profil

Internet: budowa, etykieta i wiele innych

poleca 84% 933 głosów

Treść
Grafika
Filmy
Komentarze

Składniki globalnej sieci

Sieć Internet jest potocznie nazywana „pajęczyną” - WWW (World Wide Web). WWW to obecnie najintensywniej rozwijająca się usługa dostępna w sieci Internet. Idea WWW powstała w Europejskim Laboratorium Fizyki Cząsteczek (CERN) w Szwajcarii i w ciągu kilku lat opanowała większość zasobów i transmisji danych w Internecie. Swoją olbrzymią popularność WWW zawdzięcza przede wszystkim sposobowi prezentacji dokumentów, który umożliwia zamieszczanie zdjęć, grafiki, krótkich filmów czy muzyki. O WWW można myśleć jako o nieskończonym systemie teletextu, z informacjami na każdy wyobrażalny temat, zawierający pełne kolorów zdjęcia w wysokiej rozdzielczości, animacje i dźwięki. Po WWW poruszamy się klikając myszą na podświetlonych słowach lub ikonach. Dzieje się to za pomocą hypertextu (potocznie odnośnik), który jest bardzo prosty w użyciu. Każde połączenie hypertextowe odsyła nas do kolejnej porcji informacji - grafiki, tekstu, dźwięku - ale nie muszą się one wcale znajdować na serwerze, na którym znajduje się hypertextowe połączenie. Graficzne oblicze WWW jest wyjątkowo atrakcyjne, umożliwia realizację różnych zadań, a system odnośników (tzw. URL - wskazujących inny dowolny dokument w sieci) sprawia, że nawet osoby, które nie mają do czynienia z komputerem na co dzień, bez trudu radzą sobie z przeglądaniem stron WWW.

Jeśli chcemy skorzystać z WWW musimy dysponować programem takim jak Internet Explorer, NCSA Mosaic lub Netscape Nawigator (tego ostatniego używa 80% użytkowników sieci).

E-MAIL
Electronic Mail (poczta elektroniczna). Wiele osób podłącza się do Internetu ze względu na możliwość korzystania z poczty elektronicznej. Przy jej pomocy można przesyłać wiadomości do każdego , kto posiada konto w Internecie. Można także dołączyć do przesyłki różne pliki - jak obrazy czy arkusze kalkulacyjne. Najcenniejsze jest jednak to, że przesyłka ociera do adresata w ciągu kilku minut od momentu wysłania.
Każdy użytkownik Internetu ma swój indywidualny adres mailowy. Zadaniem programu mailowego jest "zapakowanie" i zaadresowanie naszych listów. W chwili wysłania listu trafia on do serwera adresata, gdzie oczekuje na podjęcie go przez użytkownika dla którego jest przeznaczony.
Gdy otrzymujemy konto na serwerze, przydzielany nam jest adres. Rozszyfrowanie jego składników nie jest trudne. Jeśli używamy e-mail, wiadomość dociera tylko do adresata. Możliwe jest stworzenie listy mailowej, z której wiadomości będą wędrowały do większej ilości osób. Nie jest to jednak idealne dla wszystkich celów.

USENET
Usenet działa inaczej - jest to wielka tablica ogłoszeń, zbiór tysięcy dyskusji wędrujących po świecie przez Internet i inne sieci. Jeśli wyślemy list do USENET, tysiące ludzi będzie go mogła przeczytać. Uczestnicy komputerowej debaty wysyłają wiadomości, odbierane przez wszystkich członków danej grupy. Każdy odbiorca może odpowiadać publicznie , albo prywatnie. W ten sposób zainteresowani wymieniają opinie. Oczywiście nie jest to miejsce tylko dla prywatnych dyskusji, USENET używamy do publicznych dyskusji i wymiany poglądów na różne tematy. Do korzystania z USENET potrzebny jest program pozwalający na branie udziału w dyskusjach toczących się w wielu grupach dyskusyjnych. Grupa dyskusyjna to mała podsekcja USENET. Na przykład alt.aliens-visitors jest listą poświęconą obcym i UFO, która zawiera zwykle 50-100 dalszych list podzielonych na różne wątki (np. dyskusja o kolorach UFO).
