profil

Uczestnicy Traktatu Wersalskiego

poleca 84% 730 głosów

Treść
Grafika
Filmy
Komentarze

CLEMENCEAU GEORGES , zw. Tygrysem (1841-1929)
Francuski mąż stanu, polityk z partii radykalnej; 1906-09 (m.in. 1909 doprowadził do antyniem. Trójporozumienia Rosji, W. Brytanii oraz Francji) i 1917-20 premier (objął stanowisko w momencie, gdy bunty w armii groziły porażką w I woj. świat.); przew. konferencji pokojowej w Paryżu; jeden z autorów traktatu wersalskiego; po porażce w wyborach prezydenckich 1920 wycofał się z polityki; w polityce brutalny i skuteczny (stąd przydomek); Blaski i nędze zwycięstwa
LLOYD GEORGE DAWID, Earl of Dwyfor (1863-1945), brytyjski mąż stanu, jeden z przywódców Partii Liberalnej. W 1890 wybrany do Izby Gmin. Zwolennik reform społecznych, przeciwnik wojny z Burami (1899-1902). W latach 1905-1908 minister handlu, od 1908 minister skarbu.
Opracował budżet oparty na nowym systemie podatkowym, uderzającym w wielką własność ziemską, wywołując konflikt z Izbą Lordów, która odmówiła zatwierdzenia projektu. Ostatecznie spór zakończył się w 1911 ograniczeniem uprawnień Izby Lordów. Przez wprowadzenie systemu ubezpieczeń obejmującego starców, inwalidów i chorych rozpoczął realizację programu reform społecznych.
Od maja 1915 minister zbrojeń, od lipca 1916 minister wojny. 7 XII 1916 stanął na czele drugiego wojennego gabinetu koalicyjnego i wydatnie przyczynił się do zwycięstwa wojsk alianckich. Na konferencji wersalskiej bronił Niemców twierdząc, że łagodne warunki traktatu mogą zapobiec rewolucji w Niemczech.
Występował przeciwko przyznaniu Polsce Gdańska i Górnego Śląska. Zwolennik autonomii Irlandii, w 1921 podpisał układ o utworzeniu Wolnego Państwa Irlandzkiego, co doprowadziło do konfliktu w rządzie i wystąpienia z niego konserwatystów. 1922 podał się do dymisji.
ORLANDO VITTORIO EMANUEL (1860-1952)
polityk i prawnik włoski, liberał związany z G. Giolittim, kilkakrotnie minister, 1917-19 premier; po niepowodzeniach, jakie poniósł jako reprezentant Włoch na konferencji pokojowej w Wersalu i utracie Fiume, wspierał faszystów Mussoliniego; 1924 znalazł się na ich liście wyborczej; po wyborze przeszedł do opozycji; 1946-47 przew. Zgromadzenia Konstytucyjnego; jeden z gł. przedstawicieli tzw. włoskiej szkoły prawa publicznego i administracyjnego.
WILSON WOODROW THOMAS (1856-1924), amerykański mąż stanu, polityk. 28. prezydent USA (sprawował tę funkcję przez dwie kadencje 1913-1921). Od 1890 wykładowca prawa i rektor (1902-1910) Uniwersytetu Princeton. Z ramienia Partii Demokratycznej gubernator stanu New Jersey (1910-1912).
Pełniąc funkcję prezydenta USA realizował program tzw. Nowej Wolności (New Freedom), obejmujący reformy gospodarcze, prawne i administracyjne, m.in. zreformował system bankowy (1913) i wprowadził ustawodawstwo antymonopolowe (1914), wolność strajku i zrzeszania się, walczył z korupcją, popierał egalitaryzm. 4 sierpnia 1914 ogłosił neutralność USA w I wojnie światowej.
Po sprawie telegramu Zimmermanna (tajna depesza sekretarza spraw zagranicznych II Rzeszy A. Zimmermanna do ambasadora Niemiec w Meksyku w styczniu 1917, przechwycona przez wywiad brytyjski, zawierająca propozycję przystąpienia Meksyku do wojny po stronie Niemiec, w zamian za ziemie utracone przez Meksyk w wojnie meksykańsko-amerykańskiej), 6 kwietnia 1917 wypowiedział wojnę Niemcom, a 7 grudnia Austro-Węgrom.
Autor tzw. 14 punktów Wilsona, orędownik powołania Ligi Narodów. Po odmowie ratyfikowania przez Kongres USA traktatu wersalskiego odszedł od polityki. 1919 otrzymał pokojową Nagrodę Nobla

Podoba się? Tak Nie
Polecane teksty:

Czas czytania: 2 minuty