Antygona - Gatunek literacki

Cechy tragedii antycznej
- Bohaterowie tragedii antycznej zawsze uwikłani są w konflikt tragiczny – zmagają się z własnym działaniem i siłami wyższymi, np. normami moralnymi, historią lub fatum (przeznaczeniem).
- Tragizm – to kategoria estetyczna, która oznacza sytuację bez wyjścia, nierozwiązywalny konflikt między wartościami i koniecznościami, w której bohater nie ma możliwości dokonania korzystnego dla siebie wyboru.
- Działania bohatera prowadzą zawsze do katastrofy – jego śmierci lub życiowej klęski.
- Bohater sam, świadomie lub nie, sprowadza na siebie zgubę, stając się jednocześnie ofiarą i winowajcą, niezależnie od jego siły charakteru, szlachetności intencji czy niezwykłości czynów.
- Katharsis – oczyszczenie, które dzieło antyczne miało wywoływać w widzach, wzbudzając silne emocje i estetyczne przeżycia, prowadzące do wzruszeń.

Budowa tragedii antycznej
- Zasada trzech jedności:
- Czasu – wydarzenia rozgrywają się w ciągu jednego dnia.
- Miejsca – akcja toczy się w jednym, niezmiennym miejscu (w *Antygonie* jest to pałac królewski w Tebach).
- Akcji – ograniczenie utworu do jednego głównego wątku (w *Antygonie* wątek dotyczy tytułowej bohaterki).

- Podział tragedii:
- Prologos – zapowiedź tragedii.
- Parodos – pieśń chóru przy wejściu na scenę.
- Epeisodiony – dialogi, monologi oraz rozwój akcji.
- Stasimon – pieśni chóru między epeisodionami.
- Kommos – lament bohatera w obliczu śmierci.
- Exodus – pieśń chóru przy zejściu ze sceny.
- Epilog – scena kończąca utwór.

Uwagi dodatkowe
Zasada trzech jedności dominowała do XVIII wieku, choć dramaturdzy elżbietańscy, w tym Szekspir, nie stosowali się do tych klasycznych reguł.