profil

Rola miłości w życiu człowieka

poleca 85% 359 głosów

Treść Grafika
Filmy
Komentarze
Henryk Sienkiewicz William Szekspir

Miłość istnieje tak długo jak istnieją ludzie. To uczucie towarzyszy nam przez całe życie od dzieciństwa, aż do śmierci. „Tak więc trwają wiara, nadzieja i miłość-te trzy; z nich zaś największa jest miłość” (1 kor. 13,13). Miłość daje szczęście i jest najpiękniejszym, ale tez najsilniejszym, a zarazem najtrudniejszym uczuciem ze wszystkich. Miłość można okazywać na różne sposoby i z różnych pobudek, np. miłość do Boga, do ojczyzny, do całego społeczeństwa lub też do jednej danej osoby. Kochanie jest szaleństwem i rozsądkiem, bałaganem i porządkiem, to uczucie jest bardzo trudne do opisania bo ma w sobie po trochu z wszystkiego. Jest celem w życiu, gdyż stanowi najwyższą wartość. Człowiek nie chce i nie potrafi być samotny i dlatego często obdarza uczuciem drugą osobę. Nie zawsze uczucie to jest odwzajemnione i często sprowadza cierpienie, lecz emocje i uczucia z tym związane są zawsze pozytywne, a przy najmniej budzą emocje.
„Romeo i Julia”- to tragedia Williama Szekspira, o młodzieńczej miłości, porywczej i idealistycznej. Młodzi kochankowie darzą się wzajemną miłością; piękną i dobrą. Uczucie głównych bohaterów stwarza konflikt między ich rodzinami. Zwaśnione rody Montekich i Kapuletich nie akceptują miłości swoich dzieci. Jednak to nie jest przeszkodą dla młodych kochanków, gdyż potajemnie spotykają się i nawet biorą ślub. Romeo gotów jest wyrzec się swego nazwiska, rodu, tożsamości, byleby pokonać wszystkie przeszkody na drodze do zdobycia ukochanej. Skutkiem fatalnej pomyłki Romeo i Julia popełniają samobójstwo. To wielkie uczucie, a zarazem ogromna tragedia doprowadziły do zgody między rodzinami; „Montekio, bracie mój, podaj mi rękę: niech to oprawą będzie dla mej córki: więcej nie mogę żądać”.
Dramat Szekspira opowiada o miłości zdolnej pokonać każdą przeszkodę, stawić czoło każdej przeciwności losu. Romeo i Julia mięli tylko siebie. Nie potrafili czuć nienawiści, a ich miłość okazała się być mocniejsza niż zło. Można uznać więc miłość za priorytetową sprawę dla ludzkości. To ona sprawiła, ze oba rody opamiętały się i pogodziły, lecz stało się to zbyt późno i kosztem zbyt dużych ofiar. Miłość, chociaż odwzajemniona, stała się powodem nieszczęścia, była też surową nauczycielką życia.
W „Potopie” Henryka Sienkiewicza miłość łączy Andrzeja Kmicica i Oleńkę Billewiczównę. Zaczyna się od pierwszego ich spotkania , gdyż awanturnik i zabijaka wraca z wojen i pragnie poznać „zapisaną” mu w testamencie przyszłą żonę. Szlachcic za liczne rozróby i awantury nie przypada do gustu dumnej Oleńki. Uczucie Kmicica jest jednak tak silne, waży się więc na porwanie panny i uprowadzenie. Ona również mimo wszystko, kocha go, widać to po pojedynku z Wołodyjowskim i wizją śmierci Andrzeja. Być może wybaczyłaby mu i związała się z nim, gdyby nie tragiczna wojna i zdrada Radziwiłła. Billewiczówna widzi w Kmicicu zdrajcę ojczyzny, gdyż związany rycerską przysięgą nie może odstąpić hetmana. Ale w bohaterze dokonuje się przemiana i pod nowym nazwiskiem wsławia się licznymi czynami patriotycznymi. Jego bohaterstwo rehabilituje go w oczach społeczeństwa i w sercu Oleńki. Powieść kończy się szczęśliwie-powrotem Kmicica z wojny i małżeństwem z Olą.
Rola miłości w „Potopie” jest ogromna. Mowa tu o miłości do Oleńki i do ukochanej ojczyzny. Kmicic chce udowodnić swoją szlachetność, dlatego też walczy ze Szwedami z narażeniem życia. Miłość sprawia, że bohater powoli odchodzi od sarmackich przywilji i prywaty. Uczucie uszlachetnia go i sprawia, iż staje się dobrym i pokornym człowiekiem.
Miłość opisywana jest również w Biblii. „Hymn o miłości” stanowi poetycki fragment „Pierwszego listu do Koryntian”, napisanego przez św.Pawła w I wieku po Chrystusie. Obok „Pieśni nad pieśniami” to jeden z najpiękniejszych fragmentów Biblii.