FTP
"File Transfer Protocol" jest internetowym sposobem wysyłania i ściągania danych z odległych komputerów. Miliony plików i programów można w Internecie wypróbować za darmo. Z pomocą FTP można skopiować plik (program, grę, obraz lub dźwięk) z dysku odległego komputera na nasz dysk. Możliwe jest także wysyłanie plików w ten sam sposób. Jest wiele serwerów FTP, które zawierają ogromne zbiory plików dostępnych dla każdego użytkownika Internetu. Tak jak w przypadku USENETu potrzebny jest odpowiedni program. Przypomina on zwykle Menedżer Plików Windows - pliki kopiujemy za pomocą myszy - program troszczy się o resztę.
TELNET
TELNET to program, który pozwala nam pracować na odległym komputerze tak, jak byśmy siedzieli przed klawiaturą tego kmputera. Pozwala on także na korzystanie z BBS (np. Maloka) mających połączenie z Internetem. Wadą jest, że TELNET opiera się całkowicie na środowisku tekstowym i wymaga odrobiny znajomości systemu UNIX.
IRC
Internet Relay Chat To Usenet na żywo. Rozmowy na żywo, podobnie jak poczta elektroniczna i grupy dyskusyjne, umożliwiają kontaktowanie się z innymi ludźmi na całym świecie, tyle tylko, że odbywa się to w czasie rzeczywistym. Istnieje wiele sposobów rozmawiania przy pomocy klawiatury z pozostałymi użytkownikami Internetu. Można na przykład skorzystać z licznych serwerów WWW bądź z dostosowanych do indywidualnych potrzeb usług sieciowych w trybie bezpośrednim. Można tez połączyć się z którymś ze specjalnych, przeznaczonych do tego serwerów Telnetu lub posłużyć się oprogramowaniem typu klient, zapewniającym dostęp do jednej z sieci świadczących usługi w systemie IRC. Używając specjalnego programu możemy brać udział w debatach (rozmowach) odbywających się na oddzielnych kanałach np. POLSKA to kanał przeznaczony dla Polaków z całego świata. Wystukujemy wiadomość na klawiaturze a inni użytkownicy widzą ją na swoich ekranach w tym samym momencie. To jak będziemy się nazywali, kim będziemy zależy tylko od nas - nie można tego w żaden sposób sprawdzić.
Multimedia w WWW
W przeszłości strony WWW przypominały czasopismo, składały się ze złożonego tekstu wraz ze zdjęciami. Obecnie wiele stron WWW to tworu multimedialne, pełne dźwięku, ruchu i interaktywności. Najnowsze przeglądarki umożliwiają zapoznanie się z animacjami, interaktywnymi grami, tekstami, dźwiękiem i obrazem.
Gry w sieci
Dla miłośników gier komputerowych sieć stanowi prawdziwa skarbnicę, z której może ściągać nowe oprogramowania oraz ulepszenia i dodatki do ich wersji komercyjnych. Największa jednak atrakcją Internetu jest możliwość gry poprzez modem z innymi użytkownikami-jednym bądź wieloma naraz.
Usługi bieżące (on-line)
Usługi bieżące - takie jak słowniki, encyklopedie, serwisy wiadomości, aktualizowane na bieżąco notowania giełdowe czy informacje o połączeniach kolejowych i lotniczych - różnią się od pozostałych usług internetowych tym, że dostępne są wyłącznie dla abonentów danego serwisu. Do komunikowania się z innymi użytkownikami służy wewnętrzna poczta elektroniczna i system rozmów na żywo. Większość serwisów on - line ma już połączenie z Internetem, ale ich główną cechą nadal pozostaje odrębnie zarządzana sieć, otwarta jedynie dla abonentów. We wszystkich serwisach on - line użytkownicy mogą odwiedzać i robić zakupy w bogato zaopatrzonych \"sklepach\", w których znajdują się podobizny i opisy towarów. Sporą popularnością w serwisach on - line zawsze cieszyły się gry sieciowe, rozgrywane w czasie rzeczywistym.


