Mowa obronna Sokratesa

Obywatele Aten,

Nie każdy człowiek jest stereotypowy. Każdy z nas wyznaje własną filozofię, a ponieważ żyjemy w demokratycznym państwie-miasto, jakim są Ateny, obywatel, którego dzisiaj bronię, skorzystał z prawa, którego Wy bezpodstawnie go pozbawiliście.

Sokrates jest człowiekiem prawym. Przez całe swoje życie próbował dociec, czym jest prawda. Nie żył w fikcyjnym świecie, wmawiając sobie, że jest czegoś wart, że coś wie. Tak naprawdę jest człowiekiem o wiele mądrzejszym od tych, którzy tak mówią o sobie. On nie wierzy swojej mądrości, jest świadomy swoich ograniczeń. Wielu ludzi, niektórzy na pewno są tutaj obecni, pomimo jego mądrości uważało go za nieszkodliwego człowieka o niezdrowych zmysłach. Nie był traktowany poważnie, a powinien.

Nie liczyły się dla niego pieniądze ani inne dobra materialne. Był ubogim filozofem, zadającym pytania i szukającym na nie odpowiedzi. Zaczęliście go, drodzy obywatele, traktować poważnie dopiero wtedy, gdy zaczął przekonywać do swoich racji młodych ludzi, którzy z chęcią go słuchali. Dopiero wtedy przestał być dla Was nieszkodliwy i niezrównoważony psychicznie. A może o wiele wcześniej należało zwrócić na niego uwagę, ale w inny sposób – wysłuchać go. Twierdził, że do swoich racji dochodził własnymi siłami i ma rację.

Pomimo sprzeciwu społeczeństwa, wiele osiągnął. Wiele zasłużył się dla całego świata. Jego imię na pewno zostanie zapamiętane, a Wy, drodzy obywatele, będziecie musieli być świadomi, że skazaliście na śmierć wielkiego człowieka. Zastanówcie się więc dobrze, zanim to uczynicie.