Wymień polskich królów elekcyjnych

Polscy królowie elekcyjni

1. Henryk Walezy (1573–1574) – Pierwszy król elekcyjny Polski, wybrany po wygaśnięciu dynastii Jagiellonów. Pochodził z Francji i po krótkim panowaniu uciekł do ojczyzny, aby objąć tam tron po swoim bracie, Karolu IX.

2. Anna Jagiellonka (1575–1586) – Ostatnia przedstawicielka dynastii Jagiellonów, koronowana w 1575 roku. W praktyce władzę w Polsce sprawował jej mąż, Stefan Batory.

3. Stefan Batory (1576–1586) – Książę Siedmiogrodu, pochodził z Węgier. Jego panowanie charakteryzowało się wojną z Moskwą i reformą wojskową. Jeden z najwybitniejszych władców Rzeczypospolitej.

4. Zygmunt III Waza (1587–1632) – Król Polski i Szwecji, z dynastii Wazów. Jego panowanie to okres licznych wojen, m.in. ze Szwecją i Rosją. Znany z próby wprowadzenia rządów absolutnych.

5. Władysław IV Waza (1632–1648) – Syn Zygmunta III Wazy, prowadził politykę pokojową i był jednym z twórców unii z Kozakami. Mimo dążeń do zjednoczenia państw rządzonych przez Wazów, nie udało się mu zrealizować tego celu.

6. Jan II Kazimierz Waza (1648–1668) – Ostatni Waza na tronie Polski, abdykował w 1668 roku. Jego rządy przypadły na okres potopu szwedzkiego, kryzysu wewnętrznego oraz wojen z Moskwą.

7. Michał Korybut Wiśniowiecki (1669–1673) – Pierwszy król elekcyjny wywodzący się z polskiej magnaterii. Jego krótkie panowanie to czas konfliktów wewnętrznych i zagrożeń zewnętrznych, zwłaszcza ze strony Imperium Osmańskiego.

8. Jan III Sobieski (1674–1696) – Wybitny wódz, znany przede wszystkim z odniesienia zwycięstwa w bitwie pod Wiedniem w 1683 roku, które przyniosło mu sławę w całej Europie. Był ostatnim wielkim królem wojownikiem Rzeczypospolitej.

9. August II Mocny (1697–1706, 1709–1733) – Elektor Saksonii, który dwukrotnie obejmował tron Polski. Jego rządy naznaczone były udziałem w wojnie północnej i próbami wzmocnienia władzy królewskiej w Polsce.

10. Stanisław Leszczyński (1704–1709, 1733–1736) – Król wybrany w wyniku wojny domowej i wsparcia Szwecji. Dwukrotnie zasiadał na tronie, lecz ostatecznie został zmuszony do emigracji. Znany później jako ksiądz Lotaryngii.

11. August III Sas (1733–1763) – Syn Augusta II Mocnego. Jego panowanie charakteryzowało się upadkiem znaczenia władzy królewskiej i wzrostem anarchii magnackiej, co osłabiło Rzeczpospolitą.

12. Stanisław August Poniatowski (1764–1795) – Ostatni król Polski, wybrany przy wsparciu carycy Katarzyny II. Reformator i mecenas sztuki, znany z prób wprowadzenia Konstytucji 3 maja. Jego panowanie zakończyło się III rozbiorem Polski i upadkiem Rzeczypospolitej.