Holandia - warunki naturalne

Holandia jest krajem o wybitnie nizinnej rzeźbie terenu. Około 25% powierzchni kraju to obszary depresyjne, a 35% nie przekracza 1 m n.p.m. Średnia wysokość nad poziomem morza wynosi 10 m. Najniższy punkt, na dnie Polderu Księcia Aleksandra w południowej Holandii, leży 6,6 m poniżej poziomu morza. Poldery, czyli osuszone nadmorskie równiny, pierwotnie były częścią morza.

Jedyny obszar wyżynny to Wysoczyzna Limburgii, gdzie znajduje się najwyższy punkt Holandii – Vaalserberg (321 m n.p.m.). Wysoczyzna ta składa się z piasków i żwirów rzecznych, a jej powierzchnię tworzą wały moren czołowych, pozostawionych przez lodowiec skandynawski.

Na północ i zachód od wysoczyzny rozciąga się pas równin nadmorskich, które powstały z osadów rzecznych i morskich. Tereny te leżą poniżej poziomu morza i są chronione przez system wydm oraz sztuczne wały ochronne, wzniesione wzdłuż wybrzeża Morza Północnego.

Holandię można podzielić na dwie części: Niską Holandię (Laag Nederland) i Wysoką Holandię (Hoog Nederland). Granicą jest poziomica 1 m n.p.m. W Niskiej Holandii dominują niziny polodowcowe i nadmorskie, pokryte osadami gliniastymi, piaszczystymi, ilastymi i torfowymi, ukształtowane przez lodowiec, wielkie rzeki i morze, a także znacząco przekształcone przez człowieka.

Przez Holandię przepływają trzy wielkie rzeki: Ren, Moza i Skalda. Delta Mozy dominuje na zachodzie kraju, gdzie występują liczne bagna i torfowiska, porośnięte głównie trawą ze względu na wysoki poziom wód gruntowych.

Wysoka Holandia to obszary polodowcowe, zbudowane z piasków i żwirów, z najwyższym wzniesieniem Torenberg (107 m n.p.m.).

Typowe dla Holandii jest wybrzeże wattowe, uformowane przez morskie pływy. Centralna część wybrzeża ma wyrównany charakter, a wydmy piaszczyste osiągają wysokość od 4 do 60 m. Południowe wybrzeże, szczególnie w ujściach Renu, Mozy i Skaldy, jest silnie rozczłonkowane.

Holandia leży w strefie klimatu umiarkowanego morskiego. Lata są chłodne, a zimy łagodne. Roczne opady wynoszą od 770 mm w centrum do 850 mm w Limburgii. Charakterystyczne dla Holandii są częste opady, zwłaszcza jesienne mgły i mżawki oraz wiosenne ochłodzenia spowodowane północnymi wiatrami. Średnia temperatura w styczniu wynosi 1,7°C, a w lipcu 17°C. Zachodnie wiatry, wiejące przez większość roku, łagodzą zmiany temperatur. Sztormowe wiatry przyczyniają się do powodzi, z których największe miały miejsce w latach: 1775, 1808, 1894, 1916 i 1953.

Wiatraki, dawniej używane do mielenia ziarna oraz wypompowywania wody z polderów, są jednym z symboli Holandii. Choć liczba wiatraków zmniejszyła się z 9 tysięcy do około 800, wiele z nich jest wciąż w użyciu, a nowoczesne systemy pomp przejęły większość ich funkcji.

Lasy zajmują około 8% powierzchni kraju, głównie sztucznie nasadzone drzewa iglaste. Naturalna roślinność torfowisk i wydm została zachowana w licznych rezerwatach.

Holandia jest także znana z tulipanów, sprowadzonych z Turcji w XVI wieku. Obecnie Holandia jest największym eksporterem cebulek kwiatowych na świecie. Vereinigde Bloemenveillingen Aalsmeer, największa giełda kwiatowa, codziennie sprzedaje 14 milionów kwiatów i 1,5 miliona roślin, co stanowi 59% światowego eksportu kwiatów ciętych. Główne rynki eksportowe to Niemcy, Francja i Wielka Brytania.

Holandia jest jednym z najgęściej zaludnionych krajów na świecie, porównywalnym pod względem zaludnienia do Tajwanu i Hongkongu.