Życiorys Adama Mickiewicza: Pobyt w Rosji

25 października 1824 r. Mickiewicz wraz z Janem Sobolewskim opuszcza Wilno. Mickiewicz, Malewski i Jeżowski udają się do Petersburga, stolicy Rosji. 7 listopada tego roku miała miejsce powódź w Wasilewskim Ostrowie (Petersburg) – wylała rzeka Newa. Mickiewicz wraz z dwoma wygnańcami przybył do miasta i zobaczył obraz ogromnych zniszczeń i tragedii. Mimo to cieszyli się z tej powodzi, która odciągnęła uwagę rządu od nich.

W załatwieniu formalności i zdobyciu mieszkania pomagali Mickiewiczowi polscy wygnańcy mieszkający w Petersburgu, m.in. Przecławski "Ciprinus" – autor pamiętników, Kasper Żelwietr – szlachcic, Sękowski i Bułharyn. Pierwsi znajomi Mickiewicza to m.in. Józef Oleszkiewicz, malarz i mistyk, który w 1828 roku namalował portret Mickiewicza, oraz Aleksander Orłowski, również malarz. Spotkania koncentrowały się na walce przeciwko carowi, w których uczestniczyli m.in. Sękowski i Aleksander Odojewski.

31 grudnia 1824 r. Mickiewicz, Jeżowski i Malewski świętowali nadejście Nowego Roku u poety Aleksandra Bestużewa. Tam spotkali się z młodym rewolucjonistą i poetą rosyjskim, Konradem Rylejewem.

17 lutego 1825 r. Mickiewicz, Malewski i Jeżowski odbyli ponad trzytygodniową podróż do Odessy. Po drodze zatrzymali się w Kijowie, gdzie spotkali spiskowców ze „zjazdu kontraktowego”. Mickiewicz zaprzyjaźnił się z Hołowińskim ze Steblowa nad rzeką Ros. Kilka dni spędził w Steblowie, gdzie poznał sąsiadów Hołowińskiego, Proskurowów – zamieszanych w spisek dekabrystów.

W marcu 1825 r. Mickiewicz, Malewski i Jeżowski przybyli do Odessy, gdzie powitał ich przyjaciel Bestużewa, Tumanski. Mickiewicz i Jeżowski zamieszkali w Liceum Richelieu, gdzie oczekiwali na posadę nauczyciela. Malewski miał być zatrudniony w kancelarii hrabiego Woroncowa. Mickiewicz poznał generała Jana Witta, zakochał się w Karolinie Sobańskiej, a ich spotkania były ukrywane. Poznał również Joannę Bonawenturową Zaleską.

Około maja 1825 r. Mickiewicz wyruszył na wycieczkę zainicjowaną przez Karola Marchockiego. Odwiedzili Lubomiłę, stepową zagrodę wiejską Marchockiego, a następnie Akerman, gdzie powstał pomysł „Stepów akermańskich”.

Od sierpnia do października 1825 r. Mickiewicz wziął udział w wycieczce na Krym, w której uczestniczyli Karolina Sobańska z mężem, Henryk Rzewuski, Jan Witt i Boszniak, etnolog. W Ajudahu spotkał polskiego poetę Gustawa Olizara. Witt został wezwany do Taganrogu, a dzięki jego protekcji Mickiewicz otrzymał zezwolenie na wyjazd do Moskwy. W tym czasie umiera car Aleksander I.

13 listopada 1825 r. Mickiewicz opuścił Odessę, a 12 grudnia tego roku przybył do Moskwy, gdzie zatrzymał się u Malewskiego wraz z Jeżowskim w zajeździe Lechtnera na Małaja Dmitriewka, nieopodal Strastnego Monastyru.

W 1826 r. Mickiewicz został przyjęty jako urzędnik do kancelarii generała-gubernatora, księcia Dymitra Golicyna. 13 lipca 1826 r. został powieszony Rylejew i jego czterech towarzyszy. W tym samym roku w górach Kaukazu zginął Bestużew.

Jesienią 1826 r. Mickiewicz spotkał się z Puszkinem, Wieniewitinowem (poetą), Pogodinem, Sobolewskim, Rozalinem oraz braćmi Kiriejewskimi. W grudniu Mickiewicz wydał „Sonety krymskie” i często improwizował.

W maju 1827 r., przed wyjazdem Puszkina do Petersburga, odbyło się pożegnalne spotkanie, podczas którego Mickiewicz rozpoczął pisanie „Konrada Wallenroda”. W grudniu tego roku wygłosił improwizację o Samuelu Zborowskim podczas pobytu w Petersburgu, gdzie załatwiał sprawy związane z drukiem „Konrada Wallenroda”. W Moskwie nawiązał przyjaźń z pianistką Marią Szymanowską.

W 1828 r. Mickiewicz przeżył nieudany romans z księżną Wołkońską, a następnie spotykał się z młodszą o 10 lat Karoliną Jaenisch. W Moskwie oczarowała go także Rosjanka Eudoksja Bakuninówna. 21 lutego 1828 r. ukazał się drukiem „Konrad Wallenrod”.

W kwietniu 1828 r. Mickiewicz opuścił Moskwę i udał się do Petersburga. Przed wyjazdem żegnali go moskiewscy przyjaciele, którzy napisali na jego cześć wiersze i wręczyli mu srebrny puchar z wyrytymi nazwiskami: E. Boratyński, P. i J. Kiriejewscy, J. Rożalin, M. Polewoj, E. Szewirew i S. Sobolewski.

W Petersburgu Mickiewicz spotkał się z Puszkinem, Wiaziemskim, Kryłowem, Żukowskim, Muchanowem i Chomiakowem. Przełożył wiersz Puszkina pt. „Przypomnienie”. W lutym 1829 r. ukazała się nowa edycja dzieł Mickiewicza, ze wstępem „O krytykach i recenzjach warszawskich”, który skierowany był przeciwko nieudolnym krytykom. Zamierzał wydawać w Rosji polskie pismo o literaturze polskiej i rosyjskiej pod tytułem „Iris”, jednak natrafił na opór cenzury. Dzięki wsparciu Bułharyna Mickiewicz uzyskał zgodę na wydanie paszportu. W tym czasie pracował również nad fantastyczno-utopijną powieścią w języku francuskim pt. „Historia przyszłości”.

W marcu 1829 r. Mickiewicz pojechał do Moskwy, by pożegnać się z przyjaciółmi, a w kwietniu wrócił do Petersburga, gdzie pożegnał Oleszkiewicza. W maju 1829 r. Mickiewicz wypłynął statkiem „George II” z Kronsztadu przez Hamburg do Berlina. Nagły wyjazd był spowodowany ostrzeżeniem o możliwości cofnięcia jego paszportu.

Powstanie dekabrystów

Powstanie dekabrystów miało na celu obalenie rządów cara. Młodzi rewolucjoniści zamierzali nawet zabić całą jego rodzinę, ale nie wiedzieli, jak zorganizować zamach.

Puszkin a Mickiewicz

Aleksander Puszkin napisał wiersz dedykowany Mickiewiczowi.