Zabytki renesansowe

Zamek w Baranowie Sandomierskim – Znajduje się tam późnorenesansowy zamek, nazywany „Małym Wawelem” ze względu na swoje podobieństwo do Zamku Królewskiego na Wawelu. Zbudowany został jako siedziba rodu Leszczyńskich według projektu włoskiego architekta Santi Gucciego w latach 1591–1606. Zamek wyróżnia się charakterystycznym układem przestrzennym z wewnętrznym dziedzińcem otoczonym arkadami oraz ozdobnymi attykami, typowymi dla architektury renesansowej.

Ratusz w Zamościu – Manierystyczno-barokowy ratusz to centralny element Starego Miasta w Zamościu. Usytuowany w północnej pierzei Rynku Wielkiego, nieco wysunięty do środka, stanowi wyróżniający się element zabudowy miejskiej. Budynek posiada charakterystyczną, 52-metrową wieżę zegarową oraz monumentalne wachlarzowe schody, które nadają mu elegancki i monumentalny charakter. Architektura ratusza jest przykładem połączenia włoskiego renesansu z lokalnymi tradycjami budowlanymi.

Kaplica Zygmuntowska na Wawelu w Krakowie – Zwana także Królewską, Rorantystów lub Jagiellońską, jest jednym z najwspanialszych przykładów architektury renesansowej poza Włochami. Wzniesiona na polecenie Zygmunta I Starego, według projektu Bartolomea Berrecciego, kaplica ta stanowi perłę florenckiego renesansu. Niemiecki historyk sztuki A. Essenwein określił ją mianem „perły renesansu z tej strony Alp”. Jej elegancka, harmonijna konstrukcja z kopułą, bogato zdobionym wnętrzem oraz licznymi rzeźbami jest wyrazem najwyższego kunsztu artystycznego tamtych czasów.

Kamienice renesansowe w Kazimierzu Dolnym – Dwie znane renesansowe kamienice powstały na początku XVII wieku na zlecenie braci Mikołaja i Krzysztofa Przybyłów. Kamienice te zdobione są wizerunkami ich świętych patronów, a fasady budynków mają charakterystyczny układ z podcieniem o trzech arkadach oraz piętrem z trzema oknami. Bogato zdobione płaskorzeźby przedstawiające postacie ludzkie, zwierzęce oraz ornamenty roślinne nawiązują zarówno do chrześcijaństwa, jak i mitologii. Wysokie attyki skrywają dachy kamienic, co miało na celu stworzenie wrażenia, że budynki są wyższe niż w rzeczywistości. Kamienice te stanowią przykład unikalnego połączenia motywów renesansowych z lokalną tradycją artystyczną.

Ratusz w Poznaniu – Dawna siedziba rady miejskiej, obecnie uznawany za jeden z najcenniejszych zabytków renesansowej architektury w Europie. Pierwotnie wybudowany na przełomie XIII i XIV wieku, został przebudowany w połowie XVI wieku przez włoskiego architekta Jana Baptystę Quadro w stylu renesansowym. Ratusz w czasie II wojny światowej uległ poważnym zniszczeniom, lecz po wojnie został odbudowany, starając się jak najwierniej odtworzyć jego renesansowy wygląd. Na froncie budynku, na małej platformie, codziennie o godzinie 12.00 pojawia się para trykających się koziołków – atrakcja związana z lokalną legendą. Wnętrze ratusza zachwyca przede wszystkim Wielką Sienią, zwaną także Salą Odrodzenia, stanowiącą przykład renesansowego kunsztu wnętrzarskiego.