HISTORIA INTERNETU
Burzliwy rozwój Internetu, którego jesteśmy świadkami w ostatnich latach, u osób niezorientowanych może wywołać wrażenie, iż sieć ta jest wynalazkiem bardzo świeżej daty. Tymczasem historia Internetu sięga już ponad ćwierć wieku wstecz. Zaczyna się ona 1 września 1969 roku, kiedy to w Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles (UCLA), a wkrótce potem w trzech, następnych uniwersytetach, zainstalowano w ramach eksperymentu finansowanego przez ARPA (Advanced Research Project Agency, agencją zajmującą się koordynowaniem badań naukowych na potrzeby wojska) pierwsze węzły sieci ARPANET - bezpośredniego przodka dzisiejszego Internetu. Eksperyment miał zbadać możliwość zbudowania sieci komputerowej bez wyróżnionego punktu centralnego, która mogłaby funkcjonować nawet pomimo uszkodzenia pewnej jej części. Wszystkie istniejące do tej pory sieci zarządzane były przez jeden główny komputer, którego awaria pozbawiała możliwości pracy całą sieć. Sieć taka nie nadawała się do dowodzenia armią podczas wojny, gdyż taki główny węzeł sieci byłby oczywiście pierwszym celem ataku przeciwnika. Postanowiono więc wypróbować zaproponowaną kilka lat wcześniej przez RAND Corporation (kolejną instytucję związaną z badaniami wojskowymi) koncepcję sieci rozproszonej.
W ciągu dwóch następnych lat sieć była rozbudowywana, w pracach nad nią brała udział coraz większa liczba naukowców z różnych ośrodków. Trzeba było opracować konkretne aplikacje, umożliwiające wykorzystanie możliwości komunikacyjnych dawanych przez sieć; jednym z pierwszych zastosowań było zdalne wykonywanie obliczeń na komputerach dużej mocy znajdujących się w innych ośrodkach. Pod koniec 1971 roku stworzony został pierwszy program poczty elektronicznej, działający w sieci ARPANET i pracujący przy niej naukowcy zaczęli odkrywać zalety tego sposobu komunikacji - nie tylko do przesyłania służbowych notatek i raportów, lecz także zupełnie prywatnej korespondencji; zaczęły tworzyć się zalążki "społeczności sieciowej".
W październiku 1972 roku w ramach odbywającej się w Waszyngtonie międzynarodowej na temat łączności komputerowej miała miejsce pierwsza publiczna prezentacja działania ARPANET`u. Okazała się ona ogromnym sukcesem: obecni na konferencji naukowcy żywo zainteresowali się siecią i możliwością współpracy przy jej rozwijaniu. Jeszcze w trakcie konferencji zdecydowano o utworzeniu Międzynarodowej Grupy Roboczej do spraw Sieci (International Network Working Group). Tym samym do prac nad siecią włączono także naukowców spoza USA, a w roku następnym do ARPANET`u przyłączono, specjalnymi łączami satelitarnymi, dwa pierwsze węzły zagraniczne: jeden w Wielkiej Brytanii, a drugi w Norwegii. ARPANET stał się siecią międzynarodową.
W miarę przyłączania do sieci kolejnych ośrodków i rozwoju kolejnych aplikacji (w 1972 opracowano ostateczną; stosowaną do dziś specyfikację protokołu telnet, w 1973 - FTP, a w 1977 - poczty elektronicznej) okazało się, że nie tylko w pełni zrealizowano cel eksperymentu, ale również przy okazji stworzono bardzo sprawne narzędzie komunikowania się naukowców ze sobą. W 1975 roku kierownictwo ARPA zdecydowało o zmianie statusu sieci ARPANET z eksperymentalnej na użytkową i przekazało sieć pod zarząd Wojskowej Agencji Łączności (Defense Communications Agency -DCA). Nie oznaczało to jednak bynajmniej, że prace nad rozwojem sieci zostały zaniechane. W szczególności stało się jasne, że w rozrastającej się sieci stosowany początkowo protokół komunikacyjny o nazwie NCP (Network Control Protokol) nie zdaje egzaminu i musie być zastąpiony nowym, nad którym intensywnie pracowano.
