profil

Umieć

drukuj
poleca b/d

1. ‘mieć praktyczną znajomość czegoś, być w czymś biegłym’; 2. ‘być w stanie coś zrobić, potrafić’; 3. stpol. (od XV w.) też ‘mniemać, myśleć, sądzić, wiedzieć, znać’.

Pochodzenie:

Od XIV w.; ogsłow. (por. czes. umět ‘umieć’, ros. uméť ‘umieć, potrafić’, sch. úmjeti ‘umieć, potrafić, móc’) < psłow. *uměti ‘umieć, potrafić’ – czasownik odrzeczownikowy od psłow. *umъ ‘rozum’ (por. m.in. stpol. XV-wieczne um‘rozum, sprawność umysłu, zdolność myślenia; zamiar, postanowienie’); rzeczownik psłow. *umъ jest kontynuacją pie. *au-mó- pochodzącego od pierwiastka *au- ‘odbierać zmysłami, czuć, rozumieć’.

Źródło Umieli, by on był król.
Biblia królowej Zofii
, 1455 r.
Żebyście kazali im umieć, że nie inszy Bóg krom niego.
Biblia Leopolity
, 1561 r.
Jednego umiętnością, drugiego wiarą wspomagaj.
Łukasz Górnicki (1527-1603)

poleca b/d

umiejętny

1. ‘świadczący o czyjejś wiedzy, znajomości rzeczy, biegłości, wprawie w czymś’; 2. stpol. ‘posiadający wiedzę, wykształcony, nauczony’; od XV w.; dawniej też w postaci umiętny.

Przydatne hasło? Tak Nie