Hannibal Barkas urodził się w 247 r. p.n.e., a zmarł na przełomie 183/182 r. p.n.e. Był synem Hamilkara Barkasa, znanego dowódcy kartagińskiego z czasów I wojny punickiej. Hannibal stał się jednym z najwybitniejszych dowódców wojsk antycznej Kartaginy oraz mężem stanu. W 221 r. p.n.e., po śmierci Hazdrubala, który zginął w zamachu, objął dowództwo nad wojskami kartagińskimi w Hiszpanii.
W 220 r. p.n.e. rozpoczął kampanię mającą na celu podbój dalszej części Hiszpanii. Jednym z jego głównych sukcesów było zdobycie Saguntu w 218 r. p.n.e., miasta sprzymierzonego z Rzymem. Akt ten stanowił bezpośrednią przyczynę wybuchu II wojny punickiej (218–201 p.n.e.).
Hannibal poprowadził swoją 40-tysięczną armię, w tym słonie bojowe, z Hiszpanii przez Pireneje, południową Galię, a następnie przez Alpy do Italii, co było wyjątkowym wyczynem logistycznym i militarnym. W trakcie kampanii odniósł liczne zwycięstwa nad wojskami rzymskimi, w tym słynne bitwy nad Jeziorem Trazymeńskim (217 r. p.n.e.) i pod Kannami (2 sierpnia 216 r. p.n.e.), gdzie zadał Rzymowi jedną z najdotkliwszych porażek w historii.
Jednak mimo tych spektakularnych sukcesów, Hannibal nie zdołał zdobyć Rzymu, głównie z powodu braku odpowiedniego wsparcia logistycznego oraz niewystarczającej pomocy z Kartaginy. W 203 r. p.n.e., po wielu latach walki w Italii, zdecydował się na powrót do Afryki, aby bronić Kartaginy przed inwazją Rzymian. Tam w 202 r. p.n.e. stoczył bitwę pod Zamą przeciwko rzymskiemu dowódcy Scypionowi Afrykańskiemu Starszemu. Bitwa zakończyła się klęską Kartaginy, co doprowadziło do jej utraty wszystkich posiadłości poza Afryką oraz narzucenia surowych warunków pokojowych przez Rzym, w tym wysokiej kontrybucji.
Po wojnie Hannibal pozostał na pewien czas w Kartaginie, gdzie piastował urząd sufeta. Podjął próbę reform, jednak rzymskie intrygi oraz opór wewnętrzny zmusiły go do ucieczki. W 196 r. p.n.e. schronił się na dworze Antiocha III Wielkiego, władcy imperium Seleucydów, w Efezie. Gdy jednak Antioch poniósł klęskę w wojnie z Rzymem w 189 r. p.n.e., Hannibal musiał uciekać dalej. Ostatecznie znalazł schronienie w Bitynii, gdzie popełnił samobójstwo w 183 r. p.n.e., nie chcąc wpaść w ręce Rzymian. Według przekazów, miał zawsze przy sobie truciznę, którą nosił w pierścieniu, by w razie potrzeby uniknąć schwytania.
Przed śmiercią miał powiedzieć: *"Uwolnijmy Rzymian od ich długiego niepokoju, skoro twierdzą, iż zbyt długo jest czekać na śmierć starego człowieka".*
Podsumowanie:
Hannibal Barkas, jeden z największych dowódców starożytności, zasłynął z niezwykłych umiejętności strategicznych i odważnych manewrów, takich jak przeprawa przez Alpy oraz seria zwycięstw nad Rzymianami. Jego działania miały ogromny wpływ na przebieg II wojny punickiej. Mimo spektakularnych sukcesów militarnych, nie był w stanie odnieść ostatecznego zwycięstwa nad Rzymem, głównie z powodu braku wsparcia z ojczyzny. Jego losy po wojnie były równie burzliwe – został zmuszony do ucieczki przed rzymskimi intrygami, aż ostatecznie popełnił samobójstwo, nie chcąc oddać się w ręce Rzymian.