profil

Proces tworzenia Europejskiej

poleca 87% 102 głosów

Treść Grafika Filmy
Komentarze
Zjednoczenie Niemiec Unia Europejska

Proces tworzenia Europejskiej


Dzisiejsza Unia Europejska jest efektem wysiłków podejmowanych przez ludzi działających na rzecz zjednoczonej Europy. UE została zbudowana na ich bardzo konkretnych osiągnięciach. W żadnej innej części świata, suwerenne kraje nie zintegrowały swoich zadań do tego stopnia i w tak wielu istotnych dla swoich obywateli obszarach. UE stworzyła wspólną walutę i dynamiczny jednolity rynek, w ramach którego ludzie, usługi, towary i kapitały mogą przepływać swobodnie. Unia dąży do tego, aby poprzez trwały rozwój społeczny i godziwą konkurencję jak największa liczba ludzi mogła czerpać z korzyści płynących z jednolitego rynku.
Unia Europejska zbudowana jest na następujących fundamentach prawnych:
• Traktat Paryski, który ustanowił Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS) w 1951 r.,
• Traktaty Rzymskie, które ustanowiły Europejską Wspólnotę Gospodarczą (EWG) oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom) w 1957 r.,
Do traktatów założycielskich wprowadzono zmiany:
• Jednolitym Aktem Europejskim w 1986 r.,
• Traktatem o Unii Europejskiej z Maastricht w 1992r.,
• Traktatem z Amsterdamu w 1997r.,
• i wreszcie Traktatem z Nicei w 2001 r.
Traktaty te stworzyły bardzo silne więzi prawne między Państwami Członkowskimi. Akty prawne Unii Europejskiej mają bezpośrednie zastosowanie dla obywateli UE i nadają im konkretne prawa.
Pierwszym krokiem w integracji europejskiej było utworzenie wspólnego rynku węgla i stali przez 6 państw (Belgię, Republikę Federalną Niemiec, Francję, Włochy, Luksemburg, Niderlandy). Celem przyświecającym tej inicjatywie było zapewnienie pokoju między krajami Europy i stworzenie możliwości współpracy instytucjonalnej na zasadach równości między zwyciężonymi i zwycięskimi krajami po II Wojnie Światowej.

Te same 6 państw zdecydowało się następnie zbudować Europejską Wspólnotę Gospodarczą (EWG), której podstawą był szerszy wspólny rynek dla określonych dóbr i usług. Opłaty celne pomiędzy 6 państwami zostały całkowicie zniesione 1 lipca 1968 r. i wspólne polityki – w szczególności w zakresie rolnictwa i handlu – zostały ustanowione również w latach sześćdziesiątych XX wieku.
Sukces Szóstki zachęcił Danię, Irlandię i Zjednoczone Królestwo do przyłączenia się do Wspólnot. To pierwsze rozszerzenie, z sześciu do dziewięciu członków, miało miejsce w 1973 r. i nastąpiło równolegle z podjęciem się dalszych zadań poprzez wprowadzenie nowych wspólnych polityk (społecznej, ochrony środowiska i regionalnej). W celu wdrożenia polityki regionalnej, w 1975 r. został utworzony Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego.
We wczesnych latach siedemdziesiątych zauważono konieczność osiągnięcia konwergencji gospodarek poszczególnych Państw Członkowskich oraz wprowadzenia unii walutowej. W tym samym czasie jednak Stany Zjednoczone podjęły decyzję o zawieszeniu wymienialności dolara na złoto, co sprawiło, że rozpoczął się okres niestabilności walutowej na świecie, którą pogorszyły jeszcze kryzysy naftowe w 1973 r. i 1979 r. Wprowadzenie Europejskiego Systemu Walutowego (ESW) w 1979 r. pomogło uspokoić kursy wymiany i zachęcało Państwa Członkowskie, aby wdrażały rygorystyczną politykę, która umożliwi utrzymanie wzajemnej solidarności i zdyscyplinuje istniejącą przestrzeń gospodarczą.
W 1981 r. Grecja przystąpiła do Wspólnot, w 1986 r. dołączyły Hiszpania i Portugalia. Wprowadzenie programów „strukturalnych”, jak na przykład pierwsze Zintegrowane Programy Śródziemnomorskie (ZPŚ), stało się naglącą koniecznością, aby zniwelować różnice w rozwoju gospodarczym pomiędzy 12 Państwami Członkowskimi.
W tym samym czasie, EWG zaczęła odgrywać istotniejszą rolę na arenie międzynarodowej. Podpisała z krajami Afryki, Karaibów i Pacyfiku (tzw. Kraje AKP) szereg konwencji w zakresie pomocy i handlu (Lom I, II, III i IV, w latach 1975-1989), które doprowadziły do Umowy z Cotonou w czerwcu 2000 r. Będąc wiodącą światową potęgą gospodarczą, Unia korzysta z instrumentów, które pozwalają jej działać na scenie międzynarodowej. Jej ambicją jest doprowadzenie do wdrożenia wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.