Istotną cenzurę w historii sieci stanowi rok 1983. W roku tym wydarzyło się szereg istotnych zmian. Po pierwsze wszystkie komputery w sieci ARPANET przeszły na stosowanie w miejsce NCP gotowego już od kilku lat nowego zestawu protokołów sieciowych, określanego skrótem TCP/IP ( Transmission Control Protokol / Internet Protokol ), stanowiącego podstawę dzisiejszej sieci. Po drugie, w tym samym roku nastąpił rozpad ARPANET`u na dwie części. W poprzednich latach chęć podłączenia się do ARPANET`u, sieci z założenia wojskowej, zaczęło zgłaszać coraz więcej cywilnych uniwersytetów i instytutów naukowych, luźno tylko związanych z badaniami wojskowymi. W pewnym momencie okazało się, że jest ich już zbyt dużo, zdecydowano więc o rozdzieleniu sieci na dwie części: ściśle wojskową, która przybrała nazwę MILNET, i nowy, mniejszy, \"cywilny\" ARPANET. Wtedy też zaczął być powszechnie używany od nazwy protokołu IP termin Internet, którym określano obie te sieci połączone razem. W latach następnych nazwa ta zaczęła wypierać określenie ARPANET, jako że wobec powstawania i łączenia się coraz to nowych sieci opartych na protokole TCP/IP - zwłaszcza uruchomionego w 1986 r. NSFNET`u - znaczenie \"oryginalnego\" ARPANET`u powoli, acz systematycznie malało (ostateczna likwidacja sieci ARPANET nastąpiła w 1990 r.) Po trzecie wreszcie, w tymże roku 1983 pojawiła się wersja systemu UNIX, opracowana na Uniwersytecie Berkley, zawierająca wbudowaną implementację protokołów TCP/IP. Przed licznymi na uniwersytetach komputerami typu stacja robocza, wyposażonymi w tę właśnie odmianę unix`a, otworzyła się zatem możliwość bezpośredniego podłączenia do Internetu. Z Internetem zaczęto łączyć już nie pojedyncze komputery, lecz całe uczelniane sieci lokalne. Wojsko nie miało ochoty utrzymywać rozrastającego się w szybkim tempie cywilnego Internetu i w roku następnym został on przekazany pod zarząd Narodowego Funduszu Nauki (National Science Foundation). Instytucja ta poczyniła wielkie zasługi dla rozwoju sieci, między innymi poprzez zfinansowanie budowy nowego, szybkiego tzw. rdzenia (backbone) Internetu, łączącego główne gałęzie sieci USA - wspomnianego NSFNET,u. NSFNET zapewnił dostęp do Internetu wielkiej liczbie instytucji naukowych i badawczych tak w USA, jak i na całym świecie (Polska dołączyła się do Internetu w 1991 r.), był jednak siecią ściśle naukową, w której zabroniona była wszelka działalność komercyjna. Zapotrzebowanie na dostęp do Internetu narastało jednak także ze strony firm komercyjnych. Aby wyjść mu na przeciw, zaczęły powstawać niezależne od NSFNET`u komercyjne sieci szkieletowe, jak np. AlterNet, i pojawili się komercyjni providerzy Internetu, u których za niezbyt wygórowaną sumę każda firma bądź osoba prywatna mogła uzyskać dostęp do sieci. W 1995 roku rząd USA zdecydował, że dalsze utrzymywanie sztucznego rozdziału sieci "naukowej" od "komercyjnej" nie ma sensu i zdecydował się na całkowitą "prywatyzację" Internetu. NSFNET został formalnie zlikwidowany, a poszczególne fragmenty jego rdzenia przypadły pięciu komercyjnym operatorom. A to jest już czas teraźniejszy Internetu - największej i najszybciej rozwijającej się sieci komputerowej świata, liczącej sobie w lipcu 1998 r. około 30 milionów komputerów.



