profil

„Opisz formy oporu społeczeństwa polskiego wobec okupanta”

poleca 80% 785 głosów

Treść
Grafika
Filmy
Komentarze

POLSKIE PAŃSTWO PODZIEMNE
a) pion cywilny – Delegatura Rządu na Kraj
Była ona przedstawicielstwem krajowym rządu RP na uchodźstwie i kierowała działalnością konspiracyjnej administracji państwowej na okupywanych ziemiach Polski. Jej zadaniem było podtrzymanie ciągłości instytucji państwowych, zapewnienie w miarę możliwości normalnego funkcjonowania państwa oraz przygotowanie się do przejęcia kontroli nad krajem po zakończeniu wojny.
Formy oporu Polaków wobec okupanta:
- Mały sabotaż – świadome niszczenie wszelkich urządzeń i wyrobów, które były używane przez Niemców
- do prowadzenia wojny.
- rozpowszechnianie plakatów i ulotek, oraz nękanie osób, które złamały zasadę solidarności narodowej.
- różne formy tajnej oświaty
- zasada biernego oporu
- przekazywanie aliantom informacji o okupantach
b) pion wojskowy – Armia Krajowa (AK)
Naczelnymi zadaniami armii Krajowej była walka z okupantem oraz militarna osłona odbudowy państwa polskiego po zakończeniu wojny. Najważniejszym z bieżących celów AK była rozbudowa potencjału militarnego, który miał umożliwić Polakom walkę o suwerenność i integralność kraju po zakończeniu wojny.
Dywersja – prowadzone z ukrycia akcje zbrojne i propagandowe na tyłach armii nieprzyjaciela. Była to forma bezpośredniej walki z okupantem


SPRAWA POLSKA NA ARENIE MIĘDZYNARODOWEJ
30 lipiec 1941 – podpisanie traktatu sojuszniczego między Polską a ZSRR
- najważniejszą konsekwencją układu Sikorski- Majski była tzw. „amnestia" dla Polaków represjonowanych po
- 17 września – wiele tysięcy osób przetrzymywanych w łagrach odzyskało wolność.
- Stalin wyraził zgodę na utworzenie Armii Polskiej w ZSRR, podległej rządowi w Londynie, pod dowództwem gen. Władysława Andersa.
5 styczeń 1942 – zostaje powołana Polska Partia Robotnicza (PPR)
Poprawa sytuacji ZSRR na froncie oraz przyzwolenie Anglii i USA na radziecką dominację w powojennej Europie środkowej, skłoniły Stalina do podjęcia próby budowy polskiego ośrodka politycznego konkurencyjnego do wobec rządu w Londynie. Jej kadry tworzyli głównie przedwojenni działacze i sympatycy komunizmu, którzy uniknęli śmierci w okresie wielkich czystek. PPR nie głosiła haseł komunistycznych, ale nawoływała do budowy ogólnonarodowego frontu antyniemieckiego i porozumienia z ZSRR.
Kwiecień 1943 – zerwanie traktatu Polsko – radzieckiego (pod pretekstem :sprawy katyńskiej”)
Początek 1943 – zostaje utworzony w Moskwie Związek Patriotów Polskich (ZPP)
W dokumentach o programie ZPP przyjęto, że celem Polaków powinno być ułożenie przyjaznych stosunków z ZSRR, akceptacja granic wschodnich, osiągnięcie korzystnych zmian grani na zachodzie.
1 styczeń 1944 – PPR ogłasza utworzenie Krajowej rady Narodowej (KRN)
KRN uznaje się za reprezentantkę narodu polskiego, powołała do życia Wojsko Polskie (jedn walczące u boku ZSRR) i Armię Ludową (jako przeciwwagę Armii Krajowej). Był to kolejny krok Stalina, aby utworzyć podporządkowany mu rząd w Polsce.
22 lipiec 1944 – powstaje Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego (PKWN)


