Charakterystyka Ismeny

Antygona i Ismena są córkami kazirodczego związku Edypa i Jokasty, siostrami poległych w bratobójczej walce Eteoklesa i Polinejkesa, a także ostatnimi potomkiniami obarczonego klątwą rodu Labdakidów. Obie siostry są Greczynkami mieszkającymi w Tebach, ale na tym etapie ich podobieństwa się kończą.

Antygona przypomina księżniczkę – jest dumna, inteligentna, pewna swego zdania, nieznosząca sprzeciwu, znająca swoją wartość. Mimo młodego wieku jest bardzo doświadczoną kobietą. Jej postawa wobec problemu pokazuje ją jako osobę głęboko religijną, stawiającą prawa boskie na piedestale. Jest stanowcza, ale także kochająca i opiekuńcza. Antygona zna swoje obowiązki i stara się je wykonywać jak najlepiej. Wykazuje się wielką odwagą i konsekwencją, łamiąc zakaz Kreona i dokonując pochówku brata. Nie boi się nawet śmierci, ale brakuje jej zrozumienia dla postawy siostry, która obawia się konsekwencji.

Ismena zdaje sobie sprawę z następstw heroicznego czynu Antygony, dlatego też nie chce jej pomóc w pochówku Polinejkesa. Jest osobą bardzo wrażliwą i ostrożną, wyżej stawia życie doczesne niż wypełnienie woli boskiej. Wykazuje się w tym momencie tchórzostwem, choć nie do końca – po ogłoszeniu wyroku na Antygonę przyznaje się do współudziału, mówiąc:

„Winna ja jestem, jak stwierdzi to siostra,
i biorę na się tej zbrodni połowę.”

Na ten desperacki czyn Antygona odpowiada oschle, wręcz wzgardliwie, uważa bowiem, że:

„Słowami świadczyć miłość – to nie miłość...”

Postawa Antygony jest wyrazem buntu przeciw tyranii Kreona i kontrastuje z pozorną obojętnością Ismeny na krzywdę Polinejkesa.

Prowadzona na śmierć, Antygona żałuje, że nie mogła zaznać macierzyństwa i prawdziwej miłości, co jest nieco niesprawiedliwe wobec jej narzeczonego, Hajmona, który kochał ją szczerze. Ismena stara się ratować życie siostry. Początkowo odmawia udziału w pochówku, nazywając jej pomysł nierozważnym. Jednak po skazaniu Antygony próbuje wzbudzić litość w Kreonie, przypominając mu o narzeczeństwie jego syna z Antygoną. Ostatecznie oferuje swoją śmierć wraz z siostrą, chcąc podzielić jej los. Niestety, jej wysiłki nie przynoszą rezultatu, co ukazuje jej bezsilność i lękliwość.

Żadna z sióstr nie postąpiła do końca bezbłędnie, ale nie podobała mi się wyniosłość Antygony i sposób, w jaki traktowała Ismenę. Dlatego też bliższa jest mi strachliwa i delikatna postać Ismeny, najmłodszej z rodu Labdakidów.

Podsumowanie cech charakteru:

Antygona:
- Odważna i nieugięta – nie waha się złamać królewskiego zakazu w imię wyższych praw boskich.
- Stanowcza i zdecydowana – trzyma się swoich przekonań bez względu na konsekwencje.
- Religijna i lojalna – stawia prawa boskie ponad ludzkimi, oddana rodzinie i tradycji.
- Dumna i pewna siebie – świadoma swojej wartości, nie znosi sprzeciwu.
- Nieustępliwa – nie daje się przekonać ani zastraszyć, nawet w obliczu śmierci.
- Brak empatii dla innych perspektyw – nie rozumie obaw i lęków siostry, bywa surowa i oschła.

Ismena:
- Ostrożna i rozważna – boi się konsekwencji, woli unikać ryzyka.
- Wrażliwa i empatyczna – przeżywa dramat siostry, stara się ją chronić na swój sposób.
- Uległa i posłuszna – skłonna podporządkować się władzy i obowiązującym prawom.
- Sumienna i lojalna – ostatecznie chce dzielić los siostry, przyznaje się do winy z potrzeby solidarności.
- Pragmatyczna – stawia życie doczesne i bezpieczeństwo ponad ideałami.
- Delikatna i lękliwa – jej działania są podyktowane strachem i potrzebą przetrwania.

Obie siostry reprezentują odmienne postawy wobec konfliktu między prawem boskim a ludzkim. Antygona jest symbolem nieugiętej walki o ideały i prawdę moralną, nawet za cenę własnego życia. Ismena uosabia ludzkie słabości, strach przed władzą i konsekwencjami, ale także pragnienie ochrony bliskich. Ich relacja ukazuje różnorodność ludzkich reakcji na trudne wybory i konsekwencje, jakie niosą one dla jednostki i rodziny.