Mit o Labdakidach - streszczenie

Labdakos był synem Polidora i Nykteis oraz wnukiem Kadmosa. Zapoczątkował ród Labdakidów, a jego synem był Lajos, ojciec Edypa.

Jako król Teb, Lajos rozpoczął wojnę z Pandonim, władcą Aten. Mianem Labdakidów określono słynne postaci tebańskie:

• Edypa
• Polinejkesa
• Eteoklesa
• Antygonę
• Ismenę

Pewnego dnia wyrocznia delficka przepowiedziała Lajosowi, że zostanie zabity przez własnego syna, który następnie poślubi swoją matkę. Przerażony tą wizją, Lajos rozkazał porzucić nowo narodzonego syna na górskim pastwisku. Jednak służący nie wykonał rozkazu i przekazał niemowlę pasterzowi, który oddał je na wychowanie Poliboosowi i Merope, królowi i królowej Koryntu. Dziecko zostało nazwane Edyp.

Edyp, dorastając szczęśliwie na dworze korynckim, nie podejrzewał o swoje prawdziwe pochodzenie. Gdy dowiedział się o przepowiedni, że zabije ojca i poślubi matkę, postanowił opuścić Korynt, aby uniknąć spełnienia przepowiedni. W trakcie podróży spotkał swojego biologicznego ojca, Lajosa, nieświadomy jego tożsamości, i zabił go, wypełniając pierwszą część przepowiedni.

Dotarł do Teb, gdzie miasto było dręczone przez Sfinksa – potwora z ciałem lwa, skrzydłami ptaka i twarzą kobiety. Sfinks rzucał mieszkańców w przepaść, jeśli nie potrafili rozwiązać jego zagadki: „Co to za stworzenie, które rano chodzi na czterech nogach, w południe na dwóch, a wieczorem na trzech?”. Edyp odpowiedział: „Człowiek” – ponieważ jako niemowlę pełzał na czterech kończynach, jako dorosły chodził na dwóch nogach, a w podeszłym wieku podpierał się laską, co odpowiadało rozwiązaniu zagadki. Sfinks, nie mogąc przyjąć odpowiedzi, popełnił samobójstwo, uwalniając Teby od terroru.

Za swoje czyny Edyp został wynagrodzony ręką królowej Jokasty, nie wiedząc, że jest ona jego matką. Para miała czworo dzieci: Eteoklesa, Polinejkesa, Antygonę i Ismenę. Ich szczęśliwe rządy zostały przerwane, gdy prawda o ich pokrewieństwie wyszła na jaw. Jokasta popełniła samobójstwo, a Edyp, rozpaczał nad swoimi czynami, okaleczył się i udał na tułaczkę, gdzie zmarł w Kolonose.

Po śmierci Edypa władzę w Tebach przejął Kreon, wuj Jokasty. Synowie Edypa, Eteokles i Polinejkes, postanowili rządzić miastem na przemian. Jednak Eteokles odmówił ustąpienia władzy po swojej kadencji, co doprowadziło do konfliktu między braćmi. Polinejkes, popierany przez Agamemnona, Atreusa i inne postacie, najechał na Teby, co doprowadziło do wojny znanej jako „Siedmiu przeciw Tebom”. Obaj bracia polegli w walce, a władcą Teb ponownie został Kreon. Kreon zakazał pogrzebania Polinejkesa, co spotkało się ze sprzeciwem Antygony, która mimo zakazu pogrzebała brata. Za ten czyn została surowo ukarana i zamknięta w kamiennej grocie, gdzie popełniła samobójstwo.