"Latarnik" Sienkiewicza - streszczenie

Głównym bohaterem "Latarnika" jest Skawiński, którego życie jest odzwierciedleniem losów wielu polskich emigrantów. Najlepsze lata swojego życia poświęcił walce na rzecz ruchów niepodległościowych, co uczyniło go postacią tragiczną. Z jednej strony nie może wrócić do rodzinnego kraju, a z drugiej wszelkie próby osiedlenia się w innym miejscu kończą się niepowodzeniem. Był skazany na tułaczkę, jednak nigdy nie tracił nadziei na powrót do wolnej Polski.

Smutne doświadczenia, starość i zmęczenie stały się przyczyną jego rezygnacji. Późniejsza praca latarnika wydaje się być dla niego największym szczęściem. Samotność, brak kontaktu z ludźmi i cywilizacją sprawiają, że przestaje myśleć o ojczyźnie. Dopiero lektura "Pana Tadeusza" przynosi mu ponowne zamyślenia nad losem Polski, dzięki której na nowo uświadamia sobie swoje korzenie. Skawiński cofa się wspomnieniami do lat swego dzieciństwa i czasów walki o Polskę.

W latarni morskiej w pobliżu Aspinwallu, u wybrzeży Panamy, zwalnia się posada latarnika. Do konsula amerykańskiego zgłasza się kandydat – Skawiński, Polak szukający spokoju i samotności. Jego dotychczasowe losy były dramatyczne i burzliwe. Brał udział w wielu walkach o niepodległość Polski, a także w innych konfliktach międzynarodowych, co świadczy o jego żywotnym duchu i determinacji.

Skawiński dostaje pracę latarnika, co niezwykle go cieszy. Pławi się w samotności, spokoju i ciszy, rzadko kontaktując się z ludźmi. Z czasem popada w odrętwienie, a jego życie staje się rutynowe. Jednak to właśnie praca latarnika daje mu poczucie spełnienia i stabilizacji, której tak bardzo pragnął po burzliwych latach emigracji.