ETYKIETA W INTERNECIE
Sprawa o podstawowym znaczeniu dla każdego użytkownika sieci jest, aby zdawał on sobie sprawę ze swej odpowiedzialności za dostęp do rozległych zasobów Internetu: usług, komputerów, systemów i ludzi. Użytkownik ponosi ostateczna odpowiedzialność za swoje działania przy dostępie do usług sieciowych. INTERNET nie jest pojedyncza siecią; jest to raczej zbiór tysięcy pojedynczych sieci, którym umożliwiono wymianę informacji pomiędzy sobą. Informacja wysyłana do Internetu może w rzeczywistości wędrować poprzez wiele rożnych sieci zanim dotrze do miejsca przeznaczenia. Dlatego użytkownicy pracujący w Internecie musza być świadomi obciążenia, jakie wnoszą do innych współpracujących sieci. Jako użytkownik sieci lokalnej otrzymujesz zezwolenie na dostęp do innych sieci (lub systemów komputerowych w nich pracujących). Każda siec i system maja własny zestaw reguł, zwyczajów i procedur. Działania, które są rutynowo dozwolone w jednej sieci/systemie, mogą być kontrolowane lub nawet zabronione w innej. Użytkownik jest odpowiedzialny za przestrzeganie tych lokalnych reguł. Pamiętaj: fakt, ze użytkownik "może" wykonać jakieś konkretne działanie nie oznacza jeszcze, ze "powinien" je wykonać. Używanie sieci jest PRZYWILEJEM, a nie UPRAWNIENIEM; przywilejem, który może być w każdej chwili czasowo odebrany za jego nadużywanie. Przykładami takiego nadużywania mogą być: umieszczanie w systemie nielegalnych informacji, używanie obelżywego lub budzącego inne zastrzeżenia języka w przesyłanych wiadomościach (zarówno publicznych jak i prywatnych), nadawanie wiadomości, które mogą spowodować utratę wyników pracy u odbiorców, wysyłanie tzw. "listów łańcuszkowych", "broadcast'ow", oraz wszelkie inne działania, które mogą spowodować"przepełnienie" sieci lub w inny sposób zakłócać prace innych użytkowników. W szczególnych wypadkach może nastąpić odebranie przywileju pracy w sieci NA STALE, będące wynikiem akcji dyscyplinarnych, podejmowanych przez specjalna komisje, powołane do badania przypadków nadużyć w sieci.
Poczta elektroniczna i pliki
Użytkownik odpowiada za zawartość i utrzymywanie w porządku swojej elektronicznej skrzynki pocztowej:
Kontroluj pocztę codziennie i utrzymuj się w wyznaczonym Ci limicie miejsca na dysku.
Usuwaj niezwłocznie niepotrzebne przesyłki, ponieważ zajmują one miejsce na dysku.
Utrzymuj w swojej skrzynce tylko naprawdę niezbędne przesyłki.
Przesyłki można kopiować do zbioru, a następnie na dysk lokalny Twojego komputera lub dyskietkę, do późniejszego wykorzystania.
Nigdy nie zakładaj, ze Twoja poczta może być odczytana tylko przez Ciebie; inni mogą być tez w stanie odczytać Twoja przesyłkę. Nigdy nie wysyłaj i nie przechowuj niczego, czego nie chciałbyś zobaczyć np. w dzienniku wieczornym.
Użytkownik jest tez odpowiedzialny za zawartość i utrzymywanie w porządku swojego katalogu (home directory) na dysku serwera:
Utrzymuj zawartość katalogu na poziomie niezbędnego minimum.
Pliki powinny być kopiowane na dysk lokalny Twojego komputera lub na dyskietki.
Rutynowo i często kontroluj, czy Twój komputer/dyskietki nie został zawirusowany, szczególnie po transmisji plików z innych systemów, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusów.
