Mieszko I w wyniku licznych walk z Wężelami i Niemcami przyłączył do Polski Pomorze, o czym przesądziła bitwa pod Cedynią w 972 roku. Ogromne znaczenie miało przyjęcie chrztu przez Mieszka I, nie tylko dlatego, że wzmocniło jego pozycję wobec Niemców, ale również umożliwiło ochronę przed najazdami niemieckimi pod pretekstem chrystianizacji.
Bolesław Chrobry otrzymał diadem i włócznię św. Maurycego poprzez symboliczne przekazanie ich przez Ottona III, co interpretowane jest jako wstępna zgoda na koronację królewską. Wkrótce jednak nastąpił zwrot w przyjaznej polityce polsko-niemieckiej, spowodowany śmiercią Ottona III i objęciem panowania przez Henryka II. Z powodu odmowy złożenia cesarzowi hołdu przez Bolesława, co miało konsekwencje w postaci wojny polsko-niemieckiej, która trwała od 1004 do 1018 roku z licznymi przerwami i zmiennym powodzeniem. Wojna zakończyła się pokojem w Budziszynie.
Mieszko II w 1030 roku wszczął wojnę z Niemcami, napadając wspólnie z Witami na Saksonię. Akcja ta powstrzymała wyprawę cesarza niemieckiego Konrada II na Polskę. Rok później cesarz niemiecki zajął Miłomino i Łużyce.
Kazimierz Odnowiciel uciekł w 1037 roku do Niemiec na skutek wybuchu powstania ludowego, po czym powrócił w 1040 roku. Henryk III pomógł w odzyskaniu tronu przez Kazimierza.
August II Mocny oraz August III Sas zostają polskimi królami elekcyjnymi.
W 1772 roku Niemcy po raz pierwszy, wraz z Rosją i Austrią, dokonują pierwszego rozbioru Polski, następnie w 1793 i w 1795 roku trzy kraje zaborcze dokonują ostatecznego rozbioru.
W dniu 11 listopada 1918 roku niemieckie wojska wycofały się z Królestwa Polskiego.




