Żony Mieszka I

Mieszko I był pierwszym historycznym władcą Polski. Był synem Siemomysła, natomiast imię jego matki jest nieznane.

Nie ma historycznych źródeł potwierdzających, że Mieszko urodził się niewidomy. Historia o jego rzekomym odzyskaniu wzroku podczas postrzyżyn na siódmych urodzinach pochodzi z legend i nie znajduje potwierdzenia w wiarygodnych kronikach.

Państwo Mieszka I było niejednolite. Składało się z kilku plemion, które nie poczuwały się jeszcze do szerszej wspólnoty. Wszyscy mieszkańcy ówczesnej Polski mówili jednym językiem i mieli podobne wierzenia. Sam książę przed 965 rokiem posiadał kilka pogańskich nałożnic, choć dokładna liczba i ich imiona nie są znane z historycznych źródeł.

Od kiedy w 960 roku Mieszko przejął po ojcu władzę nad kilkoma większymi plemionami oraz odziedziczył Pomorze Wschodnie, czynił wszelkie starania, aby zjednoczyć wszystkie podległe sobie tereny.

W 965 roku, kiedy państwo Mieszka było już bardziej zjednoczone, postanowił on zawrzeć małżeństwo ze starszą od siebie księżniczką czeską Dobrawą. Powodem tego była przede wszystkim chęć przyjęcia chrześcijaństwa, ale także konieczność sojuszu z południowym sąsiadem.

Dobrawa, urodzona prawdopodobnie między 930 a 940 rokiem, była córką księcia czeskiego Bolesława I Srogiego (Okrutnego), siostrą jego następcy, Bolesława II, oraz późniejszego świętego, patrona Czech, Wacława. Niektóre źródła, takie jak kronika Tietmara, podają, że zanim zdecydowała się przybyć do Mieszka, była już rozwódką (jej pierwszy mąż, Gunter, margrabią miśnieński, odesłał ją do rodziny) i miała syna Guncelina. Dobrawa (zwana także Dąbrówką) odmawiała poślubienia księcia polskiego, jeśli nie przyjmie on chrześcijaństwa i nie zaznajomi się z obyczajami chrześcijańskimi: „...jeśli nie zrzuci owego zdrożnego obyczaju i nie przyrzeknie zostać chrześcijaninem...", „...nie podejmie wspólnego życia małżeńskiego, aż powoli i pilnie zaznajomi się z obyczajem chrześcijańskim i prawami kościelnymi, wyrzeknie się błędów pogaństwa i przejdzie na łono matki – Kościoła...”. Mieszko zdecydował się więc spełnić warunki przyszłej żony, odmawiając siedmiu pogańskim nałożnicom.

W 965 roku Dobrawa przybyła do Mieszka. W 966 roku książę przyjął chrzest, co miało kluczowe znaczenie dla chrystianizacji Polski.

Wyobrażenia na temat jej wyglądu są różne. Jan Matejko malował ją jako piękną, młodą kobietę, podczas gdy Kosmas pisze, że w chwili jej przyjazdu do Polski była niezbyt urodziwa i miała około 30 lat.

Sprzeczne są także opinie kronikarzy na temat jej samej. Wspomniany już Kosmas pisze: „...była nadmiarowo bezwstydna, kiedy poślubiła księcia polskiego będąc już kobietą podeszłego wieku, zdjęła ze swej głowy zawój i nałożyła panieński wianek, co było wielkim głupstwem tej kobiety...”. Natomiast Tietmar, którego opinia jest bardziej godna zaufania, podkreśla dobroć księżniczki, zauważając nawet, iż jej imię wywodzi się od wyrazu „dobra”. Jan Długosz ocenia Dobrawę jako „...dziewicę szlachetną i zacnych obyczajów”.

W małżeństwie z polskim księciem Dobrawa doczekała się syna Bolesława I Chrobrego, późniejszego następcy Mieszka i pierwszego polskiego króla, oraz prawdopodobnie dwóch córek: Świętosławy Sygrydy (żony króla Szwecji Eryka, późniejszej królowej szwedzkiej, duńskiej i norweskiej, matki króla Danii i Anglii, Kanuta Wielkiego) oraz drugiej, nieznanej z imienia, o której istnienie spierają się historycy.

Dobrawa zmarła w 977 roku i została pochowana w Gnieźnie. Po jej śmierci stosunki polsko-czeskie, o których dobry układ bardzo dbała za życia, znacznie się pogorszyły.

Mieszko pragnął polepszenia swoich kontaktów z cesarzem niemieckim i w 979 (lub 980) roku ożenił się z Niemką Odą, córką Dytrycha, margrabiego Marchii Północnej. Wcześniej jednak musiał zabiegać u papieża o wydobycie jej z klasztoru w Kalbe, gdyż Oda była mniszką. Za Mieszkiem wstawił się cesarz Otton II, który obawiał się zagrożenia ze strony rosnącego w siłę Państwa Polskiego. Mieszko porwał Odę z klasztoru i ożenił się z nią, mimo sprzeciwu papieża i Kościoła. Małżeństwo Mieszka z Niemką, zawarte wyłącznie ze względów politycznych, było podobno bardzo udane. Narodziło się z niego trzech synów: Lambert, Mieszko oraz zmarły młodo Świętopełk.

Tuż przed śmiercią Mieszka, Oda namawiała męża do odsunięcia od dziedziczenia jego syna z pierwszego małżeństwa, Bolesława, na rzecz Lamberta i Mieszka. Jej starania jednak nie powiodły się.

Po śmierci Mieszka (25 maja 992 roku), Bolesław Chrobry, który zasiadł na tronie, wypędził Odę i jej synów z państwa. Oda zmarła w 1023 roku, przeżywając swego męża o 31 lat.