Twoje pliki mogą być dostępne dla osób posiadających wyższe uprawnienia systemowe, tak wiec nie przechowuj niczego prywatnego w Twoim katalogu.
Dziesięć przykazań etyki komputerowej:
Nie będziesz używał komputera aby szkodzić innym.
Nie zakłócaj pracy na komputerach innym.
Nie zaglądaj bez pozwolenia do cudzych plików.
Nie będziesz używał komputera aby kraść.
Nie będziesz używał komputera do dawania fałszywego świadectwa.
Nie będziesz używał ani kopiował programów, za które nie zapłaciłeś.
Nie będziesz używał zasobów cudzych komputerów bez zezwolenia (autoryzacji).



STRUKTURA INTERNETU
Współczesny Internet jest siecią sieci; zbudowany jest na zasadzie łączenia ze sobą poszczególnych sieci lokalnych. Wyobraźmy sobie instytucję, w której znajduje się kilka sieci lokalnych. Mogą to być popularne pecetowe sieci lokalne typu Novell Netware. Sieci te łączymy ze sobą (robi się to za pomocą routerów), tworząc sieć uczelnianą. Takie sieci uczelniane mogą następnie być przyłączone do sieci miejskiej, łączącej sieci lokalne poszczególnych instytucji, ta zaś sieć miejska do tzw. krajowej sieci szkieletowej - zwykle jednej z kilku - łączącej poszczególne sieci miejskie na obszarze kraju. Największe jednostki z jakich zbudowany jest Internet, to Autonomiczne Systemy (AS-y), zwykle pokrywające się ze wspomnianymi sieciami krajowymi; układ połączeń między nimi tworzy tzw. rdzeń Internetu.
Taka właśnie budowa Internetu umożliwia jego dynamiczny rozwój. Przyłączenie nowego odcinka sieci jest bowiem przy takiej topologii bardzo proste i wymaga uzgodnień w zasadzie jedynie z osobami zarządzającymi bezpośrednio podsiecią, do której zamierzamy się dołączyć. Podłączanie i odłączanie nowych podsieci nie wpływa na działanie pozostałych fragmentów Internetu, ani nie wymaga żadnych zmian znajdujących sie w odległych podsieciach.
Routing
Routery, łączące poszczególne podsieci, są jednymi z najważniejszych urządzeń w Internecie. To one właśnie wytyczają drogę (ang. route - droga, trasa) pakietów danych między sieciami, zapewniając możliwość połączenia się ze sobą dowolnych komputerów, niezależnie od ich fizycznej lokalizacji. Router posiada co najmniej dwa przyłącza sieciowe (każde o innym adresie IP), podłączone do różnych sieci; jego zadaniem jest skierowanie danych we właściwą stronę na podstawie adresu docelowego.
Jeżeli komputer o adresie np. 149.156.24.10 wysyła pakiet danych do komputera w tej samej podsieci (np. 149.156.24.15), pakiet ten może być przekazany bezpośrednio - router nie bierze w tym procesie udziału, gdyż pakiety nie wychodzą poza lokalna podsieć (i nie powodują obciążenia reszty Internetu...). Jeżeli jednak zechcemy się połączyć z komputerem z poza swojej podsieci (np. 148.81.18.1), wówczas dane przekazywane są do routera, a poprzez niego do następnej sieci, gdzie - o ile pakiet nie jest adresowany do komputera w tej właśnie sieci - zajmie się nim kolejny router.
