profil

Zagrożenia chorobą Aids.

poleca 90% 103 głosów

Treść
Grafika
Filmy
Komentarze

HIV ? jest to skrót od angielskiego określenia dla wirusa wywołującego brak odporności immunologicznej. Nasz organizm wyposażony jest w mechanizm obronny, który zwalcza atakujące nas infekcje oraz choroby. HIV powoli osłabia ten, system aż do jego ostatecznego zniszczenia. Wirus może przez wiele lat dokonywać uszkodzeń w systemie immunologicznym, zanim osoba zakażona zacznie chorować. Osoba żyjąca z HIV może mieć dobre samopoczucie i nie wiedzieć nawet o tym, że jest zakażona wirusem. To, że ktoś jest zakażony HIV, nie musi oznaczać, iż ma AIDS ani, że wkrótce będzie poważnie chory.

AIDS ? Acquired Immune Deficiency Syndrome ? to zespół nabytego niedoboru odpornościowego. Zespół niedoboru odpornościowego AIDS spowodowany jest przez działanie jednego z dwóch poznanych dotychczas wirusów atakujących system immunologiczny człowieka HIV. Dla łatwiejszego rozróżnienia opatrzono je skrótowymi symbolami HIV-1 i HIV-2. Wywołują one chorobę poprzez zakażenie i niszczenie komórek krwi zwanych limfocytami, chroniących organizm przed infekcjami ze strony wielorakich szczepów bakteryjnych, wirusowych i mikroorganizmów pasożytniczych, na których inwazję nieuchronnie wystawiamy się w toku normalnej codziennej egzystencji. AIDS nie jest pojedynczą chorobą, lecz zespołem objawów różnych chorób, które w charakterystyczny sposób atakują osoby zakażone HIV. Wiele z tych osób występuje powszechnie i nie są one specjalnie szkodliwe dla osób z nieuszkodzonym systemem immunologicznym. Niemniej jednak dla kogoś, kto ma poważnie uszkodzony system odpornościowy, niektóre z tych chorób mogą być nawet śmiertelne. Lekarze posługują się listą tak zwanych warunków określających występowanie AIDS. W przypadku, gdy u kogoś zakażonego HIV rozwinie się stan chorobowy określony jako czynnik warunkujący AIDS, zostaje uznany za chorego na AIDS. Niektóre z opisanych stanów wiążą się z poważnymi chorobami. Inne natomiast są mniej groźne dla ogólnego zdrowia pac jęta. W wielu przypadkach, nawet gdy system odpornościowy jest poważniej uszkodzony oraz gdy wiadomo już, że mamy do czynienia z AIDS, duża liczba osób czuje się na tyle dobrze, aby wykonywać swoją normalną pracę. Przeważająca większość osób zakażonych HIV ostatecznie choruje na AIDS. Czas trwania tego procesu jest różny i zależy od wielu czynników.

HISTORIA CHOROBY
Pochodzenie wirusów HIV jest nieznane, aczkolwiek dane statystyczne i naukowe sugerują, iż po raz pierwszy pojawiły się w Afryce. Badania na obecność wirusa HIV-1 dokonane w Zairze pod koniec 1976 r. , ustaliły jego obecność we krwi niewielkiej liczby osób, które większość swojego życia spędziły w wioskach położonych z dala od centrów cywilizacji.
Badania krwi afrykańskich małp zielonych, żyjących w tych samych rejonach geograficznych, doprowadziły do wyodrębnienia wirusa SIV-1, czyli Simian Immunodeficiency Virus (małpi wirus powodujący niedobór odpornościowy), bardzo ściśle spokrewnionego z ludzką odmianą wirusa HIV-2. Prawdopodobnie początek wirusowi HIV-1 dała właśnie mutacja SIV-1 czy też wirusów pochodnych. Poszlaki te nie mogą oczywiście w żaden sposób dowieść ponad wszelką wątpliwość afrykańskiego pochodzenia wirusa HIV-1.
W 1981 r. lekarze w Los Angeles rozpoznali pierwsze przypadki AIDS na terenie Stanów Zjednoczonych. Wnikliwe analizy różnych przypadków AIDS doprowadziły do rozpoznania mechanizmu przenoszenia wirusa drogą kontaktów płciowych lub przez zetknięcie z krwią zakażonej nim osoby ? czy to w wyniku transfuzji krwi lub produktów krwiopochodnych zawierających wirus, czy też poprzez używanie zabrudzonych nią strzykawek i igieł do iniekcji.
Skala ludzkiego cierpienia i liczba zejść śmiertelnych będących następstwem tej choroby uczyniła z niej plagę zwaną czasami dżumą ostatnich dziesięcioleci dwudziestego wieku. Z początkiem roku 1992 na całym świecie żyło już 13 milionów chorych zarażonych jednych z dwu poznanych dotychczas wirusów wywołujących AIDS.
Wirus rozprzestrzenia się i jak dotychczas nie posiadamy żadnej szczepionki uodparniającej na zakażenie ani żadnej metody skutecznego leczenia.

