Hiob cieszy się szczęśliwym życiem: ma wielodzietną, kochającą rodzinę, jest bogaty i posiada liczne stada zwierząt. Jest człowiekiem o dobrym sercu, pomaga biednym, służy dobrą radą i wsparciem duchowym. Uczy swoją rodzinę właściwej postawy wobec Boga i sam jest bogobojny oraz oddany.
Tymczasem w niebie odbywa się narada, na której pojawia się szatan. Gdy Bóg wspomina imię Hioba, szatan kwestionuje jego nieskazitelność, twierdząc, że Hiob jest prawy tylko dlatego, że jest bogaty. Bóg pozwala szatanowi wystawić Hioba na próbę.
Na Hioba spadają liczne nieszczęścia: jego majątek zostaje zniszczony przez najeźdźców, a wszystkie dzieci giną w wyniku wichury. Pomimo tych ciężkich prób, Hiob nie odwraca się od Boga i pozostaje Mu wierny.
Szatan jednak nie ustępuje i sugeruje Bogu, że Hiob zrezygnuje z pobożności, gdy dotkną go choroby ciała. Za zgodą Boga zsyła na Hioba bolesne wrzody. Ciało Hioba pokrywa się strupami, skóra pęka i sprawia mu ogromny ból. Żona i krewni odwracają się od niego. Małżonka namawia go, by przeklął Boga i umarł, ale Hiob stanowczo odmawia i pozostaje niezłomny w swojej wierze.
Do Hioba przychodzą trzej przyjaciele: Elifaz, Bildad i Sofar. Są zszokowani jego stanem. W rozmowach z nimi Hiob wyraża swój ogromny ból i niezrozumienie sytuacji. Elifaz sugeruje, że Hiob cierpi z powodu swoich grzechów i powinien je wyznać. Hiob jest zraniony takimi sugestiami, gdyż czuje się niewinny.
Bildad radzi Hiobowi zwrócić uwagę na tradycje przodków, twierdząc, że cierpienie jest wynikiem grzechów zarówno jego, jak i jego dzieci. Hiob jest coraz bardziej zasmucony i broni swojej niewinności, podkreślając, że Bóg jest sprawiedliwy i nie musi tłumaczyć swoich działań przed człowiekiem.
Sofar z kolei sugeruje, że Hiob powinien odrzucić zło, insynuując, że jego nieszczęście dowodzi ukrytych grzechów. Hiob krytykuje przyjaciół za brak zrozumienia i współczucia, nie znajdując w ich słowach mądrości. Wyraża swoją tęsknotę za bliską relacją z Bogiem i ludźmi.
Obserwujący tę sytuację Elihu, młody mężczyzna, włącza się do dyskusji. Wskazuje, że Hiob bardziej skupia się na usprawiedliwieniu siebie niż Boga. Poucza go, że Bóg przemawia na różne sposoby i że cierpienie może być formą pouczenia. Zachęca Hioba do otwarcia serca na Boże przesłanie.
Hiob prosi Boga o odpowiedź. Wtedy Jahwe przemawia do niego z wichru, zadając mu szereg pytań, które podkreślają Jego wszechmoc i mądrość. Hiob pokornie przyznaje, że nie jest w stanie pojąć Bożych planów i że mówił bez zrozumienia.
Po tej rozmowie Bóg przywraca Hiobowi zdrowie i błogosławi mu dwukrotnie więcej niż miał wcześniej. Jego bracia, siostry i dawni przyjaciele wracają do niego z darami. Hiob znów ma dziesięcioro dzieci, a jego trzy córki są najpiękniejszymi kobietami w kraju. Żyje jeszcze 140 lat, ciesząc się długim i szczęśliwym życiem.
