Literackie spotkanie bohaterów – interpretacja fragmentu „Iliady” – Priam u Achillesa”

Utwór „Iliada” został spisany na przełomie IX i VIII w. p.n.e. przez Homera, znanego greckiego aojda (wędrownego śpiewaka). Homer, według jednej z legend, został pozbawiony przez bogów wzroku w zamian za dar pisania poezji. Do dzisiaj nie wiemy jednak, czy Grek jest autorem całej „Iliady”, gdyż nie mamy oficjalnych danych na ten temat.

Utwór ten jest eposem. Jest podzielony na 24 księgi, z których każda jest wierszowana. Opowiada o ostatnim roku wojny trojańskiej, w którym Grecy odnoszą ostateczne zwycięstwo, doszczętnie gromiąc Troję.

W jednej z części sławnego eposu Homer opisał rozmowę Priama z Achillesem. Ten pierwszy był królem Troi i ojcem Hektora. Achilles, sławny grecki wojownik, był „maszynką do zabijania” tamtych czasów. Na swoim sumieniu miał między innymi Hektora, księcia trojańskiego. Heros, po zwycięstwie w indywidualnym pojedynku z następcą króla, nie pozwolił pochować bohatera Trojan. Zaciągnął go pod swój namiot w obozie greckim. W nocy Priam, przy pomocy bogów, wdarł się do siedziby synów Achajów i poszedł do miejsca spoczynku Achillesa. Wszedł niepostrzeżenie i uczynił rzecz, jaką żaden inny człowiek w podobnej sytuacji nie uczyniłby – oddał hołd zabójcy swojego syna. Przystąpił blisko Achillesa i objął jego kolana, całując rękę zabójcy straszliwie. Grecki wojownik wraz z towarzyszami zdziwili się niezmiernie, gdy starzec zaczął błagać go o oddanie mu zwłok syna, aby mógł je pochować. Powoływał się na ojca Achillesa, Peleusa, który w swoim życiu doświadczył wielu tragicznych zdarzeń.

Achilles wzruszył się bardzo, słuchając nieszczęśnika. Przypomniał sobie o swoim ojcu oraz najbliższym przyjacielu – Patroklesie, który zginął na polu walki. Tamten rozmyślał o ojcu i utraconym Patroklu. Grecki heros, mimo mściwości i żądzy mordu, jaką pałał do wroga, okazał Priamowi współczucie. Wiedział, że takie poniżenie, na jakie odważył się król Troi, było bardzo bolesnym doświadczeniem, a jednocześnie aktem ogromnej odwagi starca – „Zaprawdę, żelazne jest w tobie serce”.

Achilles rozkazał towarzyszom obmyć i namaścić ciało Hektora, po czym sam podniósł je i ułożył na marach. Jednocześnie przepraszał swego towarzysza, Patroklesa, za to, że oddaje ciało wroga. Następnie, wraz z Priamem, już pogodzeni, zasiedli do wspólnej wieczerzy.

Homer w tej części „Iliady” ukazał dwóch odwiecznych wrogów, którzy pod wpływem nabytych doświadczeń wyciągają do siebie rękę na zgodę, zapominając tym samym o strasznych czynach, których się dopuścili.

Osobiście uważam, że nawet najgorsi wrogowie mogą być w stanie wybaczyć sobie swoje winy. Muszą tylko odważyć się na szczerą rozmowę. Tak właśnie postąpili Achilles i Priam.

Homer użył w swoim dziele mnóstwo środków stylistycznych. Jednym z bogactw językowych zawartych w „Iliadzie” są stałe epitety, takie jak „boski Achilles”, „Troi rozległy” czy „wspólna wieczerza”. W utworze możemy również dostrzec rozbudowane metafory, na przykład „Kiedy już w sercu bolesnym uciszył lament i skargi”. Metafory te mają za zadanie wpłynąć na wyobraźnię czytelnika.