Raffaello Santi - notatka biograficzna

Właściwie Raffaello Santi ur. 1483 r., zm. 1520 r. – malarz i architekt, jeden z najwybitniejszych artystów dojrzałego renesansu. Uczeń Perugii. Od 1500 do 1504 roku tworzył serię Madon oraz portrety księcia Urbino. W latach 1504–1508 mieszkał we Florencji, gdzie zetknął się z dziełami Leonarda da Vinci i Michała Anioła. Od 1509 do 1520 roku przebywał w Rzymie w służbie papieży Juliusza II i Leona X. W 1515 r. został mianowany konserwatorem starożytnych zabytków Rzymu. W latach 1515–1520 pełnił funkcję kierownika budowy Bazyliki Św. Piotra. Projektował między innymi: w Rzymie kościół Santa Maria del Popolo (1512), willę Madama (1516) oraz pałac Pandolfini we Florencji. Główne dzieła malarskie to freski w apartamentach papieskich w Pałacu Watykańskim, m.in. „Szkoła Ateńska” (1509–1511), „Wypędzenie Heliodora ze świątyni” (1511–1514), freski w willi Farnesina („Triumf Galatei”) oraz w Loggiach Watykańskich (1517–1519) wraz z Giorgio Romano i Giovanni da Udine. Liczne dzieła sztalugowe o tematyce: „Zaślubiny Marii” („Sposalizio”, 1504), „Złożenie do grobu” (1507); słynne Madonny, w których dążył do stworzenia idealnego typu postaci kobiecej („Madonna del Granduca” ok. 1505, „Madonna Sykstyńska” ok. 1513, „Madonna della Sedia” 1516) oraz portrety (Baldassare Castiglione 1516, „Leon X z kardynałami Giulio Medici i Luigi Rossi” ok. 1518, „La Fornarina” 1515); kartony do arrasów („Historia apostołów”) do Kaplicy Sykstyńskiej (1515–1516). Rafael stworzył styl pełen harmonii, spokoju, powagi i klasyki piękna. Dzieła Rafaela cechuje doskonałość formy i kompozycji. Jego twórczość wywarła ogromny wpływ na sztukę europejską, stając się jedną z głównych podstaw akademizmu.