profil

CHARAKTERYSTYKA BOGÓW

drukuj
poleca 73% 1126 głosów

Treść
Obrazy
Wideo
Komentarze

Olimp - masyw górski w południowej Europie, leżący w północno-wschodniej Grecji, w pobliżu Zatoki Salonickiej. Olimp położony jest pomiędzy dolinami rzek Aliakmon i Pinios.

Olimp zbudowany jest ze skał krystalicznych, w najwyższej części masywu występują plejstoceńskie formy polodowcowe. Stoki Olimpu porasta makia, wyżej lasy liściaste i iglaste przechodzące w łąki alpejskie.

Duża wysokość bezwzględna i względna Olimpu oraz niedostępność jego szczytu spowodowała, że w wierzeniach starożytnych Greków lokalizowano tu siedzibę bogów.

Olimp był właściwym królestwem Zeusa jak i siedzibą bogów. Na Olimpie panował spokój i harmonia. Panowała tam wieczna wiosna. Dzikie zwierzęta nie miały tam przystępu i nigdy nie było tam upalnych ani mroźnych dni, zawsze panowała umiarkowana pogoda. Wrót Olimpu strzegły hory, dziewczęce boginie pór roku. Życie na Olimpie było lekkie i szczęśliwe, gdyż bogowie mieli wprawdzie swoje namiętności i niedole, i one im doskwierały nie mniej niż ludziom, lecz Grecy uważali takie życie za prawdziwie pełne, w którym mieszało się ze sobą zarówno zło jak i dobro.

Zeus – był najwyższym bogiem Grecji, jak i wszelkich zjawisk atmosferycznych, ojcem bogów i ludzi, pierwotnym opiekunem rodziny, stojącym na straży ogniska domowego i domu. Stróż prawa gości szukających azylów. Z czasem stał się patronem królów i państwa. Gwarantował wolność polityczną i sprawiedliwość, był poręczycielem przysiąg i umów między ludźmi oraz między narodami.

Hera – była siostrą jak i zarazem małżonkom Zeusa. Królowa nieba, patronka niewiast bardzo wrażliwa na wszystko, co mówiono o jej urodzie.
Nie znosiła porównań, gdyż była przekonana, iż królowa nieba powinna być najpiękniejsza na świecie.

Atena - dziewicza bogini mądrości i wojny sprawiedliwej (inaczej niż Ares), sztuki, nauki oraz rzemiosł. Córka Zeusa, z którego głowy wyskoczyła w pełnej zbroi, (dlatego była mu równa mądrością, mogła nosić egidę i miała władzę nad piorunami). Patronka Aten, dzięki zwycięstwu w sporze z Posejdonem: dała Ateńczykom drzewo oliwne, uznane za cenniejsze od źródła słonej wody, ofiarowanego przez rywala.

Opiekunka herosów (m.in. Odyseusza, Jazona, Perseusza, Heraklesa), także Achajów w czasie wojny trojańskiej. Uważana za wynalazczynię fletu, pługa, wozu bojowego, tkactwa. Jej atrybutami były: drzewo oliwne, sowa (stąd przydomek Sowiooka), wąż, wrzeciono, egida. Ku czci Ateny obchodzono wiele świąt, szczególnie uroczyście Panatenaje.

Apollo - bóg światła słonecznego, nagłej śmierci, wróżb, obrzędów oczyszczających i pokuty, nazywany zbawcą. Opiekun poezji, muzyki i nauki, przewodnik Muz. Syn Zeusa i Latony, brat bliźniak Artemidy. Jego atrybutami były łuk i lira. Chronił przed złem i chorobami, strzegł trzód i pól uprawnych. Gł. ośrodkiem kultu Apolla stały się od VII w. p.n.e. Delfy (opanował wyrocznię zabijając smoka Pytona), ponadto czczono go m.in. na wyspie Delos (miejsce jego urodzenia) i w Didymie koło Miletu.

Hermes - arkadyjski bóg dróg, podróżnych, kupców i złodziei. Pierwotnie czczony w usypiskach kamieni i słupach kamiennych wyznaczających szlaki komunikacyjne. Był również bóstwem płodności i opiekunem pasterzy i ich stad. Syn Zeusa i Mai. Został mianowany przez swego ojca Zeusa jego ambasadorem, posłem i gońcem. Był sprytny, chytry i dyskretny, wywiązywał się z każdych zadań poleconych przez bogów.

Uważano go za patrona palestry i gimnazjonu, czczono go jako boga wymowy.

Afrodyta - bogini miłości i piękna, początkowo również płodności, opiekunka małżeństw, a także portów i żeglarzy. Zrodzona u brzegów Cypru z piany morskiej, zroszonej krwią okaleczonego Uranosa. Żona Hefajstosa. Matka m.in. Erosa ze związku z Aresem, Hermafrodyty z Hermesem, Eneasza z Anchizesem.