Router\'y \"wiedzą\", przez który router wiedzie droga do jakich sieci (istnieje wiele metod, aby je tego \"nauczyć\"), stąd też w przypadku, gdy dana sieć ma połączenie z kilkoma innymi (zawiera kilka routerów), wybierany jest router najbardziej odpowiedni dla docelowej sieci. Routery potrafią jednak same zmieniać trasę przesyłania pakietów i tworzyć tzw. drogi obejściowe w przypadku np. awarii połączenia - jest to właśnie ta zasadnicza koncepcja, która legła u podstaw ARPANET\'u, a później Internetu. Trzy sieci A,B i C połączone są ze sobą na zasadzie każda z każdą. W normalnej sytuacji pakiety wysyłane z sieci A do sieci B przekazywane są połączeniem bezpośrednim poprzez routery R1 i R3. Jeżeli jednak bezpośrednie połączenie między sieciami A i B ulegnie przerwaniu, pakiety zostaną automatycznie skierowane obejściową trasą poprzez sieć C (routery R2-R6-R5-R4) - może to nawet nie zostać zauważone przez użytkowników.
Klasy
Oczywiście, aby opisane powyżej rozwiązania mogły funkcjonować, musi istnieć sposób łatwego rozpoznawania przez oprogramowanie sieciowe, czy wskazany adres IP należy do naszej własnej podsieci, czy też znajduje się poza nią. W tym celu adres IP podzielony jest na dwie części - jedna z nich określa numer sieci, i dla wszystkich urządzeń w danej podsieci jest identyczna, druga stanowi numer komputera w sieci.
W pierwotnej specyfikacji protokołu TCP/IP podział adresu IP pomiędzy numer sieci i numer komputera ustalono w sposób sztywny, definiując trzy klasy adresów: A, B i C.
W miarę dołączania do Internetu coraz większej liczby podsieci okazało się, że zaczyna po prostu brakować numerów sieci, które można by im przydzielić, podczas gdy w wielu istniejących już sieciach klasy A, B, a nawet C duża część numerów pozostawała nie wykorzystana - po prostu w sieci nie było tak wielu komputerów. Dlatego w chwili obecnej klasy adresowe mają znikome znaczenie, a powszechnie stosowany jest model adresowania bezklasowego, opartego o tzw. maski podsieci. Maskę tę muszą \"znać\" wszystkie komputery i routery znajdujące się w danej podsieci. Maskę zapisuje się w podobny sposób jak adres IP, np. maskę składającą się z 27 bitów 1 (numer sieci) i 5 bitów 0 (numer komputera) zapisujemy tak: 255.255.255.224.
Adresy domenowe
Adresy IP są niezbędne oprogramowaniu sieciowemu do przesyłania pakietów danych, posługiwanie się nimi jest jednak bardzo niewygodne dla użytkownika. Dlatego obok adresów IP wprowadzono adresy symboliczne albo domenowe. Nie każdy komputer musi mieć taki adres; adresy symboliczne z reguły przypisywane są tylko komputerom udostępniającym w Internecie jakieś usługi, czyli będącym tzw. serwerami. Umożliwia to użytkownikom chcącym z nich skorzystać łatwiejsze wskazanie konkretnego serwera. Komputery będące tylko klientami, to znaczy tylko korzystające z zasobów informacyjnych serwerów (np. zwykłe domowe PC włączone do Internetu za pośrednictwem modemu) mogą adresów symbolicznych nie mieć, gdyż nikt \"z zewnątrz\" nie będzie z nich korzystał. Specjalny rodzaj adresów symbolicznych wykorzystywany jest również w przypadku komputerów nie przyłączonych bezpośrednio do Internetu, lecz do innych sieci mających możliwość wymiany poczty z Internetem. Komputery te nie mają adresów IP, jednakże adresy symboliczne umożliwiają zaadresowanie poczty do takiego komputera.
Adres symboliczny zapisany jest w postaci ciągu nazw, tzw. domen, które rozdzielone są kropkami podobnie jak w przypadku adresu IP. Poszczególne części adresu domenowego nie mają jednak żadnego związku z poszczególnymi fragmentami adresu IP, chociażby ze względu na fakt, że o ile adres IP składa się zawsze z czterech części, o tyle adres domenowy może ich mieć różną liczbę - od dwóch do sześciu czy nawet siedmiu.