ZAKAŻENIA
Do zakażenia może dojść tylko wtedy, gdy występują jednocześnie trzy czynniki:
? Odpowiednia ilość wirusów ? Do zakażenia potrzeba wiele wirusów. Pojedyncze nie są groźne. Wystarczająca do zakażenie porcja wirusów występuje tylko we krwi osoby zakażonej, nasieniu, wydzielinie kobiecych narządów płciowych i mleku kobiety.
? Odpowiednia jakość wirusów ? Do zakażenia potrzeba aktywnych ??zjadliwych?? wirusów. Poza organizmem człowieka wirusy HIV szybko tracą aktywność w wyniku wysychania na powietrzu, ogrzewania, działania mydła, środków do mycia i prania oraz chemicznych środków dezynfekujących.
? Odpowiedni sposób wniknięcia wirusów do organizmu ? Do zakażenia dochodzi przez stosunek płciowy oraz wtedy, gdy wirusy wnikną prosto do krwi. AIDS można zarazić się przez transfuzję czy wstrzyknięcie krwi zakażonej uprzednio wirusem. Większość chorych w Ameryce północnej, Afryce i Europie ulega zakażeniu w skutek homo- lub heteroseksualnego stosunku płciowego. W kręgach narkomanów poprzez zakażoną strzykawkę czy igły do iniekcji. Przekazywanie wirusa HIV-1 w trakcie kontaktów płciowych ułatwiają niedostrzegalne gołym okiem uszkodzenia błon śluzowych organów płciowych i mikroskopijne ranki skóry.


PRZEBIEG CHOROBY
W fazie wczesnej, tuż po zakażeniu, następuje okres o zmiennej długości, w czasie którego praktycznie brak objawów z wyjątkiem utrzymującego się czasami powiększenia węzłów chłonnych. Zarażone osoby łatwo padają ofiarą infekcji wywołanych przez mikroorganizmy, które już kiedyś atakowały ich organizm, lecz zostały zwalczone przez sprawnie wtedy działający układ immunologiczny. Owe mikroorganizmy w normalnych warunkach są wszechobecne w naszym otoczeniu ? na skórze, w powietrzu, w spożywanym przez nas jedzeniu.
Pojawienie się takich infekcji umożliwia dokonanie rozpoznania AIDS. Niektórym spośród zagrażających choremu infekcji można zapobiec poprzez profilaktyczne przyjmowanie odpowiednich lekarstw. Wszystko wskazuje na to, iż na wydłużenie życia i jego jakość ma też wpływ dobry ogólny stan zdrowia fizycznego i psychicznego pac jęta z rozpoznaniem AIDS. Chorzy powinni unikać stresów i wyczerpujących wysiłków fizycznych, stosować zrównoważoną dietę bogatą we wszystkie niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania organizmu minerały i substancje, bezzwłocznie odstawić narkotyki czy inne leki stosowane poza kontrolą lekarza, oraz w regularnych odstępach czasu poddawać się okresowym badaniom kontrolnym.

