Powstanie Kanału Sueskiego
Próby połączenia Morza Śródziemnego z Morzem Czerwonym podejmowano już w starożytności. Około 600 roku p.n.e. powstał projekt kanału łączącego Nil z Morzem Czerwonym, który został zrealizowany w III–II wieku p.n.e. Ten starożytny kanał istniał do VIII wieku n.e. Współczesny Kanał Sueski, którego budowa rozpoczęła się w 1859 roku i zakończyła w 1869 roku, jest jednym z kluczowych osiągnięć inżynieryjnych XIX wieku. Początkowo pozostawał pod zarządem międzynarodowej spółki akcyjnej, w której dominował kapitał francuski.
Znaczenie Kanału Sueskiego
Kanał Sueski, droga wodna w Egipcie, stanowi umowną granicę między Afryką a Azją. Zbudowany w latach 1856–1869, przecina przesmyk Sueski między deltą Nilu a wyżyną półwyspu Synaj. W 1956 roku został znacjonalizowany przez Egipt. W latach 1967–1975 kanał był zamknięty z powodu konfliktu egipsko-izraelskiego, a następnie w latach 1980–1982 przeszedł proces rekonstrukcji i pogłębienia.
Kanał prowadzi przez jeziora: Al-Manzila, At-Timsah oraz Jeziora Gorzkie. Jego długość wynosi 180 km, szerokość dochodzi do 415 m, a głębokość toru wodnego wynosi 22 m, co umożliwia przepływ zbiornikowców o nośności do 30 tys. DWT. Kanał nie posiada śluz, a średni czas przepływu statków wynosi 11–12 godzin.
Porty położone wzdłuż Kanału Sueskiego to Suez na południowym wejściu, Port Said na północnym wejściu oraz Ismailia i Al-Kantara na trasie kanału. W 1991 roku przewozy przez kanał wyniosły 273 mln ton. Główne ładunki to ropa naftowa i jej produkty (70% przewozów), rudy żelaza i metali kolorowych, drewno oraz zboże. Kanał Sueski pozostaje kluczowym szlakiem handlowym, łączącym Europę z Azją i Afryką.