profil

Odry i Węsiory

drukuj
satysfakcja 50 % 10 głosów

Treść
Obrazy
Wideo
Komentarze

Powyższy opis gockiego historyka Jordanesa żyjącego w VI w po Chr. Jest ważnym źródłem pisanym opowiadającym o wędrówce dawnego plemienia Gotów z rodzimej Skandynawii przez Bałtyk na Pomorze.
Goci byli germańskim plemieniem, które na przełomie er przybyło na tereny u ujścia Wisły (Gothiskandii). Prawdopodobnie w latach 60-tych I wieku po Chr. pojawili się na niezamieszkałych wtedy obszarach Pojezierza Krajeńskiego i Kaszubskiego. Śladami ich pobytu są cmentarzyska z kurhanami i kręgami kamiennymi. Jednym z takich miejsc jest cmentarzysko w Węsiorach nad jeziorem Długie.
Cmentarzysko jest położone na pofałdowanej morenie na północnym brzegu jeziora Długie w odległości ok. 1,5 km na południe od wsi Węsiory.
Wzmianki w literaturze naukowej na temat stanowiska archeologicznego w Węsiorach pojawiły się dopiero w latach 20-tych XX wieku. Później w 1938r., etnograf-amator G. Petsch opublikował artykuł omawiający legendy i podania ludowe związane z tym miejscem. W latach 1955-1963 przeprowadzono prace wykopaliskowe kierowane przez J. Kmiecińskiego z ramienia Katedry Archeologii Polski Uniwersytetu Łódzkiego. W trakcie tych prac przebadano jedynie część stanowiska, na które składało się 20 kurhanów o konstrukcji kamienno-ziemnej, 4 kręgi kamienne, 110 grobów płaskich (wkopanych w ziemię i niewidocznych na powierzchni), w których znaleziono ogółem 129 pochówków zarówno spalonych jak i nie spalonych.
Nekropola w Węsiorach składa się z dwóch konstrukcji naziemnych – kurhanów i kręgów kamiennych.
Kurhany to kopce usypane z ziemi, głazów i mniejszych kamieni, pod którymi na różnych głębokościach składano pochówki ciałopalne lub szkieletowe. Pochówki ciałopalne znajdują się zazwyczaj na głębokości od 0,5 do 1,0 m, zaś szkieletowe na poziomie 1,5-2,0 m.
Kręgi kamienne, to konstrukcje wielkich kręgów utworzonych z pionowo ustawionych głazów o kształcie nieregularnych słupów tzw. steli. Na ogół nie spotyka się w ich obrębie pochówków, lecz zdarzają się wyjątki. W Węsiorach jedynie w kręgu znajdującym się w górnej części rezerwatu nie było pochówku. Przypuszcza się, że kręgi kamienne służyły jako miejsca spotkań starszyzny plemiennej obradującej nad ważnymi sprawami dotyczącymi grupy użytkującej cmentarz.
Na cmentarzysku w Węsiorach stwierdzono występowanie dwóch typów rytuału pogrzebowego, do których należą pochówki szkieletowe i ciałopalne.

Pochówki szkieletowe to pochowane nie spalone szczątki ludzkie. Natomiast wśród pochówków ciałopalnych, w których zastosowano kremację można wyróżnić groby popielnicowe z pochowanymi spopielonymi szczątkami ludzkimi w urnie (glinianym naczyniu – popielnicy) i groby jamowe z bezpośrednio wsypanymi spopielonymi szczątkami do jamy grobowej.
Wyposażenie grobów kobiecych było znacznie bogatsze niż wyposażenie grobów męskich. Groby kobiece zawierały ozdoby ciała ze srebra i brązu (stop miedzi i cyny) agrafy, wisiorki, bransolety, wyroby ze szkła i bursztynu (paciorki) oraz małe naczynia gliniane, do których wkładano pożywienie dla zmarłego. Groby męskie zawierały tylko sprzączki do pasa i sporadyczne ostrogi, gdyż nie znano zwyczaju składania broni do grobów.
Na podstawie typologii przedmiotów stanowiących wyposażenie grobów archeolodzy potrafili określić datowanie końcowej fazy użytkowania cmentarzyska na przełom II i III wieku po Chr.
Kiedy Goci opuścili cmentarz w Węsiorach, skierowali się w kierunku południowo-wschodnim na Mazowsze, Podlasie i Lubelszczyznę, aby dotrzeć na tereny dzisiejszej Ukrainy i dalej nad Morze Czarne do legendarnej krainy Oium?
Pozostawione przez nich konstrukcje kamienne dały początek mitom i legendom oraz różnym interpretacjom ich wykorzystania jako obserwatoria astronomiczne lub też jako miejsca święte nasycone niespotykaną mocą promieniotwórczą, które do dzisiaj fascynują wielu ludzi.


Przydatna praca? Tak Nie
(0) Brak komentarzy
Typ pracy