„I choćbym wszystkie majętności moje rozdał na żywność ubogich, i choćbym wydarł ciało moje, tak iżbym był spalon - a miłości bym nie miał, nic mi nie pomoże”.
Hymn określa miłość jako uczucie ponadczasowe, które nadaje sens ludzkiemu życiu. Wychwala jego wartości, znaczenie i postawę. Apostoł wymienia główne cechy tego najważniejszego z uczuć. Są to; cierpliwość, dobroć, bezinteresowność, brak zazdrości i gniewu, ufność, zdolność do przebaczenia. Miłość ziemska, do której zdolni są ludzie, to tylko słabe odbicie miłości boskiej, jednak pozwala ono zbliżyć się człowiekowi do stwórcy. Miłość wypełnia pustkę w człowieku. Staje się lekarstwem na samotność. Dodaje nam pewności i pozwala dokonać rzeczy niemożliwych. Możemy posiadać ogromne majątki lub wszechstronne uzdolnienia, ale jeśli nie znamy miłości i nie mamy ukochanej osoby, to nasze życie nie ma żadnego celu. Umieramy samotni, a te przedmioty doczesne, które przedkładaliśmy nad miłość-stają się bezwartościowe.
Inne ujęcie prezentowanego zagadnienia możemy znaleźć w wierszu Krzysztofa Kamila Baczyńskiego „Biała magia”. W wierszach poety z pokolenia Kolumbów, którego światopoglądem stał się katastrofizm, miłość stała się ucieczką przed śmiercią. Wybrany przeze mnie wiersz jest erotykiem poświęconym żonie poety, Barbarze. Powstał 4 stycznia 1942 roku, w nocy. Erotyk kreuje obraz Barbary, przygotowującej się na przyjęcie snu. Bogactwo metaforyki określa sytuację. Opis utrzymany jest w szczególnej, jednorodnej, magicznej tonacji bieli, srebra i blasku: „srebrne kropelki głosu, szkląca, białe skry, srebrne ciało…”.
„Więc ma Barbara srebrne
ciało. W nim pręży się miękko
biała łasica milczenia
pod niewidzialną ręką”
Jest to pełen namiętności erotyk, w którym podmiot liryczny zachwyca się pięknem Barbary. Wiersz ten jest ucieczką od tragicznej rzeczywistości w miłości. To właśnie noc stała się chwilowym schronieniem przed okrucieństwem wojny. Dzięki miłości dobro zwycięża, choćby tymczasowo. Każdy dzień tego piekła jest łagodzony przez uczucie bliskiej osoby. Ona dodaje otuchy i sprawia, że człowiek ma po co wstać, walczyć a nawet umierać, bo zawsze lepiej umiera się kochanym niż samotnym i nieszczęśliwym. Biała magia jest przeciwieństwem czarnej magii, tak, jak dobro jest przeciwieństwem zła.
Różne są rodzaje miłości i jej role w życiu ludzi. Nie nam sądzić o tym, które są ważniejsza. Żyjemy przecież tak krótko i naprawdę nie powinniśmy zaniedbywać kontaktów międzyludzkich. Później może być już tylko za późno. Miłość jest tak pięknym uczuciem i czystym, pełnym niewinności. Czy to miłość kochanków, czy nawet rodzicielska, zawsze powinna być prawdziwa i szczera. Miłość jest chwilowym oderwaniem od szarej rzeczywistości, od spraw codziennych. To ona pobudza do działania, kształtuje postawę człowieka, skłania do wyrzeczeń i poświęceń. Dlatego ważne jest aby od najmłodszych lat uczyć dziecko jak prawdziwie kochać, gdyż to właśnie od niego zależy co będzie w przyszłości. Podane prze zemnie dzieła literackie są tylko nielicznymi przykładami na miłość i jej rolę w życiu bohaterów. Warto też wspomnieć iż w każdej książce pojawia się motyw miłości i w ogromnym stopniu wpływa to na fabułę i losy postaci literackim. To tak jak w życiu, bo przecież z miłością ma do czynienia każdy z nas. W pewny momencie pojawia się i nie ma sposobu aby się jej wyrzec. Warto jest kochać i codziennie budzić się z myślą, że ma się dla kogo żyć, pracować, czy nawet zamartwiać. To całkiem naturalne, bo właśnie to przekazywane jest z pokolenia na pokolenie od zarania dziejów- miłość, czyli największe i najmocniejsze uczucie. Moim zdaniem człowiek żyje po to, aby kochać i być kochanym.

Podoba się? Tak Nie

Czas czytania: 6 minut