Różnorodność i charakterystyka torbaczy

Ta zróżnicowana grupa zwierząt liczy ponad 330 gatunków, z których większość żyje w Australii, na sąsiednich wyspach oraz w Ameryce Południowej.

Są wśród nich zarówno maleńkie ningaui pilbarskie, ważące zaledwie 2 g, jak i duże kangury, których waga dochodzi do 90 kg.

Torbacze rozmnażają się inaczej niż reszta ssaków. Młode rodzą się niedojrzałe i kontynuują swój rozwój w torbie na brzuchu matki. Większość ssaków rozwija się w macicy matki, ale płody torbaczy pozostają w niej bardzo krótko. Kangur ma po urodzeniu dobrze wykształcony jedynie pysk i kończyny przednie; reszta jego ciała wymaga dalszego rozwoju. Małe kangurzątko wspina się po brzuchu matki i wsuwa do znajdującej się tam torby, w której pozostaje przez kilka miesięcy, dopóki nie jest gotowe do samodzielnego życia.

Torbacze australijskie, na przykład kuskusy, ewoluowały w izolacji od reszty świata. W skład tej zróżnicowanej grupy wchodzi 16 rodzin, m.in. wombaty, kangury, bandikuty, pałankowate i koala. Amerykańskie torbacze liczą zaledwie 2 rodziny: dydelfy i zbójniki. Większość z nich to małe, wszystkożerne zwierzęta żyjące na ziemi lub drzewach. Często są dobrymi wspinaczami. Niektóre torbacze, wśród nich liczne dydelfy, pałankowate, kangury drzewne i koala, są przystosowane do życia na drzewach. Wiele z nich ma chwytne kończyny przednie i ostre pazury do czepiania się kory drzew. Część ma ponadto chwytny ogon, który podczas wspinania się działa jak dodatkowa kończyna. Kangury drzewne żyją w tropikalnych lasach deszczowych, gdzie żywią się owocami i liśćmi. Mają one dłuższe kończyny przednie i krótsze tylne niż ich naziemni krewniacy.

Torbacze mają bardzo różne zwyczaje pokarmowe. Wiele z nich to zwierzęta roślinożerne. Ostronóg używa swego szczeciniastego na końcu języka do wydobywania nektaru z kwiatów, podczas gdy kangury żywią się trawą i innymi roślinami. Wszystkożerne torbacze zjadają owoce, owady, małe kręgowce i padlinę. Mrówkożer workowaty żywi się mrówkami i termitami. Rozgrzebuje ich gniazda swoimi ostrymi pazurami i wyjada owady długim, lepkim językiem.

Przegląd ssaków: stekowce, torbacze i łożyskowce
Szczątki najstarszych ssaków pochodzą z ery mezozoicznej. Ssaki powstały z gadów ssakokształtnych. Na początku stanowiły one małą grupę niewielkich zwierząt żyjących w cieniu gadów. Współczesne ssaki dzielimy na: stekowce, torbacze i łożyskowce.

Stekowce zaliczamy do prassaków. Wykazują one wiele cech wspólnych z gadami. Występują w Australii i reprezentowane są przez dziobaka i kolczatkę. Stekowce są zwierzętami jajorodnymi. Występuje u nich, tak jak u gadów, stek, czyli kloaka. W obręczy barkowej występują kości krucze. Kończyny stekowców są szeroko rozstawione, podobnie jak u gadów. Stekowce wysiadują jaja w gnieździe (np. dziobak) lub noszą je w skórnej kieszeni, która powstaje u samic na brzuchu (np. kolczatka). Jednak, podobnie jak inne ssaki, posiadają gruczoły mleczne i młode karmione są mlekiem matki. Gruczoły mleczne nie są zebrane w sutki, a tworzą tzw. pola mlekowe. U stekowców temperatura ciała jest stosunkowo niska (31,3–32°C) i waha się w granicach ±5°C. Nie potrafią szybko pozbywać się nadmiaru ciepła.

Torbacze występują w Australii i Ameryce. Należą do nich kangur, koala, kret workowaty, diabeł tasmański. Temperatura ciała wynosi około 34,3–36°C. Niektóre wytwarzają prymitywne łożyska. Zarodek rozwija się w ciele matki bardzo krótko. Dalszy rozwój zachodzi w skórnej torbie lęgowej. Młode rodzą się ślepe, nagie i bardzo małe. Okres ciąży trwa od 10 do 40 dni, a rozwój w torbie lęgowej od 6 do 8 miesięcy.

Łożyskowce wytwarzają w rozwoju łożysko i charakteryzują się dużą masą noworodków.