Recenzja noweli "Latarnik" H. Sienkiewicza

Rozpoczynając moją recenzję, chciałabym wyrazić moją radość, że to właśnie teraz przerabiam tę jakże piękną i wzruszającą nowelę. Historia zawarta w książce jest bardzo bliska teraźniejszości, ponieważ w naszych czasach emigracja jest bardzo częstym zjawiskiem.

Autorem książki pt. „Latarnik” jest wybitny polski pisarz i poeta, Henryk Sienkiewicz, twórca najwspanialszych dzieł, takich jak „Quo Vadis” czy „Potop”.

Opowiada ona o człowieku, który po wielu przejściach, które zawsze kończyły się jakąś katastrofą, szuka schronienia i odpoczynku na stare lata. Latarnia to idealne dla niego miejsce, w którym nikt mu nie będzie przeszkadzał i sam będzie mógł doczekać swoich ostatnich dni. Jego zadaniem było oświetlanie drogi statkom, aby mogły spokojnie zawinąć do portu. Po kilku miesiącach żmudnej pracy w paczce z jedzeniem otrzymał kilka książek. Jedną z nich był „Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza. Czytając ją, zapadł w głęboki sen. Niestety, nie oświetlił tej nocy latarni, przez co rozbił się statek i został zwolniony z pracy.

„Latarnik” jest utworem epickim, nowelą. Akcja rozgrywa się pod Panamskim Kanałem, choć warto zaznaczyć, że historycznie Panama Canal został ukończony dopiero w 1914 roku, co może sugerować anachronizm w osadzeniu fabuły.

Fabuła trzyma w napięciu czytelnika, który raczej nie spodziewa się tak nagłego zwrotu wydarzeń. Skawiński bezgranicznie ufał ludziom, co jednak niekorzystnie wpływało na jego interesy. Wszystkie porażki znosił jednak z uniesioną głową. Czytając tę książkę, bardzo poruszała, a zarazem drażniła mnie ta sytuacja, ponieważ nie lubię, gdy człowiek wykorzystuje drugą osobę. Główny bohater jest dla mnie wzorem w postępowaniu, aczkolwiek żałuję, że nie wyciągał wniosków ze swoich przeżyć. Sądzę, że jest naprawdę bardzo mało tak honorowych, pracowitych, uczciwych, odważnych i szlachetnych ludzi jak on.

Problematyką „Latarnika” jest tęsknota za krajem. Autor przedstawił swoją wersję patriotyzmu, polegającą na przetrwaniu wszystkich przeciwności losu. Narrator mówi w trzeciej osobie, jest wszechwiedzący. Bardzo podobała mi się warstwa językowa książki, ponieważ jest ona napisana w sposób przyjazny do czytania. Mimo iż nie jest to zasługa pisarza, w książce występuje bardzo mało archaizmów, co sprawia, że staje się ona jeszcze bardziej przyjazna dla czytelnika.

Reasumując, dzieło H. Sienkiewicza „Latarnik” jest bogatym, wzruszającym i głębokim utworem, który pozostawia dużo do zastanowienia.