profil

Myśl filiozoficzna, społeczna i polityczna europejskiego odrodzenia.

poleca 84% 278 głosów

Leonardo da Vinci

Odrodzenie to okres w historii kultury europejskiej, kiedy w nauce i sztuce zaczęto twórczo nawiązywać do starożytności, w opozycji do światopoglądu średniowiecznego. Odrodzenie zaczęło się w XIV-XV w. We Włoszech, a od początku XVI w. Objęło inne kraje: Francję, Niemcy, Wielką Brytanie i większość Europy Zachodniej.

Przez stulecia kościół katolicki był ośrodkiem nauki i sztuki. Ale pod koniec średniowiecza humaniści zaczęli szukać wzorów do naśladowania w antycznej kulturze, przede wszystkim greckiej i rzymskiej. Doprowadziło to do powstania wielu nowych idei dotyczących ludzi i świata. Ludzie odrodzenia czuli, że nie ma granic tego co mogą odkryć i czego mogą dokonać. Wszystko sprawiało wrażenie nowego początku, odrodzenia. We Włoszech zachowały się wspaniałe budowle. Rozwinęły się tam potężne miasta takie jak: Rzym, Florencja, Mediolan, Wenecja oraz Genua.

W epoce odrodzenia uczeni dowiadywali się coraz więcej o otaczającym ich świecie i o kosmosie. Galileusz był pierwszym astronomem, który do obserwacji nieba użył teleskopu; Leonardo da Vinci był jednym z największych artystów odrodzenia, a zarazem uczonym i architektem, inżynierem i lekarzem oraz malarzem ( jego najbardziej znane dzieła to: "Dama z łasiczką" oraz "Mona Liza". Malarze i rzeźbiarze tej epoki studiowali dawne dzieła sztuki greckiej i rzymskiej. Jednym z bardziej znanych malarzy architektów był Rafael Santi, który namalował Madonnę Ansisdei. Jeśli wgłębić by się w dziedzinę architektury, to godna uwagi jest katedra we Florencji. Oczywiście warto też dodać iż pomysłodawcą w jaki sposób zbudować tak wielką kopułę był Filippo Brunelleshi- złotnik. Nie wolno nam też zapomnieć o jednym z najwybitniejszych twórców włoskiego renesansu, jakim był Michał Anioł Buonarroti. Jest on autorem sławnego fresku znajdującego się w Kaplicy Sykstyńskiej " Sąd Ostateczny".

Głównym prądem umysłowym odrodzenia był humanizm, czyli sposób widzenia i rozumienia świata, w którym człowiek stanowi jego centrum. Zaobserwowano wtedy awans języków narodowych, które wypierały łacine. Pojawiła się również grupa autrów tworzących dzieła, które weszły do trwałego dziedzictwa cywilizacji europejskiej, chociażby: "Boska Komedia", której twórcą był Dante Algihieri czy "Dekameron" napisany przez Giovanni'ego Boccaccio.Rzeczywistość była pojmowana jako złożona konkretnie z przedmiotów i poszczególnych jednostek ludzkich. Głównych przedmiotem zainteresowania był człowiek, który funkcjonował w otoczeniu społecznym i politycznym.

Renesans jak każda inna epoka miał również swoich filozofów. Filozofia renesansowa w początkowym okresie tej epoki opierała się na koncepcji jeszcze starożytnej, stworzonej bowiem przez Epikura. Epikureizm, do tak nazywała się owa koncepcja filozoficzna, opierał się na dążeniu do przyjemności i szczęścia. Jednak te stany może osiągnąć wyłącznie człowiek mądry i sprawiedliwy. Epikuejczycy uważali, że należy żyć rozumnie, cnotliwie i sprawiedliwie. Warunkiem szczęśliwego życia jest brak cierpienia. Taka koncepcja filozoficzna kierowała uwagę humanistów w stronę wspaniałego dzieła bożego - natury. Epikuteizm, typowy dla wczesnego renesansu, głosił pochwałę społecznej aktywności, cnoty jako zalety sam je w sobie, a więc bezinteresownej, a także ładu świata i harmonijnego rozwoju wnętrza człowieka. Jednym z nich był prawnik, Michael Montaigne. Twierdził on, że życie nie jest ani dobre ani złe - jest tylko miejscem dla dobra lub zła, że filozofia, którą należy uprawiać powinna być sztuką życia. Słynna maksyma " Przywary wchodzą w skład cnót, jak trucizny w skład lekarstwa" pochodzi również od renesansowego filozofa jakim był Francosis Rochefdand. Innymi sławnymi filozofami byli: Nicolo Maciavelli - największy teoretyk państwa wśród pierwszego pokolenia pisarzy odrodzenia. W jego twórczości ujawniają się już prawi wszystkie tematy renesansowej myśli politycznej. Fascynowała go wielkość kultury antycznej, w której widział empiryzm i realizm polityczny. Jak inni wielcy humaniści opierał swe wnioski na obserwacji życia i ustalaniu prawidłowości społecznych procesów. Natomiast Erazm z Rotterdamu: był najwybitniejszym przedstawicielem renesansu północnoeuropejskiego. W jego rozumowaniu i pracach ujawniło się, może najjaskrawiej, filologiczne nastawienie programu humanistycznego: język, środek porozumienia między ludźmi, a zarazem najdoskonalszy przejaw umysłowej działalności człowieka, otoczonego kultem. Od humanisty wymagano znajomości greki, łaciny i hebrajskiego. Doskonałe opanowanie tych języków umożliwiało gruntowe poznanie wszystkich znaczących dla ludzkiej kultury dzieł starożytności zarówno świeckich, antycznych, jak i 'świętych', biblijnych. Zasada powrotu do źródeł (ad fontes), poznawania tekstów w ich wersjach oryginalnych wydała wspaniałe rezultaty, m. in. w postaci krytycznych ich wydań, w tym Pisma św., co z kolei zbiegło się z wystąpieniami reformatorów religijnych poszukujących prawdziwej wiedzy objawionej, zawartej w podstawowym, nieskażonym tekście ksiąg świętych. Erazm był prekursorem irenizmu (pokoju, pogodzenia), był za zgodą wszystkich, wszyscy wierzymy w tego samego Boga lecz inaczej go odbieramy.

Innymi wielkimi filozofami byli: Francois Bacon oraz Jordan Bruno.

Jedni z tych sławnych ludzi interesowali się rolą człowieka w przyrodzie, inni słabościami i próżnościami człowieka, inni zaś jeszcze prawdą, zemstą i ambicjami. Każdy z nich wniósł coś do kultury renesansu i wszyscy z nich swoimi dziełami przybliżyli nam to jak wyglądał kiedyś świat i jakimi wartościami się kierował.

Bibliografia
  1. Janusz Micoń "Historia"
  2. Szkolna Encyklopedia Historii
  3. Władysław Czapliński "Zarys dziejoów Polski do 1864 roku"
Podoba się? Tak Nie
Komentarze (2) Brak komentarzy
27.7.2006 (12:24)

Niezła robota!!!!!!!!!1

27.7.2006 (12:10)

słabiutko zwłaszcza jesli chodzi o myśl polityczną po co w tytule taki zwrot jesli nie wspomina sie nawet słowem o np Nowej Atlantydzie Bacona??

Treść sprawdzona

Czas czytania: 4 minuty