profil

Hiob

poleca 13% 8 głosów

Człowiek zrodzony z niewiasty
ma krótkie i bolesne życie,
wyrasta i więdnie jak kwiat,
przemija jak cień chwilowy...

(z Księgi Hioba, tłum. Władysław Borowski)

Z wstydem poczęty człowiek, urodzony
Z boleścią, krótko tu na świecie żywie,
I to odmiennie, nędznie, bojaźliwie,
Ginie, od Słońca, jak cień opuszczony.

(Mikołaj Sęp-Szarzyński, Sonet II, Na one słowa Jopowe)

Żyły przecież dzieci Hioba bogobojnie i dostatnio
Siedmiu synów jak te sosny, siedem córek jak te brzozy
Szanowały swego ojca i kochały swoją matkę
Żyły w zgodzie z każdym przykazaniem bożym
A tej nocy błysk i grom
Runął ich bezpieczny dom
I na głowy spadł lawiną głazów grad
Dnia nie ujrzy więcej już
Siedem sosen, siedem brzóz
Jednej nocy cały las utracił świat

(Jacek Kaczmarski, Dzieci Hioba)

Postać Hioba przez wieki inspirowała i wciąż inspiruje poetów. Biblijne fragmenty o Hiobie tłumaczyło wielu wybitnych autorów, w tym nasz noblista Czesław Miłosz. W języku funkcjonują też sformułowania takie jak „hiobowa wieść” (zła wiadomość, ponura, dramatyczna) czy „przyjaciel Hioba” (fałszywy przyjaciel, zły doradca, obarczający nas winą za wszystko).

poleca 81% 52 głosów

Istota postaci Hioba

Bohater biblijnej Księgi Hioba to człowiek, który z pokorą poddał się wyrokom boskim. Bóg ciężko doświadczył swego sługę w wyniku zakładu z szatanem, że Hiob nie ugnie się pod brzemieniem nieszczęść i nie przestanie służyć swemu Panu. Trędowaty, choć stracił rodzinę, cały majątek i nie otrzymał wsparcia od przyjaciół, pozostał posłuszny Bogu i dlatego został sowicie wynagrodzony: Bóg na nowo obdarzył go wszelkim dobrem, a nawet pomnożył jego majątek. Hiob jest symbolem godności, pokory i...

poleca 46% 11 głosów

Późniejsze nawiązania do bohatera

Ta postać inspirowała poetów. Metafizyczny twórca polskiego baroku (czy raczej przełomu renesansu i baroku) Mikołaj Sęp-Szarzyński parafrazował w Sonecie II słowa z Księgi Hioba . Wyeksponował tak typowe dla swojej poezji i wrażliwości baroku motywy, jak marność naszego ziemskiego życia, nietrwałość rzeczy cielesnych, trwałość duchowych i niepokój w dążeniu do Boga oraz barokowe paradoksy („O Święty Panie, daj, niech i my mamy/To, co mieć każesz, i tobie oddamy!”). Do postaci największego...

Podoba się? Tak Nie

Materiał opracowany przez eksperta

Czas czytania: 1 minuta