Panująca na świecie we wczesnych latach osiemdziesiątych XX w. recesja gospodarcza przyczyniła się do powstania fali „europesymizmu”. Jednak w 1985 r. powstała nadzieja na ponowne ożywienie dynamiki europejskiej, kiedy Komisja Europejska, pod przewodnictwem Jacques'a Delorsa, opublikowała „Białą Księgę”, w której zaproponowała plan całkowitego wdrożenia Jednolitego Rynku do 1 stycznia 1993 r. Wspólnoty przyjęły ten ambitny cel i zawarły go w Jednolitym Akcie Europejskim, podpisanym w lutym 1986 r., a obowiązującym od 1 lipca 1987 r.
Upadek muru berlińskiego, po którym w dniu 3 października 1990 r. nastąpiło zjednoczenie Niemiec, oraz demokratyzacja państw Europy Środkowej i Wschodniej po ich wyzwoleniu spod kontroli Związku Radzieckiego, który rozpadł się w grudniu 1991 r., przyczyniły się do głębokich zmian w strukturze politycznej kontynentu.
Równolegle Wspólnoty Europejskie zmieniały się również bez chwili spoczynku. Państwa Członkowskie zaczęły negocjować zapisy nowego Traktatu, który został przyjęty przez Radę Europejską (czyli szefów państw lub rządów) w grudniu 1991 r. w Maastricht. „Traktat o Unii Europejskiej” wszedł w życie 1 listopada 1993 r. Nazwa EWG została zmieniona na „Wspólnota Europejska” (WE). Do istniejącego systemu wspólnotowego dodano system współpracy międzyrządowej i tym samym Traktat ustanowił Unię Europejską (UE). Wprowadził również nowe ambitne cele dla Państw Członkowskich: unię walutową do roku 1999, nowe wspólne polityki, obywatelstwo europejskie, wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa (PESC/CFSP), nowe ustalenia w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego.
Odnowiona dynamika europejska i zmieniające się warunki geopolityczne na kontynencie przyczyniły się do przyłączenia się 1 stycznia 1995 r. trzech kolejnych państw do UE – Austrii, Finlandii i Szwecji. Unia składała się zatem już z piętnastu Państw Członkowskich i była na drodze do realizacji swojego najznakomitszego dotychczas osiągnięcia: zastąpienia walut narodowych wspólną walutą europejską – euro. Dnia 1 stycznia 2002 r., banknoty i monety euro zostały wprowadzone do obiegu w 12 krajach (tak zwanej "strefy euro"). Obecnie euro należy do głównych walut światowych i osiągnęło status podobny dolarowi amerykańskiemu.
Podczas gdy świat wchodzi w XXI wiek, Europejczycy razem stawiają czoła wyzwaniom, jakie płyną z globalizacji. Rewolucyjne nowe technologie i rozwój internetu zmieniają całkowicie światową gospodarkę. Ale te głębokie zmiany gospodarcze przynoszą również rozłamy społeczne i szok kulturowy. W czasie szczytu w Lizbonie w marcu 2000 r., Rada Europejska przyjęła strategię w celu unowocześnienia gospodarki UE i dostosowania jej do nowych warunków na rynku światowym, aby stanowić konkurencję dla innych ważnych aktorów tego rynku, jak Stany Zjednoczone i kraje ostatnio uprzemysłowione. „Strategia Lizbońska” zakłada liberalizację wszystkich sektorów gospodarki, zachęcanie do innowacji i inwestycji w przedsiębiorstwach oraz dostosowanie systemów edukacyjnych do potrzeb społeczeństwa informacyjnego.

