„Pieśń nad pieśniami” to dialog między Oblubienicą a Oblubieńcem, który komentuje Chór. W pierwszej pieśni Oblubienica wyraża swoje oczekiwanie na Oblubieńca, mówiąc w półśnie o swojej miłości do niego. W drugiej pieśni opisuje jego piękno, porównując go do gazeli lub młodego jelenia. Tęskniąc, błądzi po mieście, szukając go na ulicach i placach, aby zaprowadzić go do domu swojej matki. Kolejna pieśń zawiera jeden z najbardziej miłosnych i zmysłowych opisów kobiecego ciała. Oblubieniec zachwyca się urodą Oblubienicy, porównując jej oczy do gołębi, włosy do stada kóz, zęby do stada owiec, szyję do wieży Dawida, a piersi do dwóch młodych koźląt. Opis ten jest pełen sensualnych wrażeń, wspomina o zapachach miodu, mleka i szat Libanu. W kolejnych fragmentach pojawia się nuta smutku – Oblubieniec przychodzi do Oblubienicy, ale zanim ta otwiera drzwi, Oblubieniec znika. Oblubienica rozpaczliwie go szuka i spotyka strażników miasta, którzy biją ją i zdzierają z niej płaszcz. Następnie Oblubienica prowadzi monolog, podziwiając ciało Oblubieńca, porównując jego zęby do mleka, ręce do złota, a tors do kości słoniowej. Streszczenie kończy się zapewnieniem Oblubienicy o wzajemnej miłości: „Jam miłego mego, a mój miły jest mój, / on pasie [stado] wśród lilii”. Pieśń wieńczy zapewnienie Oblubieńca, że Oblubienica jest bez skazy.
Podsumowanie:
„Pieśń nad pieśniami” to liryczny dialog pełen miłosnych metafor, w którym Oblubienica i Oblubieniec opisują swoją wzajemną miłość i tęsknotę. Utwór jest przepełniony zmysłowymi opisami ich ciał, szczególnie ze strony Oblubieńca, który wychwala piękno Oblubienicy. Pomimo chwil radości, pojawia się również element smutku i zagubienia, kiedy Oblubieniec niespodziewanie znika, a Oblubienica napotyka trudności w jego poszukiwaniu. Ostatecznie miłość między nimi pozostaje silna i trwała.
