Bitwa pod Grunwaldem

Konflikt pomiędzy Polską i Litwą a Zakonem Krzyżackim był coraz większy. 15 lipca 1410 roku doszło do bitwy polsko - krzyżackiej w okolicach wsi Grunwald. Rycerze ubrali zbroje i gotowi do walki wysłuchali planu Króla Polski. Po pewnym czasie do polskich rycerzy przybył krzyżacki herold i wyzwał on księcia Witolda i króla Władysława na bitwę śmiertelną, żeby swoje męstwo pokazali. Na czele wojsk krzyżackich stanął słynny mistrz Ulrich von Jungingen.
Bitwa rozpoczęła się przed południem. Większa liczba wojsk polskich równoważyła lepsze uzbrojenie i większe umiejętności wojsk krzyżackich. Do ataku jako pierwsi ruszyli Litwini. Krzyżacy dali dwie salwy z bombard, które nie przyniosły większego efektu. W końcu sami ruszyli do ataku. Wojska Polskie stoczyły śmiertelną walkę z nieprzyjaciółmi. Wieczorem nad polem walki rozpętała się burza. Porzucono rannych i zaniedbano leżących na polu bitwy. Następnego dnia opieką otoczono polskich rycerzy, którzy przetrwali noc. Zaczęto szukać ciał krzyżaków i ich dowódców. Znaleziono ciało wielkiego mistrza Ulricha. Krzyżacy zaczęli się wycofywać z pola walki. 
 Bitwa zakończyła się wielkim zwycięstwem wojsk polsko – litewskich i pogromem sił krzyżackich. Nie została jednak wykorzystana do całkowitego zniszczenia zakonu. Nie zdobyto stolicy Zakonu, czyli Malborka.