Odwrotnie niż adres IP, adres domenowy czyta się od tyłu. Ostatni jego fragment tzw. domena najwyższego poziomu (top-level domain), jest z reguły dwuliterowym oznaczeniem kraju (np. pl, fi). Jedynie w USA dopuszcza się istnienie adresów bez oznaczenia kraju na końcu (biorąc pod uwagę, że sieć Internet powstała właśnie tam, i początkowo nie przewidywano tak wielkiego jej rozwoju w innych krajach, jest to oczywiste). Zamiast kraju, domena najwyższego poziomu opisuje \"branżową\" przynależność instytucji, do której należy dany komputer. Może to być .com - oznaczające firmy komercyjne, .edu - instytucje naukowe i edukacyjne, .gov - instytucje rządowe, .mil - wojskowe, .org - wszelkie organizacje społeczne i inne instytucje typu non-profit.
Następną częścią adresu po domenie \"branżowej\" lub \"geograficznej\" jest będzie domena określająca bezpośrednio instutucję - na ogół jej nazwa lub skrót nazwy. Należy zwrócić uwagę na komputer o adresie ftp.microsoft.com zwyczajowo komputery na których znajdują się serwery takich usług jak anonimowe FTP, news, gopher, WWW itd., wyróżniane są charakterystyczną nazwą, odpowiadającą nazwie usługi, aby łatwiej było je odnaleźć. W istocie wszystkie te adresy mogą oznaczać jeden i ten sam komputer, ponieważ możliwe jest przypisanie do tego samego adresu IP kilku adresów symbolicznych, tzw. aliasów.
DNS
Korzystanie z adresów domenowych jest łatwiejsze dla ludzi, ale oprogramowanie sieciowe \"rozumie\" jedynie adresy IP. Potrzebny jest zatem jakiś sposób \"tłumaczenia\" adresów symbolicznych na adresy IP. Jako że ich wzajemne przyporządkowanie jest czysto umowne, \"tłumaczenie\" to może się odbywać tylko na podstawie jakiejś \"tabeli\", przechowującej informacje o tym jakiej nazwie symbolicznej odpowiada jaki adres IP. Ze względu na rozmiary sieci Internet oczywiście niemożliwe jest przechowywanie takiej \"tabeli\" przez jakikolwiek pojedynczy komputer w sieci, dlatego zastosowano rozwiązanie rozproszone. W każdej domenie istniejącej w Internecie jest jeden wyróżniony komputer - tzw. serwer nazw (Domain Name Server - DNS), przechowujący wykaz adresów komputerów ze swojej domeny, czasami ewentualnie także sąsiednich domen nie mających własnych serwerów nazw. Każda domena wyższego poziomu również ma swój serwer nazw, pamiętający adresy serwerów nazw poszczególnych \"poddomen\" w obrębie tej domeny (aby zatem utworzyć nową domenę trzeba ją zarejestrować w serwerze nazw domeny nadrzędnej). Na najwyższym poziomie tej hierarchii znajdują się tzw. główne serwery nazw (Root Name Servers) - dla większej sprawności działania jest ich kilka - zawierające informacje o adresach serwerów nazw domen najwyższego poziomu w Internecie (.com, .edu, .pl, ...itd.). Każdy serwer nazw musi znać adresy serwerów głównych (ich listę znaleźć można pod adresem ftp://rs.internic.net/netinfo/root-servers.txt), zaś adres IP jego samego musi być znany wszystkim komputerom obsługiwanym przezeń domenie.

USŁUGI DOSTĘPNE W INTERNECIE
Aby czynnie uczestniczyć w internetowym szaleństwie, powinniśmy także sami włączyć się w ten wir. Podstawowym zadaniem jakie należałoby wykonać to oczywiście założyć własne konto na jakimś serwerze, dzięki temu będziemy już mogli wysłać zbudowaną przez siebie stronę do sieci, a także korespondować za pomocą poczty elektronicznej z innymi użytkownikami internetu.
Mamy dwie możliwości, albo płacić providerowi za przechowywanie na jakimś serwerze naszych stron WWW, albo wykorzystać któreś z darmow

Załączniki:
Podoba się? Tak Nie

Czas czytania: 23 minuty