profil

Które z państw w okresie 20 lecia wojennego prowadziło najbardziej agresywna polityke wobec Polski.

drukuj
poleca 85% 144 głosów

Treść
Obrazy
Wideo
Komentarze

Okres, obejmujący lata tuż po kongresie wiedeńskim, którego akt końcowy podpisano 9 VI 1815 roku, aż do początku pierwszej wojny światowej ( rok 1914), był okresem niezwykle trudnym dla Polaków. Borykali się oni z wieloma problemami. Największym z nich był niewątpliwie problem niewoli narodowej. W XIX w. nasza ojczyzna znalazła się pod zaborami: rosyjskim, pruskim i niemieckim. Polska znalazła się w bardzo trudnej sytuacji gospodarczej, ekonomicznej i politycznej. Trzech zaborców postanowiło w sposób okrutny i bezwzględny rozprawić się z Polską raz na zawsze. Jak wiadomo, gdy Polska znalazła się pod zaborami, próbowano za wszelką cenę odzyskać niepodległość i uwolnić się spod jarzma zaborców. Najciężej mieli Polacy, mieszkający w zaborze rosyjskim, ponieważ to Rosja prowadziła najbardziej agresywna politykę wobec Polski , godząc przede wszystkim w oświatę i życie kulturalne społeczeństwa polskiego. Nasi rodacy pragnęli odzyskać niepodległość i utworzyć suwerenne państwo. Polacy podejmowali swoje działania zarówno na ziemiach trzech zaborów (austriackiego - Galicja i od 1846r. Kraków wraz z okręgiem, który po upadku powstania krakowskiego został wcielony do Austrii; pruskiego - Wielkie Księstwo Poznańskie, Pomorze Gdańskie i Górny Śląsk; rosyjskiego - Królestwo Polskie i Kresy), jak i na emigracji, np. we Francji, Anglii czy Hiszpanii. W tym właśnie okresie doszło do wielu powstań narodowych, m. in. powstania listopadowego, krakowskiego czy styczniowego oraz do powstania tajnych organizacji i stowarzyszeń.
Polityka Rosji wobec Polaków od zakończenia obrad Kongresu Wiedeńskiego do upadku powstania styczniowego zmieniała się co do sposobów jej prowadzenia i wielkości użytych środków, ale zawsze miała jeden, główny cel: trwałe przyłączenie ziem porozbiorowych , również polityka zaborcy wywarła ogromny wpływ zarówno na sytuację gospodarczą jak i społeczną narodu polskiego.

W latach 1815 do 1830 (a więc do wybuchu powstania listopadowego) można mówić o pewnej autonomii Polaków, szczególnie pod zaborami rosyjskimi. Istniało Królestwo Polskie posiadające własny sejm, senat, armię oraz skarb. Dozwolone były pewne formy polskiej aktywności kulturalnej, działały Uniwersytet Wileński i Warszawski. Konstytucja, mimo, że nagminnie łamana przez księcia Konstantego, była aktem prawnym dającym przynajmniej pewne wolności i prawa ludności.
Metody, którymi chciano osiągnąć wskazane wcześniej cele były bardzo różne. Stosowano na przemian politykę ustępstw i nadawania autonomii z terrorem oraz walką z wszelkimi przejawami polskości.ale mimo to Rosja wobec Polaków w Kongresówce skłócała między sobą obozy patriotyczne nagminne były wywózki na Sybir (szczególnie po powstaniu styczniowym), konfiskaty mienia „niepokornych” czy walka z Kościołem Katolickim jako ostoją polskości są tylko niewielkim wycinkiem metod stosowanych przez Rosjan na Polakach. Nadawanie wysokich stanowisk w administracji Królestwa lojalnym wobec caratu Polakom (np. osoby Aleksandra Wielopolskiego i Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego) i zacieranie w ten sposób relacji wróg-przyjaciel w społeczeństwie stanowiło także częstą technikę władz rosyjskich. Powszechne wynaradawianie, zamykanie szkół polskich, wprowadzenie jako urzędowego języka rosyjskiego miały pomóc Rosjanom w dziele podporządkowywania sobie Polaków. Represje i agresywna polityka caratu wobec Polski były widoczne szczególnie po upadku powstań: listopadowego i styczniowego. Zlikwidowanie Królestwa Polskiego, wprowadzenie stanu wojennego i pacyfikacja dworów szlacheckich były przeprowadzone właśnie po zrywach narodowo-wyzwoleńczych. .
Również życie Polaków pod agresywną polityką pod zaborem rosyjskim miało duzy wpływ na literaturę polską, to wtedy powstały takie dzieła jak Pan Tadeusz, czy mazurki Chopina.


Polecasz? Tak Nie
(0) Brak komentarzy
Historia powszechna