet nie śniło! Czekajcie, aż ktoś poprosi, i to nie jeden raz, a pamiętajcie przy tym nie żałować wody (...)". Postać głównego bohatera w nas odrazę, gdyż widzimy w nim człowieka butnego, zadufanego w sobie i nieczułego wobec innych. Mimo to, Molier przedstawił go jako groteskowego starca i dzięki temu niechęć do niego ustępuje miejsca litości.

Reasumując, każdy z tych autorów w swoich dziełach przedstawił zupełnie inne wizje świata, różnorodne problemy oraz odmienne cechy głównych bohaterów. Mówi się, że dzisiejsze czasy są wymieszaniem wszystkich epok i kultur, a zarazem oryginalności. W XXI w. najważniejsza będzie niepowtarzalność i odrębności. Dziś, idąc ulicą nie dziwimy się widząc chłopców z ufarbowanymi na zielono włosami, dziewczyny z kolczykami w językach, nosach, pępkach czy brwiach. Dla nas to szara codzienność. Oprócz oryginalności jednak ważne jest wnętrze człowieka oraz jego uczucia. Jestem pewna, że każdy z nas miał takie chwile jak Makbet, gdy ktoś podszeptywał mu, co powinien zrobić i decydował się na to, mimo że to było sprzeczne z jego sumieniem. Często zdarza się sytuacja, gdy dążymy do wcześniej wyznaczonego celu nie bacząc na wyrządzane innym krzywdy. Kolejnym przykładem może być to, iż jesteśmy zdolni uwierzyć w jakieś absurdalne stwierdzenie i nie potrafimy sobie uświadomić, że jest ono nieprawdziwe. Mam tutaj na myśli, obecnie tak powszechne plotkarstwo. Każdy z nas miał chwile niepewności i niezdecydowania, tak jak Hamlet, albo stanął w niezręcznej sytuacji wyboru między miłością a honorem. Tego typu przykładów jest multum, gdyż "Cyd", "Hamlet", oraz "Makbet", "Świętoszek", i "Skąpiec" są utworami uniwersalnymi- każdą z zaistniałych sytuacji można dopasować do wydarzeń XX w. Utwory te odzwierciedlają obecną sytuację w Polsce i na świecie. Zatem, który z tych utworów jest mi bliższy? Sądzę, iż wszystkie są na równi ciekawe. Mnie jednak najbardziej przekonał "Świętoszek". Na tle obecnych wydarzeń w Polsce, postawy bohaterów zaprezentowane w tym utworze wydają mi się najczęściej spotykane szczególnie w świecie polityki, gdzie wielu ludzi swą świętoszkowatą postawą potrafi zwieść innych. Tego typu postawy mogą nieść ze sobą liczne nieprzyjemne konsekwencje.

Podoba się? Tak Nie

Czas czytania: 7 minut

Epoka
Teksty kultury