Pamiętając, że na wiązanie potrójne składa się zawsze jedno wiązania mocne σi pozostałe dwa słabe π, wnioskujemy, że wiązania π ulegają łatwo rozerwaniu podczas reakcji chemicznej. Ten fakt decyduje o dużej aktywności alkinów. Charakterystyczną cechą alkinów jest zdolność do reakcji addycji i polimeryzacji.
1. Addycja wodoru:
2. Addycja halogenów:
3. Addycja halogenowodorów:
- addycja zgodnie z regułą Markownikowa
- zawsze tworzy się izomer trans (dotyczy reakcji alkinu z HX w stosunku molowym1:1)
4. Addycja wody (hydratacja) w określonych warunkach:
Addycja wody zachodzi pod wpływem siarczanu(VI) rtęci(II) w środowisku kwaśnym. Powstający w pierwszym etapie enol natychmiast ulega przegrupowaniu w związek karbonylowy: aldehyd (dla wyjściowego etynu) lub keton (dla pozostałych alkinów). Ten proces przegrupowania nosi nazwę tautomerii keto-enolowej (tzw. reakcja Kuczerowa).
Alkiny, podobnie jak alkeny, można utlenić manganianem(VII) potasu. Uzyskany produkt organiczny zależy od rodzaju użytego do reakcji alkinu.
- alkin terminalny (R–C≡C–H)
alkin nieterminalny (R–C≡C–R1) --> R–COOH + R1–COOH