POWSTANIE WARSZAWSKIE (1 SIERPIEŃ – 2 PAŹDZIERNIK 1944)
lato 1943 - w Warszawie został aresztowany a następnie rozstrzelany gen. Grot – Rowecki, parę dni potem zginął tragicznie gen. Sikorski.
Wydarzenia te spowodowały zmiany we władzach Polskiego Rządu w Londynie. Stanowisko Premiera powierzono Stanisławowi Mikołajczykowi a Naczelnym Wodzem został mianowany gen. Kazimierz Sosnkowski. Obaj kontynuowali politykę swoich poprzedników, z tą różnicą, że gen. Sosnkowski nie ograniczał się do polemiki i żądań, zaczął samowolne działania. Sosnkowski stał na stanowisku, że możliwe są ustępstwa wobec Rosjan i może zostać udzielona im pomoc, jedynie w przypadku uznania granic Polski z 1939 roku i, że gwarantem tego będą Alianci.
1944 - Plan „Burza” - zakładał szerokie działania dywersyjne zmierzające do osłabienia oddziałów Niemieckich, a także zapobieganie zniszczeniom dokonywanym przez wycofującego się okupanta ziem polskich. Operacja „Burza” nie odniosła jednak oczekiwanego celu. Zamierzeniem dowództwa AK było opanowywanie dużych miast i tworzenie tam zalążków państwa polskiego. Miał to być swoisty manifest polskości wobec Rosjan. „Burza” zakończyła się klęską, okupiona została ciężkimi stratami w oddziałach polskich.
Decyzja o powstaniu zbrojnym w stolicy zapadła przedwcześnie. Szef AK gen. Bór – Komorowski nie miał pełnego obrazu aktualnej sytuacji na froncie wschodnim i przeceniał zamiary Sowietów. Liczył na to, że wojska Armii Czerwonej, które zatrzymały się na lewym brzegu Wisły, wesprą działania powstańców. Komorowski nie docenił także potęgi wojsk cofającego się okupanta. Niemcy, mimo że w odwrocie, byli przygotowani do obrony Warszawy jako ważnego punktu strategicznego. Rządowi Polskiemu w Londynie zależało na tym, aby Warszawa została opanowana przez powstańców, dzięki czemu zaakcentowane zostałyby prawa tegoż rządu do tworzenia władzy w Polsce.
1 sierpień 1944, godz. 17:00 – rozpoczęcie powstania (godz. „W”)
Do walki przystąpiło ok. 36 tys. żołnierzy polskich. Walcząc z nieopisanym poświęceniem powstańcy opanowali większość miasta. Warszawiaków ogarnął entuzjazm. Jednak braki w uzbrojeniu oraz zaciekły opór Niemców uniemożliwiły pełna realizacje planów. Mimo wielu sukcesów o znaczeniu lokalnym, powstańcom nie udało się
zająć mostów na Wiśle, dworców kolejowych oraz innych nadających się do obrony gmachów w centrum miasta.
5 sierpień 1944 - inicjatywa przeszła w ręce Niemców. Rozpoczęła się obrona przed kontratakiem niemieckim. Hitlerowcy zaczęli stopniowo wypierać oddziały polskie z zajmowanych pozycji. Na terenach „odzyskanych” Niemcy zgodnie ze specjalnym rozkazem Hitlera, stosowali bezwzględny terror. Pomimo kilkakrotnie podejmowanych prób nie udało się powstańcom rozbić pierścienia niemieckiego otaczającego Stare Miasto. Niepowodzenie tych akcji wymusiło decyzję o ewakuacji kanałami do Śródmieścia.
BILANS POWSTANIA
Powstanie trwało 63 dni, w czasie których życie straciło wielu żołnierzy. Jeszcze więcej ofiar to ludność cywilna. Straty powstańcze ocenia się na 18 tys. zabitych i zaginionych, 25 tys. rannych. Do niewoli dostało się ok. 15 tys. żołnierzy i oficerów, w tym gen. T. Komorowski. Straty ludności cywilnej wyniosły ponad 180 tys. zabitych. Niemcy stracili w walkach około 10 tys. zabitych. Ok. 25% budynków na terenach objętych walkami uległo zniszczeniu, a wiele Niemcy zburzyli już po upadku powstania

Podoba się? Tak Nie