Układ to fragment wszechświata poddawany obserwacji i związane z nią rozważania.
Otoczenie to wszystko to, co znajduje się poza układem.
Układy można podzielić na:
Stan każdego układu można opisać, używając tzw. parametrów stanu.
W zależności od warunków, w jakich się odbywają przemiany, można podzielić je na:
Yo całkowita energia układu, czyli suma energii kinetycznych i potencjalnych wszystkich drobin w danym układzie termodynamicznym, np. energia ruchów elektronów i atomów, energia oddziaływań między elektronami, między nukleonami w jądrach, między elektronami a jądrami atomów. Energia wewnętrzna jest funkcją stanu.
Charakteryzuje się tym, że jej zmiany nie zależą od sposobu prowadzenia przemiany, czyli nie zależą od drogi, po której układ przeszedł od stanu początkowego do stanu końcowego, a jedynie od parametrów stanu, w jakim układ się znajduje. Zmiany funkcji są równe różnicy jej wartości w stanach końcowymi początkowym układu – w przypadku energii wewnętrznej: Wynika z tego, że wartość ΔU = U 2 – U 1 nie zależy od drogi przemiany, a tylko od stanu początkowego (U 1 ) i końcowego układu (U...
Stanowią sposoby zmieniania energii wewnętrznej układu. Należy pamiętać, że energia wewnętrzna układu izolowanego jest stała (U = const.).
Czyli efekt cieplny przemiany zachodzącej w warunkach izotermiczno-izobarycznych: H = U + pV Zatem zmianę entalpii można wyrazić wzorem: Efekt cieplny może towarzyszyć zarówno przemianie fizycznej, jak i chemicznej.
jest często określana jako miara liczby sposobów podziału zasobu energii układu makroskopowego między jego elementami, czyli tzw. „miara nieuporządkowania układu”. Ze wzrostem liczby tych sposobów wzrasta nieuporządkowanie układu. Zmianę entropii wyraża się wzorem: Wzrost entropii jest warunkiem samorzutności procesów zachodzących w układzie izolowanym. Dla układu w stanie równowagi ΔS = 0, a przy procesach samorzutnych ΔS > 0, natomiast gdy ΔS < 0, proces samorzutny nie...
Materiał opracowany przez eksperta
