profil

Koncepcja ludzkiego losu w utworach starożytnych.

poleca 85% 114 głosów

Treść
Grafika
Filmy
Komentarze

W niniejszej pracy postaram się przedstawić antyczną koncepcję ludzkiego losu. Wykorzystam informacje zawarte w utworze Sofoklesa. Cierpienie, nieodzowny element ludzkiego życia. Pisali o nim już starożytni pisarze. Motyw kruchości ludzkiego życia i bezradności człowieka wobec boskich wyroków są tematem wielu tragedii antycznych. Jedną z nich jest "Król Edyp". Tematem tej pieśni jest marność ludzkiego życia. Wartości ziemskie w obliczu sił wyższych są po prostu nic nie wartymi drobiazgami, na które nie warto jest się oglądać, co już możemy przeczytać na wstępie pieśni: "O, śmiertelnych pokolenia! Życie wasze, to cień cienia.". W następnych wersach możemy zobaczyć bezsilność bohatera, który rano jest sprawiedliwym monarchą, a wieczorem jego życie zmienia się nie do poznania. Problemem władcy jest to, iż nie może szukać przeznaczenia. Początkowo wydaje nam się, że wszystko się dobrze układa, jednak: "...potem z biegiem zdarzeń, Po snu chwili runąć z sennych marzeń". Los Edypa udowadnia nam, że jesteśmy skazani na cierpienie.
Życie ludzkie jest niczym w porównaniu z decyzjami boskimi. Chór porównuje życie do wojny, w której można wygrać bitwy i bitewki, ale efekt jest z góry przesądzony. Być człowiekiem, to być skazanym na śmierć.
Król Edyp jest dziełem, które najlepiej obrazuje bezsilność człowieka wobec nieuniknionej przyszłości. Tytułowy Edyp jest synem Jokasty i Lajosa. W dzieciństwie rodzice porzucili go, gdyż wyrocznia przepowiedziała im, że ich syn doprowadzi do klęski Labdakidów. Zostaje jednak odnaleziony przez pasterzy i oddany do Koryntu. Gdy dorósł, w czasie swej wędrówki zabił Lajosa. Dotarł w końcu do Teb, gdzie objął tron. Gdy tylko do bram jego państwa pukają zarazy i nieszczęścia, poddani zwracają się do niego o pomoc. Edyp nie pozostaje głuchy na prośby ludu. Władca utożsamia się z bólem poddanych, przyrzeka im, że nie spocznie, póki nie znajdzie sprawcy owej udręki. Autor dramatu pokazuje nam krok po kroku poczynania bohatera w odszukiwaniu zabójcy. Prosi wróżbitę o pomoc i w momencie wygłaszania orędzia do narodu przeciwko zabójcy, nieświadomie rzuca na siebie klątwę.
Po prośbach i groźbach wróżbita wyjawia prawdę przed władcą. Ten początkowo nie dopuszcza do siebie tych wiadomości, jednak z biegiem czasu i uzyskiwaniem nowych informacji, przyjmuje je z trwogą i dystansem. Jest przerażony. Wstydzi się swoich czynów, gdyż dopuścił się ojcobójstwa i kazirodztwa. Za swoje postępowanie wybiera najsurowszą karę, oślepienie i życie ze świadomością, iż dopuścił się strasznej zbrodni.
Przeznaczenie, coś nieuniknionego. Niezależnie od egzystencji skończyć się ono musi w taki, a nie inny sposób, nieznany nikomu żyjącemu na ziemi. Choćby nie wiadomo jak człowiek się starał odwrócić bieg wydarzeń i tak mu się to nie uda, bowiem fatum jest nieodmienne.
Najsmutniejsze jest to, iż człowiek jest bezradny, gdzyż nie może nic zrobić aby odmienić swój los.

Podoba się? Tak Nie

Czas czytania: 2 minuty

Teksty kultury