Reformy są tym bardziej potrzebne ze względu na rosnący ciężar bezrobocia i kosztów emerytur i rent w gospodarkach poszczególnych państw. Opinia publiczna wyraża coraz częściej oczekiwania, że rządy winny znaleźć praktyczne rozwiązania dla tych problemów.
Zaledwie Unia Europejska zwiększyła się do 15 Państw Członkowskich, a już kolejny tuzin zastukał do drzwi. W połowie lat dziewięćdziesiątych XX w. swoją kandydaturę zgłosiły kraje byłego bloku sowieckiego (Bułgaria, Republika Czeska, Węgry, Polska i Słowacja), trzy kraje bałtyckie, które kiedyś również były częścią Związku Radzieckiego (Estonia, Litwa i Łotwa), jedna z republik byłej Jugosławii (Słowenia) oraz dwa kraje śródziemnomorskie (Cypr i Malta).
UE z zainteresowaniem przyjęła tę możliwość stabilizacji na kontynencie europejskim i rozszerzenia korzyści płynących ze zjednoczenia Europy na młode europejskie demokracje. Negocjacje akcesyjne z krajami kandydującymi rozpoczęły się w dwóch turach – w grudniu 1987 r. w Luksemburgu i w grudniu 1999 r. w Helsinkach. Unia weszła na drogę prowadzącą do swojego największego jak dotychczas rozszerzenia. Dla dziesięciu krajów kandydujących negocjacje zakończyły się 13 grudnia 2002 r. w Kopenhadze, i weszły one do Unii w maju 2004 r. Unia Europejska składa się zatem z 25 Państw Członkowskich, a liczba ta będzie zapewne rosnąć w nadchodzących latach.
Ponad pół wieku integracji miało ogromny wpływ na historię kontynentu i mentalność jego mieszkańców. Rządy Państw Członkowskich, niezależnie od aktualnej barwy politycznej, zdały już sobie sprawę, że epoka absolutnych suwerenności narodowych należy do przeszłości i że jedynie połączenie sił oraz wizja „wspólnego odtąd losu” (by zacytować Traktat EWWiS) pozwolą dawnym narodom dążyć do rozwoju gospodarczego i społecznego i zachować swoją pozycję na scenie międzynarodowej.
Ta metoda, zbudowana na równowadze między interesami narodowymi a wspólnym interesem, która, szanując różnorodność narodową, potrafi stworzyć tożsamość unijną, bynajmniej nie traci na aktualności. Integracji udało się przełamać zadawnione antagonizmy między krajami europejskimi. Postawa wyższości i odwołanie do argumentu siły w stosunkach między narodami ustąpiły miejsca „wspólnotowej metodzie” wspólnego działania zbliżającej demokracje Zachodu stojące po stronie wolności przez cały okres zimnej wojny. Załagodzenie antagonizmu między Wschodem a Zachodem oraz gospodarcze połączenie kontynentu stanowią zwycięstwo ducha Europy – ducha, którego trzeba nam dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek.
Unia Europejska jawi się jako najtrafniejsza z odpowiedzi na wyzwania, jakie niesie ze sobą globalizacja – odpowiedź wyrażająca wartości, w które wierzą Europejczycy. Unia oferuje przede wszystkim jednak najlepszą „polisę ubezpieczeniową” dla przyszłości pełnej pokoju i wolności.

"Prosze o komentarze" ;-)

Podoba się? Tak Nie
Sprawdzone hasła:

Czas czytania: 8 minut