Charakterystyka Makbeta - cytaty

Makbet jest głównym bohaterem dramatu Williama Szekspira pt. „Makbet”. Postać ta odgrywa najważniejszą rolę w sztuce. Jest on zarówno sprawcą, jak i zleceniodawcą zabójstw. Mężczyzna ma żonę, Lady Makbet, która popiera go w każdej sytuacji, a wręcz nakłania do popełnienia morderstwa, które zapoczątkowało serię dalszych zbrodni.

Makbeta poznajemy jako szanowanego wodza na wysokim stanowisku państwowym. Posiadał on cechy typowo męskie: siłę, odwagę, ambicję i męstwo. Może nam to potwierdzić cytat: „O zacny mężu, waleczny Makbecie!”. Bohater cenił sobie przede wszystkim honor: „Służba i honor, którym życie święce, w wykonywaniu swoich obowiązków”. Wszystko to zmieniło się, gdy spotkał czarownice, które przepowiedziały mu przyszłość. Opowiedział o tym swojej żonie, która następnie nakłoniła go do popełnienia zbrodni na Dunkanie, aby mógł się stać władcą. Po dokonaniu morderstwa Makbet miał jednak wyrzuty sumienia: „Mogłżoby cały ocean, te krwawe ślady spłukiwać z mojej ręki, nie nigdy!”. Jednak one szybko ustąpiły. Człowiek ten, ze szlachetnego, mężnego oraz uczciwego, zmienił się na zdrajcę i szaloną, a zarazem opętaną istotę. Stał się także niespokojny i nieopanowany. Ostatecznie na koniec został żądnym krwi zabójcą, który z zimną krwią zabijał osoby, które przeszkadzały mu w panowaniu: „Napadnę zamek Makdufa, zdobędę cały Fajf. Oddam na pastwę żelazu, jego niewiastę, jego dzieci, wszystko, co ma z krwią jakikolwiek związek.”. W oczach ludzi przeciwnym jego panowaniu Makbet staje się tyranem bez serca, któremu na niczym i nikim nie zależy: „Ten krwawy tyran, na którego wzmiankę język drętwieje, uchodził był za cnotliwego”. Dla samego głównego bohatera to nie miało znaczenia, swoje życie porównywał do gry nędznego aktora: „Życie jest tylko przechodnim półcieniem, nędznym aktorem, który swoją rolę przez parę godzin wygrawszy na scenie, w nicość przepada”. Cechuje się zarazem nieokiełznaną ambicją: „Jeden, wyłącznie jeden tylko bodziec podżega we mnie tę pokusę, to jest ambicja.”. Kolejnymi cechami Makbeta są fałsz, bezwzględność, a zarazem tyrania: „Jeśli fałsz donosisz dopóty żywcem wisieć nie przestaniesz, aż nie umrzesz z głodu.”. Jak wspominał główny bohater po tej przemianie, sprostałby każdemu zadaniu, nie patrząc na koszty, jakie ktoś by z tego poniósł. Liczy się dla niego jedynie, jak osiągnąć największą władzę w kraju, a może nawet i poza nim: „Żyj więc Makdufie niestrasznyś mi teraz. Wolę się jednak podwójnie zapewnić i wziąć od lisi zakład, musisz umrzeć, bym mógł fałsz nadać trwodze i spokojnie spać przy łoskocie gromów.”. Przez te wszystkie wyczyny Makbet został sam, ponieważ stracił przyjaciela, a także żonę. Jednak bohatera to nie interesowało, gdyż był on jedynie zafascynowany władzą i ludźmi, którzy mu przeszkadzali w panowaniu. Postać ta przerosła nawet piekło w czynieniu zła: „W zastępach piekieł szatana zdolnego przewyższyć, w złości Makbeta”.

Moim zdaniem Makbet był „posłańcem szatana”, ponieważ czynił zło, nie zważając na konsekwencje. Stracił wszystkie cechy ludzkie takie jak serdeczność, szczerość, itp. Bohater może chciał czynić dobro, lecz człowieka ocenia się po czynach, które są efektem wcześniejszych planów i myśli. Świat weryfikuje ludzkie zachowanie, czyny i błędy, które są wypadkową wewnętrznego świata. Każdy ma sobie cząstkę Makbeta, ale trzeba umieć nad nią panować.

Plan wydarzeń

1. Początek makabrycznej przemiany – Makbet jest szanowanym wodzem, posiadającym cechy takie jak siła, odwaga, ambicja i honor.
2. Spotkanie z czarownicami – Czarownice przepowiadają Makbetowi, że zostanie królem.
3. Nakłanianie przez Lady Makbet – Żona Makbeta, Lady Makbet, nakłania go do popełnienia morderstwa na Dunkanie, aby przyspieszyć spełnienie przepowiedni.
4. Pierwszy morderstwo – Makbet zabija króla Dunkana, stając się królem.
5. Wyrzuty sumienia – Makbet doświadcza wyrzutów sumienia po popełnieniu morderstwa, jednak szybko je pokonuje.
6. Upadek moralny – Makbet staje się bezwzględnym tyranem, nie zważając na ofiary swoich czynów.
7. Rozwój tyranii – Makbet zaczyna eliminować wszelkie przeszkody na swojej drodze do utrzymania władzy, zabijając nawet bliskich.
8. Konfrontacja z Noblem i opozycją – Makbet staje w obliczu rosnącej opozycji ze strony innych dostojników i nacjonalistów, co prowadzi do konfliktów.
9. Psychologiczny rozpad – Makbet staje się coraz bardziej niespokojny i nieopanowany, tracąc kontakt z rzeczywistością.
10. Kulminacja przemocy – Makbet dokonuje serii zabójstw, aby utrzymać swoją władzę, stając się postacią niemal demoniczną.
11. Samotność i upadek – Makbet traci wszystkich bliskich, pozostając samotny z fascynacją władzą.
12. O