Interpretacja obrazu „Syn Człowieczy” René Magritte

Autorem obrazu „Syn Człowieczy” jest belgijski malarz René Magritte. Dzieło powstało w 1964r. czyli w późnym okresie twórczości artysty. Należy do malarstwa surrealistycznego i zostało wykonane techniką olejną. Obecnie znajduje się w prywatnej kolekcji. Magritte namalował go jako swój autoportret. Jest to prawdopodobnie najważniejszy i najbardziej rozpoznawalny obraz twórcy.
Malarz zastosował zasadę symetrii, a całość jest kompozycją otwartą i statyczną. Na pierwszym planie znajduje się elegancko ubrany mężczyzna. Ma na sobie czarny garnitur i melonik, białą koszulę oraz czerwony krawat. Znajduje się w pozycji stojącej, ale nie widzimy jego nóg. Centralnym punktem obrazu jest zielone jabłko przysłaniające twarz mężczyzny tak, że możemy zauważyć jedynie kącik jego oka. Owoc ma kształt idealnej kuli. Odstaje od niego gałązka z czterema listkami. Na dalszym planie znajduje się niski, kamienisty murek. W tle widać błękitną taflę wody, zapewne morza lub oceanu. Nad nią rozpościera się szare, zachmurzone niebo. W obrazie dominują barwy zimne, które tworzą tajemniczy i obcy nastrój.
René Magritte w swojej twórczości często wykorzystywał motyw zasłoniętej twarzy. Według niego ten zabieg wzbudza w obserwatorze ciekawość i niepewność. Odbiorca znajduje się wtedy w pewnego rodzaju konflikcie- chce zobaczyć to, co przysłonięte, ale potrafi dostrzec tylko to, co widzialne. Zatem podczas oglądania obrazu czujemy się jakbyśmy nie widzieli go w całości. Tytuł „Syn człowieczy” wskazuje na biblijną symbolikę. Jabłko może być odczytywane jako nawiązanie do grzechu pierworodnego Adama i Ewy (pierwszych ludzi według tradycji chrześcijańskiej). Tym samym może oznaczać, że grzech „zasłania” prawdziwą naturę człowieka oraz dotyczy każdego z nas. Ukryta twarz pozbawia osobowości mężczyznę z obrazu, który w zwykłym garniturze nie wyróżnia się niczym. Oznacza to, że twarz jest czynnikiem, który nadaje wyraz człowiekowi i odróżnia go od innych.
Dzieło, choć proste w swojej kompozycji, zachwyca mnogością interpretacji. Obraz nie wyraża niczego jednoznacznego, więc daje odbiorcy wolność zrozumienia jego przesłania. Dzięki swojej prostocie i symbolice zyskał on ponadczasowy charakter, dlatego też jest uznawany za jeden z najbardziej cenionych obrazów XX wieku.