Do jej atrybutów należały m.in.: róża, mirt, zając, łabędź i gołąb. Na jej cześć obchodzono Afrodyzje.

Eros - bóg miłości, identyfikowany z rzymskim Amorem i Kupidynem. Jest jednym z najstarszych bóstw, które - wraz z Ziemią (Gają) - stanowiło siłę ożywiającą pierwotne formy istnienia. Powstanie Gai i Erosu traktuje Hezjod jako równoczesne i równorzędne z istnieniem Chaosu.

Później przedstawiano go jako syna Aresa i Afrodyty. Wyobrażano go jako pięknego, młodego chłopca (niemal dziecko) o złotych skrzydłach, z łukiem i strzałami. Ku czci Erosa obchodzono, co 4 lata w Tespiach święta zwane Erotia.

Platon w Uczcie słowami Sokratesa określił Erosa jako "powszechne dążenie do wiecznego posiadania dobra", Arystofanes jako "dążenie do jedności i doskonałości", identyfikując go z popędem płciowym, jako "nieświadome dążenie do nieśmiertelności".

Ares - bóg wojny krwawej i niszczącej (w przeciwieństwie do Ateny) oraz szału wojennego. Syn Zeusa i Hery. Brutalny i okrutny, czczony w niewielu miejscach gł. w Tebach. Atrybutami Aresa były miecz i zbroja, ze zwierząt poświęcono mu psa i sępa.

Hefajstos - bóg ognia i kowali. Syn Zeusa i Hery. Małżonek Afrodyty. Urodził się tak brzydki, że Zeus strącił go z Olimpu na wyspę Lemnos. Upadek z takiej wysokości spowodował, że Hefajstos kulał. Hefajstosa wychowywały Tetyda i Eurynome.

Nauczył się sztuki kowalskiej i złotnictwa, które to umiejętności przekazywał ludziom. Z powodu swojego kunsztu został ponownie zaproszony na Olimp. W swojej kuźni pracował wraz z Cyklopami i sporządzał pioruny dla Zeusa.

Najważniejsze uroczystości poświęcone Hefajstosa to ateńskie Chalkeje, święto kowali obchodzone w październiku, oraz Lampadoforie, kiedy urządzano bieg z pochodniami.

Dionizos - bóg wina i płodnych sił natury. Syn Zeusa i Semele. Ku jego czci odbywane były burzliwe procesje, na których występowały maski obrazujące bóstwa ziemi i płodności. Z procesji tych zrodziła się: komedia, tragedia i dramat satyrowy. Dionizos nosił przydomek Dzagreus.

Był dobry i łagodny. Czarował drapieżne bestie i przenikając do głębi kniei wprowadzał stamtąd duchy leśne tych wszystkich, kozłonogich satyrów, którzy mu służyli i głosili jego chwałę swą bujną wesołością. Uczył ludzi pielęgnowania i sadzenia roślin, uważany jest za duszę wszystkiego, co żyje.



Demeter – to jedna z najczcigodniejszych bogiń. Jej imię oznacza „gleba-matka”. Jest uosobieniem urodzajnej warstwy ziemi, w którą człowiek składa ziarna. Była boginią ze wszech miar dobroczynną, opiekowała się osadami rolników, ich życiem i obyczajem. Na wiosnę, kiedy rodzą się jagnięta, Demeter przebywała na polach, jesienią chodziła dookoła stodół jako dobry duch snopów.

Uważana za boginię życia. Jej atrybutami są: kłosy, maki, narcyz i jabłko granatu.

Zgodnie z wyrokiem Zeusa Persefona spędzała dwie trzecie roku wstępując na niebo z matką, a trzecią część roku w podziemiu (stąd pory roku).

Hestia - bogini ogniska domowego, czczona pierwotnie jako bóstwo bezpostaciowe. Od czasów Hezjoda uważano ją za pierworodną córkę Kronosa i Rei. Była pierwsza wzywana na świadka przysiąg i jej pierwszej składano ofiary w prytanejonie, budynku rady miasta, gdzie palił się święty ogień, jej poświęcony.

Wspólne dla całej Grecji ognisko Hestii płonęło w Delfach. Nie potrzebowała świątyń ani ołtarzy. Świątynią jej był każdy dom, ołtarzem każde ognisko domowe.


Polecasz? Tak Nie
Podobne tematy:
Olimp Góra Olimp Gdzie leży góra Olimp Olimp położenie Olimp struktura Czym był Olimp Gdzie mieszkali bogowie greccy Olimp klimat Jaki klimat panował na Olimpie WSZYSTKIE
Komentarze (17) Brak komentarzy
6.10.2011 (18:46)

A ja pisze:
WTF???

20.3.2011 (20:00)

to jest troszeczkę dziwne

18.2.2011 (18:39)

no co ty bez tuniki!
żart

Teksty kultury