ZAPOBIEGANIE
W obliczu braku efektywnej metody leczenia czy szczepionki uodparniającej jedyną drogą pozwalającą uchronić się od zarażenia jest unikanie sytuacji niosących ze sobą ryzyko infekcji.
Jednym pewnym sposobem zapobiegającym zakażeniu wirusem HIV poprzez kontakty płciowe jest wstrzemięźliwość lub utrzymywanie związku z jednym niezarażonym partnerem. Stosowanie prezerwatyw zapewnia znaczną ochronę, podobnie jak stosowanie prezerwatyw dla kobiet. Tych ostatnich można używać w połączeniu z tradycyjną męską prezerwatywą dla zwiększenia bezpieczeństwa.
Środki te same w sobie nie stanowią jednakże całkowicie skutecznego zabezpieczenia przed infekcją wirusem HIV. Prezerwatywy nie powinny być smarowane substancjami nawilżającymi produkowanymi na bazie substancji oleistych, które mogą spowodować pękanie jej ścianek. Można pokrywać powierzchnię prezerwatywy środkiem plemnikobójczym stosowanym w antykoncepcji, zawierającym chemiczny związek nonoksynol-9, który ? jak wynika z eksperymentów laboratoryjnych ? zabija również wirusy HIV-1 i HIV-2.
Jak wynika z praktyki, nosiciel wirusa HIV utrzymujący kontakty płciowe bez jakichkolwiek zabezpieczeń, prędzej czy później przekaże infekcje swojemu partnerowi czy partnerce.

LECZENIE
Medycyna nie dysponuje jak dotychczas ani szczepionką uodparniającą przeciw AIDS, ani skuteczną metodą leczenia tej choroby. Naukowcy prowadzą prace zmierzające do otrzymania szczepionki.
Wyprodukowano już w tym celu kilka rodzajów preparatów. Jeden z nich zawiera genetycznie wytworzone białko identyczne z białkiem obecnym na powierzchni wirusa HIV-!. Został on w trakcie badań podany osobom już zarażonym wirusem. Ta swoista immunoterapia zahamowała tempo niszczenia limfocytów przez wirus HIV-1.
Preparat zostanie być może w niedalekiej przyszłości sprawdzony jako szczepionka dla ludzi jeszcze nie zarażonych wirusem.

ŚWIATOWY DZIEŃ AIDS
Światowy dzień AIDS jest obchodzony co roku 1 grudnia. Uroczyste obchody niosą przesłanie współczucia, nadziei, solidarności z ludźmi żyjącymi z HIV i AIDS, a także zrozumienia problemów związanych z HIV, AIDS w każdym kraju na świecie.
Powstanie Światowego Dnia AIDS zaproponowano na Światowym Szczycie Ministrów Zdrowia na temat AIDS w styczniu 1988 r. w Londynie. W spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele 140 państw. Rozumiejąc potrzebę kontynuacji i nasilenia wysiłków w walce z HIV i AIDS, 27 października 1988 r. na 38 spotkaniu Zgromadzenia Ogólnego ustalono na wniosek Światowej Organizacji Zdrowia, że Światowy Dzień AIDS będzie obchodzony 1 grudnia. Dzień ten ma umożliwić organizacjom rządowym, pozarządowym i lokalnym, jak również osobom indywidualnym zwrócenie uwagi na walkę z AIDS, a także konieczność pomocy ludziom zakażonym HIV i chorym na AIDS oraz ich bliskim.
Co roku Światowy Dzień AIDS obchodzony jest pod innym hasłem, odpowiadającym kampaniom, które skierowane są do różnych grup społeczeństwa.

CZERWONA KOKARDKA
Jest to symbol solidarności z ludźmi żyjącymi z HIV i AIDS, ich rodziną i przyjaciółmi. Symbolizuje poświęcenie i zaangażowanie w walkę z AIDS. Stanowi pierwszy krok na drodze upowszechnienia problematyki HIV i AIDS i oswojenia ludzi ze słowem AIDS.
W Polsce od wielu lat osoby, które szczególnie przyczyniły się do walki z HIV/AIDS oraz pomocy osobom żyjącym z HIV i chorym na AIDS honorowane są ?? czerwoną kokardką??.

Podoba się? Tak Nie

Czas czytania: 8 minut

Ciekawostki ze świata